null Beeld GettyImages
Beeld GettyImages

Dana’s echtgenoot (27) kreeg een postpartum depressie: “Ik was bang voor mijn eigen man”

Het komt minder vaak voor dan bij vrouwen, maar ook mannen kunnen een postpartum depressie krijgen. Thomas (27), de man van Dana (27), overkwam het. Dana: “Toen we na de bevalling de eerste nacht thuis sliepen, raakte hij al in blinde paniek.”

Depressie na geboorte

Annemieke RiesebosGettyImages

“Ik wist al heel jong dat ik moeder wilde worden; die wens is er altijd geweest. Onze gezamenlijke kinderwens groeide toen Thomas drie jaar geleden oom werd van een heel lief jongetje. Niet lang daarna besloten we ervoor te gaan. Ik raakte al snel in verwachting en we konden ons geluk niet op. De eerste drie maanden waren zwaar, maar daarna had ik een normale, blije zwangerschap.

Blinde paniek

Wanneer Thomas’ depressie is begonnen, kan ik niet precies zeggen, maar de eerste nacht dat we met Emma thuis sliepen ging het al mis. Ik wilde borstvoeding geven, maar dat lukte niet. We hadden geen kunstvoeding in huis en omdat ze zo’n honger had bleef ze maar huilen. Daar zaten we met een krijsende baby waar we nog niks vanaf wisten. Thomas kon daar totaal niet mee omgaan en raakte compleet in paniek. Zodra Emma begon te huilen kon hij niet meer helder nadenken en had hij geen idee wat hij moest doen.

Roze wolk

Hij zei tegen me dat hij niet wist wat hij met dat kleine mensje aan moest en dat het voelde alsof ze niet bij ons hoorde. Die eerste nachten waren zo’n traumatische ervaring voor hem. Al snel wist ik dat er iets niet goed zat, maar ik wilde er niet aan toegeven. Ik probeerde zijn gedrag voor mezelf goed te praten; was het voor mannen sowieso niet heel spannend? Ik had Emma negen maanden gedragen en gevoeld, was het niet normaal dat hij niet meteen die papagevoelens had? Ik wilde op mijn roze wolk blijven zitten, niets aan onze ouders te vertellen en ook tegenover de kraamhulp doen alsof alles oké was.

Nutteloos

Thomas werd steeds somberder, hij kon me soms zo wezenloos aanstaren. Totaal nutteloos voelde hij zich. Partners waren we al een tijdje niet meer. We leefden samen, maar er was geen relatie, geen intimiteit, niks. Hij had helemaal nergens zin meer in en ook voor zijn werk kon hij geen motivatie opbrengen. Hij was constant moe. In de kraamweek bijvoorbeeld heeft hij meer geslapen dan ik. Het allerergste was dat hij geen papa kon zijn voor Emma. Hij kon haar geen liefde geven en knuffelde haar niet. Het enige wat hij deed was vluchten, hij wilde zoveel mogelijk het huis uit.

Voor mij was het heel eenzaam. Ik zat in zo’n tweestrijd; ik wilde graag ergens mijn verhaal kwijt, maar ik wilde ook niet dat anderen dachten dat Thomas een verschrikkelijke man was. Hij is juist zo leuk en lief, maar door zijn depressie stond hij te schreeuwen tegen zijn kind. We durfden het zelfs niet aan om hem alleen te laten met Emma. Een hele tijd deed ik alles in m’n eentje. Als ik ergens naartoe ging en ik kon Emma niet meenemen dan bracht ik haar naar mijn ouders of schoonouders.

Bang

Er waren momenten dat ik echt bang voor hem was. Dan hoorde ik hem ’s nachts schreeuwen tegen Emma. Zodra ze begon te huilen voelde het alsof mijn keel werd dichtgeknepen omdat ik bang was dat hij boos zou worden. Toen hij tegen me zei dat hij bang was dat hij haar wat aan zou doen, wist ik dat er iets moest gebeuren. We hadden hulp nodig. De volgende dag heb ik Thomas meegenomen naar de huisarts en die verwees hem door naar een psycholoog. Thomas ging in therapie en we kregen Thuishulp. Dat hield vooral in dat we een keer in de twee weken samen gesprekken hadden met iemand van Thuishulp erbij. We hebben 4,5 maand hulp gekregen. Dat én het feit dat we ontzettend veel van elkaar houden heeft ons door deze periode heen geholpen.

Verdriet

Emma is nu een jaar oud en gelukkig zit Thomas een stuk beter in zijn vel. Bij ons allebei is de angst dat hij haar iets aandoet verdwenen en ook mijn boosheid naar hem toe is weg. Ik weet dat hij er niks aan kon doen, maar ik ben wel boos geweest. Dit was niet de kraamtijd waar ik van droomde. Als ik terugkijk op het afgelopen jaar voel ik vooral verdriet. Zeker ook voor hem: het heeft lang geduurd, maar eindelijk kan Thomas echt genieten van zijn dochter. Hij is gek op haar en laat haar dat ook voelen. We zijn zelfs al zo ver dat ik twee avonden in de week ga sporten terwijl Thomas alleen bij Emma blijft. En laatst zei hij dat hij het aandurft; een hele dag alleen met zijn dochter.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden