null Beeld

“Dankzij Libelle heb ik het gevoel dat ik er bij hoor”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

null Beeld

Open en eerlijk

In de jaren zeventig was ik eenentwintig en moeder van drie kleintjes. Alle burgerlijke waarden gingen op de schop en mijn ex en ik wilden grenzen oprekken. We experimenteerden met de vrije liefde, dachten na over nieuwe vormen van onderwijs, opvoeding, duurzaamheid. We voedden onze kinderen op met tamelijk weinig grenzen. Achteraf bleek dit een recept te zijn voor een paar pijnlijke gevolgen. In elk geval voor mijn dochter. Zij nodigde me uit om tijdens een reisje naar Ibiza te praten over haar seksualiteit en haar vrouw-zijn. Al snel confronteerde ze me met de oude pijn van de grenzeloosheid en de scheiding. Dat was rauw en leverde veel tranen op, maar bracht ook lucht in vastgeroeste conclusies. We schreven er, ieder vanuit onze eigen beleving, een boek over. Voor mijn dochter en mij was het delen van onze pijn een heilzaam proces, dat leidde tot gelijkwaardigheid, openheid en innige liefde.
Alice Altink (73) en Mayke Smit (53)

Even stilstaan

Voor velen is de zomer lekker tot rust komen, met vakantie gaan, tijd en aandacht voor elkaar. Het lijkt alsof we moeten genieten. Ik voel bij vakantie vooral paniek. Er is geen zon, het regent. Mijn kinderen kijken niet blij, ze zijn hongerig en hebben ruzie gehad. Mijn man heeft net tien uur gereden. Hij heeft een duidelijk beeld in zijn hoofd van zijn ideale plaatje, maar ik kan daar niet aan voldoen. Voor mij is de zomer vooral tijd om even stil te staan en na te denken over wat er allemaal is gebeurd afgelopen tijd en hoe ik verder wil. Van de verwachting dat het leuk moet zijn word ik gespannen. Uiteindelijk levert die zoektocht wel op dat ik de komende tijd met frisse energie aankan.
Anoniem

null Beeld

TIJD VOOR MIJ

“Ik geef je een abonnement op Libelle”, zei mijn man. Daar werd ik zó blij van. In december zou ik mijn eerste nummer krijgen en ik keek echt uit naar het bezorgmoment. Een beetje zoals vroeger, toen ik nog een kind was. Ik vroeg me af waarom ik niet eerder een abonnement had genomen. Misschien vond ik mijn kennis van het Nederlands niet goed genoeg, of mezelf niet goed genoeg. Of ik dacht dat het niet in mijn drukke leven paste, als moeder van een kind van bijna vier met een ontwikkelingsachterstand. Als ik nu de Libelle in mijn handen heb, dan is het tijd voor mij. Ik duik in een andere wereld. Het geeft mij het gevoel dat ik erbij hoor.
Svetlana Belyaev

Alledaagse berichtjes

Toen mijn jongste zusje in Turkije ging wonen, kwamen er al spoedig de mooiste foto’s van stranden en exotische planten binnen via de telefoon. Van mijn kant kwamen slechts berichtjes over de gewone, alledaagse dingen over de hond, de appelboom en wat dies meer zij. Immers, we hadden een jong appelboompje in de tuin geplant en ik meldde blij dat er zowaar 2 kleine appeltjes aan gekomen waren. Helaas moest ik dit al snel bijstellen en vermelden dat ze er weer allebei afgewaaid waren...Na een tijdje niets meer van haar gehoord te hebben, vertelde ze me dat ze júist aan die schijnbaar onbeduidende berichtjes zo veel waarde hechtte. Het maakte immers niet uit wát er geschreven werd, áls er maar wat geschreven werd. En dat was voor mij vanzelfsprekend weer prettig om te vernemen. J.M. Heij

null Beeld

Zo dichtbij

Wat was het fijn vandaag. Jij, mijn oudste dochter, bent bevallen van je tweede kind en ik mag de kraamtijd doen. Net als de vorige keer en net zoals mijn moeder dat bij mij deed. Wat voel ik me bevoorrecht dat ik jouw gezin in deze bijzondere tijd van zo dichtbij mag meemaken. Wat geniet ik als ik jullie lekker kan laten slapen na een nacht vol krampjes, terwijl ik speel met jullie oudste. Als ik wegga, laat ik een lekkere maaltijd voor jullie achter. Ik denk terug aan mijn eigen kraamtijd, die mijn moeder vier keer tot een feest maakte. Dank lieve mam. Je bent er niet meer, maar wel veel in mijn gedachten. Ik hoop dat ik dit voor al mijn kinderen kan doen. En anders hoop ik dat jullie het voor elkaar doen. Als ik zie hoe jullie met elkaar omgaan, zal dat vast lukken. Vanavond kom ik bij met een stapel Libelles. Morgen ben ik weer bij jullie, mijn lieve dochter, schoonzoon, kleindochter en kleinzoon. Dank voor jullie vertrouwen.
Dikke kus, mam

Dikke pret

Mijn broer, zusje en ik hebben een geweldige liefdevolle jeugd gehad. Toen ik op kamers ging, kwam ik het liefst elk weekend thuis. De Libelle lag dan klaar zodat ik daar lekker doorheen kon bladeren. Nu woon ik 200 kilometer bij mijn ouders vandaan met mijn eigen fijne gezin. Maar o, wat mis ik mijn familie af en toe! Niet zomaar een kop koffie drinken samen en praten over dingen in ons leven. We bellen en facetimen vaak, maar écht samen zijn is zo veel fijner. Gelukkig gaan we vaak een weekend naar mijn ouders toe en dat is dikke pret. Mijn ouders genieten het hele weekend van hun kleinzoon (en andersom). En ik? Ik pak lekker de Libelle en blader er weer doorheen. Een rustmoment, zoals dat altijd is geweest, maar nu met het gelach van mijn ouders en zoontje op de achtergrond. Dát is pas genieten!
Katinka Hanselman

LIEVE KLEINE JIJ,

Wat waren we blij dat we jou verwachtten. Helaas stopte jouw hartje er te vroeg mee. Wat jij achterlaat is verdriet en leegte, omdat je niet de kans kreeg om te groeien in mijn buik en te bloeien in het leven. Maar óók liefde en hoop, omdat we hierdoor beseffen hoe veel liefde we voelen voor jou en wat een prachtig gezin wij hebben. Mijn fantastische man is een geweldige vader voor onze dochter en ik weet zeker dat hij ook zo’n lieve papa voor jou zou zijn geweest. Je zus geniet van het leven en zorgt voor een lach op ons gezicht als de tranen hoog zitten. Die mooie lach zou jij vast en zeker ook hebben. Wij zullen je nooit vergeten.
Liefs, je mama en papa

Laatste groet

In mijn WhatsApp-lijst stond altijd de lieve foto van mijn vader en hij lachte me zo toe. Na zijn overlijden hadden wij zijn 06- nummer opgezegd en ik was blij dat zijn berichten en ook zijn foto nog bleef staan in de lijst. Totdat we een jaar verder waren. Ineens stond er een nieuwe foto van een vreemde man op de plek van pa. Het nummer was naar een nieuwe klant van de telefoonprovider gegaan. Jammer, maar wel begrijpelijk. Pa, als ik je nog één berichtje kon sturen is dat ik je wil laten weten dat mam vreselijk haar best doet om het alleen te redden. En ik sluit af zoals jij altijd afsloot met: ‘Groet van ons’.
Agnes Groen

null Beeld

Zomaar op mijn pad

Op een zondagmiddag was ik even van huis weggevlucht, op zoek naar een moment voor mezelf. Terwijl ik op een bankje zat, liep u langs en vroeg of u misschien even met mijn telefoon mocht bellen. U was uw telefoon vergeten en wilde niet dat uw vrouw onnodig ongerust zou worden. Na een kwartiertje vervolgde ik mijn wandeling en halverwege de route trof ik u weer op een bankje. U zei dat u graag iets voor mij wilde terugdoen en nodigde me uit om naast u te komen zitten. We raakten in gesprek. Al snel hoorde ik mezelf vertellen waarom ik in mijn eentje was gaan wandelen. Na een heftig jaar dat in het teken had gestaan van de behandeling van borstkanker, voelde ik me soms zo eenzaam. U luisterde en vertelde over uw ervaring met het begeleiden van mensen met kanker. U stelde vragen en gaf informatie. Na een tijdje liepen we al pratend samen de tweede helft van de wandelroute. Ik ging naar huis met een lichter hoofd en nieuwe inzichten. U zorgde ervoor dat ik me die middag gehoord voelde en weer even verder kon.
Linda

  • Productie: Laura van der Meer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden