null Beeld

Columnist Roos Schlikker doet niet meer aan dieetdenken

''Dat ik niet meer aan dieetdenken doe, is enorm bevrijdend''

Ik ben nooit dik geweest. Ook nooit dun trouwens. Althans, niet fotomodellenmager, zo slank en afgetraind dat mijn heupbotjes boven mijn bikinibroekje uit staken of er blokjes op mijn buik stonden. Welnee, ik heb een kloeke kont en mijn buikspieren liggen verborgen onder een gezellig laagje aangelegd door kaasplankjes, rode wijn en boerenkool met worst. Dat ik geen overgewicht kreeg, is te danken aan een grote liefde voor sport. En aan het feit dat ik altijd lijnde. Want voor iemand die nooit dik was, heb ik een absurde hoeveelheid van mijn hersencapaciteit gewijd aan gedachtes over calorieën, vetten, goede en slechte dagen, groentekuurtjes, dik, dik, dun, dun. Dieetdenken noemen ze dat.

Elke maandag opnieuw beginnen aan een streng regime, halverwege de week voor de bijl gaan en een reep Toblerone kopen, me voornemen één stukje te nemen, het hele ding vervolgens in mijn holle kies proppen, besluiten dat deze dag nu toch al verpest was en me vervolgens helemaal overeten aan een extra zak wokkels en een enorme punt brie.

LEES OOK: COLUMNIST ROOS SCHLIKKER GEEFT HAAR INNERLIJKE SOPHIA LOREN DE RUIMTE

Tot ik er opeens genoeg van had. Dat eeuwige gezeur in mijn hoofd, het verlangen, het weerstaan, het schuldgevoel achteraf, wat een gemiep eigenlijk. Eten is lekker, eten is fijn, maar niet eten is soms ook een goed idee. Het klinkt achterlijk simpel, maar het werkt. Sinds ik besloot dat slechte dagen niet bestaan, zijn alle dagen goed. Ook als ik een halve reep chocola op heb. Dan laat ik ’s avonds toch dat wijntje staan? Tegenwoordig doe ik nooit meer aan dieetdenken en dat is enorm bevrijdend. Maar het is meer.

Ik sprak laatst een dame die in een jaar ruim dertig kilo verloor. De reden was dieptriest. Haar man was ernstig ziek, ze had twee kinderen en realiseerde zich: als ik voor hen wil zorgen, moet ik voor mezelf zorgen. Ze viel af. Niet vanwege een blokjesbuik, maar omdat ze sterk in het leven moest staan. Door haar realiseerde ik me dat ik mezelf, heel onbewust, een enorm cadeau heb gegeven door te stoppen met proppen. Nam ik vroeger die reep Toblerone (en wokkels en brie) om mezelf iets lekkers te gunnen, nu gun ik het me dat ik voor mezelf zorg. Ik ben nog steeds niet dik. En ook nog steeds niet slank. Maar ik heb een gezond lijf. En tegenwoordig een gezond hoofd. Ik denk dat ik daar maar eens een glaasje rood op drink.

Journalist en columnist Roos Schlikker heeft ouder wordende ouders, twee kleine kinderen, een man, een baan, vriendinnen en o ja, ook nog zichzelf om voor te zorgen.

Lees hier meer blogs & columns

Beeld: Danique van Kesteren

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden