null Beeld

Column: Sylvia Wittemans dochter heeft – eindelijk – haar eerste rijles

Als je, zoals journalist Sylvia Witteman, thuiswerkt en drie schoolgaande kinderen hebt, gebeurt er op een dag van alles. Zo heeft haar dochter vandaag haar allereerste rijles.

online redactie Libelle Daily

8.02

Mijn dochter heeft vandaag dan toch eindelijk haar eerste rijles. Het heeft heel wat voeten in aarde gehad: al voor haar zeventiende verjaardag, nu ruim een jaar geleden, hadden we haar de lessen cadeau gedaan. Maar ze durfde niet. ''WAT?'', riep haar broertje van veertien. Hij kan zelf niet wachten. Hij kán al rijden, zegt hij. Ik wil niet weten hoe hij dat geleerd geeft. Ja, van zijn vader, op verlaten landweggetjes of parkeerplaatsen. Hoop ik. Maar zijn grote zus is een Bange Schijterd.

9.05

''Ik durf niet...'', piept mijn dochter, terwijl de ze makkelijke schoenen aantrekt waar ze normaal nog niet dood in gevonden wil worden. ''Kind, je zult zien, het is hartstikke leuk'', zeg ik. Smalend kijkt ze me aan. Ik rijd zelf bijna nooit. Ja, ik heb een rijbewijs. Ooit gehaald in Moskou, op mijn 25e. Virtuoos laveerde ik in die onmogelijke rotstad door de griezeligste verkeerssituaties, en dat wáren er nogal wat, in Moskou.

10.19

Ik denk er met angst en beven aan terug. Ook in Washington reed ik veel auto, want op de fiets kwam je daar nergens. Hier in Amsterdam, begin ik er niet aan. Voor iemand die niet kan parkeren, is het geen doen, in de stad. Bovendien, fietsen is gezond. En milieuvriendelijk. En goedkoop. Allemaal waar. Maar de ware reden is: ik ben óók een Bange Schijterd.

''MAMA...'', JAMMERT MIJN DOCHTER. MOET IK HAAR NU OMHELZEN?

10.58

Mijn dochter drinkt koffie en wacht op haar eerste rijles als op een executie. ''Ik leer het nooit...'', piept ze. Ik denk terug aan het ongeluk dat ik had, toen ze een paar maanden oud was. Mijn schuld. Ik dacht ik op een voorrangsweg zat en dat was niet zo. Ik gaf geen voorrang en een jongen op een scooter knalde van rechts op mijn auto. Hij kwam er met een paar gebroken ribben vanaf. Mijn auto, een oud beestje, was in de prak. De plaats van de bijrijder, waar mijn babydochter vaak in de maxicosi zat, was weggevaagd. Daarna heb ik jaren niet meer gereden.

110.01

Mijn dochter wordt opgehaald door de rijinstructeur. ''Mama...'', jammert ze. Moet ik haar nu omhelzen? Dat voelt als een afscheid. Belachelijk, autorijden is nooit veiliger dan in een lesauto, naast een instructeur. Maar ach, een omhelzing kan nóóit kwaad. Daar gaat ze, de deur uit. Jaloers kijkt haar broertje haar na. ''Schijterd'', zegt hij nog eens schamper.

11.29

Hoe zou het gaan? Het arme kind... Nóg maar een koffie.

12.15

Daar is ze weer! ''Kind, hoe ging het?'' Ze glimlacht me onverwacht relaxt en vol zelfvertrouwen toe. ''O, prima, hoor. Ik snap niet waar jij altijd zo bang voor bent, hoor mam. Autorijden is hartstikke makkelijk...''

12.16

O ja, joh? Wácht maar.

null Beeld

Sylvia Witteman (50) is getrouwd, heeft een dochter (17), twee zoons (14 en 11), een achterlijke kat Lola (7), een jong katje Siepie en een (soms lastige) vader en moeder. Witteman werkt thuis, min of meer fulltime, zo goed en zo kwaad als het gaat. Lees ook haar andere columns.

Beeld: Brenda van Leeuwen, iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden