null Beeld

Columnist James Worthy: “Ik ga dit straks missen, dit simpelweg samenzijn”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Mijn zoon zit achter de laptop van mijn vrouw. Ons huis is zijn school. Hij zit met ongekamd haar aan de keukentafel. Ik zit tegenover hem. Soms raakt hij met de onderkant van zijn sloffen mijn blote voeten aan. Dat is hoe geluk voelt. Zijn benen zijn al wakker, maar de rest van zijn lichaam slaapt nog.

‘Kunnen jullie alsjeblieft allemaal jullie microfoons uitschakelen?’ vraagt de meester van zijn klas, maar niemand hoort hem, omdat alle dertig kinderen hun microfoon aan hebben staan.

‘Ik heb een nieuw huisdier,’ schreeuwt een kind.

‘Mijn moeder is zwanger,’ hoor ik een meisjesstem zeggen.

‘Mijn oma is vorige week naar de hemel gegaan,’ brult Pim.

‘Het bedrijf van mijn vader bestaat niet meer, maar dat is niet erg zegt mijn moeder,’ is het laatste wat ik hoor, voordat iedereen zijn of haar microfoon uitschakelt.

‘Oké, dan kunnen we nu beginnen. Fijn dat jullie er allemaal zijn. We gaan het vandaag over het verschil tussen decimeters en centimeters hebben,’ zegt de meester.

‘O, let je op,’ lacht mijn vrouw in mijn richting.

‘Pas op, hè, schat. Het is 2021. Je kunt helemaal kapot gecanceld worden voor piemelshaming,’ zeg ik, terwijl ik voor de derde keer deze ochtend koffie in mijn favoriete mok giet. Ik moet aan het werk. Nu echt.

Werk

Het fijne aan mijn werk is dat ik heel lang kan doen alsof ik aan het werk ben, terwijl ik niet aan het werk ben. Ik doe het al jaren. Dan zie ik mijn vrouw naar me kijken en krabbel ik wat door mijn baard. Daarna laat ik mijn vingers voor me liegen. Hdihdihxwjoweojdoiwjdoisaoixxjijwejwqxcdce. Zoiets typ ik dan. Dat is wat schrijven is. Uitstellen, uitstellen, bang worden, schijnschrijven, je schuldig voelen, en pas daarna volgt het daadwerkelijke schrijven.

‘Pakt iedereen zijn of haar taalboekje er eventjes bij? We gaan aandacht aan langermaakwoorden besteden,’ zegt de meester. ‘O, let je weer even op, schat,’ lacht mijn vrouw. Ze staat in de keuken en legt allemaal stukken fruit en groente op het aanrecht. Gedurende deze tweede lockdown is ze opeens heel erg van de smoothies. Dan kukelt ze wat spinazie, allerhande bessensoorten, andijvie, banaan, wat rode biet en een groene appel in de keukenmachine en twee minuten later staat er een glas bietkleurig rioolwater naast mijn laptop.

‘En? Is ie lekker?’

‘Dit is de lekkerste smoothie ooit, lief. Mijn smaakpapillen kunnen weer iets van hun bucketlist afstrepen. Ik kan er weer helemaal tegenaan. Jij plukte de vruchten en nu kan ik de dag plukken. Kom maar op woensdag, weet je wel?’

‘En nu de waarheid.’

‘Ik geef deze smoothie een 5.3, maar mijn lichaam geeft hem een 10.’

‘Ik geef hem een 14,’ zegt onze zoon. De belachelijk knappe slijmbal. Ik ga hem straks terugpakken als ik een dictee voor hem moet verzinnen. Zes woorden, drie zinnen. Filatelist. Agrariër. Winkeldiefstal. Bordeauxrood. Smokkelroute. Waterpomptang. De getroebleerde illusionist ijsbeerde door de gerenoveerde coulissen. De slechtziende chirurg nam twee shotjes wodka tussen de openhartoperaties in.

Hjkdhsjkhjkdhsakjhjksah.

Gelukkig

Ik kijk om me heen en denk dat ik zielsgelukkig ben. Mijn vrouw is aan het telefoneren met een klant, onze zoon is door de huiskamer aan het dansen met een koptelefoon op zijn hoofd en ik hang de was op. Als alles straks weer normaal is, ga ik dit missen. Ons gezin als sardientjes in een blik. Het simpelweg samenzijn. Hoe we in een te klein achtbaankarretje zitten, maar toch van deze achtbaan kunnen genieten.

Mijn vrouw loopt weer naar de keuken. Ze zegt dat ze een namiddagsmoothie gaat maken. De schat.

‘Je bent een zin vergeten, pap. Mijn dictee bestaat altijd uit zes woorden en drie zinnen. Ik heb pas twee zinnen gehad.’ ‘Oké, ben je er klaar voor? Hier komt de laatste zin van vandaag. De redelijk succesvolle columnist slurpt aan een smoothie en geeft zijn leven een 9.3.’

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden