null Beeld

Columnist Roos Schlikker geeft haar innerlijke Sophia Loren de ruimte

Er schuilt een gepassioneerde Italiaanse furie in haar, weet columnist Roos Schlikker.

online redactie Libelle Daily

Ik ben blond, rond en krullerig, maar diep in mij schuilt een gepassioneerde Italiaanse furie met zwart stijl haar en steenkooldonkere ogen. Zo’n vrouw die zwierig praat, die wellustig haar lippen likt, die dat kleine knipoogje aan een leuk heerschap geeft, waardoor hij twijfelt: heeft ze nou een vuiltje in haar oog of vindt ze me leuk?

Och, wat hield ik altijd van flirten. Van la bella figura, van nagezongen worden op straat (Love is in the air…), van een klein fluitje dat ik hoorde naast een bouwput. Niet dat ik zo’n mannenverslindster ben. Ik ben al 20 jaar samen met de leukste, de rest maakt geen kans. Maar het spel van verleiden, elkaar veelbetekenend aankijken, een vrolijke blik als de barista een cappuccino met een hartje erop geeft, wie smelt daar nu niet voor?

LEES OOK: COLUMNIST ROOS SCHLIKKER VERLOOR 20-JARIGE POES LOUIS

Toch realiseerde ik me laatst met een schok dat ik het flirten ben verleerd. Ik heb altijd haast, dus die blik van de barista zie ik nauwelijks. Als een schoolvader me charmant complimenteert met mijn jas, mompel ik: “O, da’s een oud ding.” En wanneer mannen fluiten, denk ik dat ze het tegen hun hond hebben. Jammer. Flirten kan zo veel sjeu aan het leven geven. Waar is mijn schwung gebleven? Heb ik die achtergelaten, ergens tussen de luiers, billendoekjes, boodschappen en agendastress?

Dat kan de bedoeling niet zijn, besloot ik laatst. Voortaan houd ik mijn ogen open en heb ik weer aandacht voor dat wat míj een beetje gezellige aandacht geeft. Tijd om mijn innerlijke Sophia Loren de ruimte te geven.

Gisteren liep ik de sportschool uit. Over de stoep kwam een heerschap me tegemoet, zeker 10 jaar jonger dan ik. Ik voelde me goed, ik voelde me fit, ik voelde me Sophia. Dus toen hij lachte, straalde ik terug. Op het moment dat ik hem passeerde, maakte hij een kleine buiging. Ik giechelde meisjesachtig. Ik keek nog eens om. Hij ook. We grijnsden naar elkaar, ik hoorde vogels fluiten. En toen pakte ik mijn fiets. Dat enorme gevaarte met praktisch boodschappenkrat en kloeke kinderzitjes voor en achter. Mijn moederschip. De jongen verschoot van kleur, wendde zijn hoofd af en keek star voor zich uit. Een moeder? Dat vond hij geen flirtmateriaal. Even was ik teleurgesteld, toen realiseerde ik me zijn ongelijk. Want moeders zijn uitstekend flirtmateriaal, zolang ze het zelf maar niet vergeten.

Morgen ga ik bij mijn barista langs. Lopend.

Journalist en columnist Roos Schlikker heeft ouder wordende ouders, twee kleine kinderen, een man, een baan, vriendinnen en o ja, ook nog zichzelf om voor te zorgen.

Lees hier meer blogs & columns

Beeld: Danique van Kesteren

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden