Nico Dijkshoorn Beeld Libelle/Ester Gebuis
Nico DijkshoornBeeld Libelle/Ester Gebuis

column

Dat was de eerste keer dat mijn dochter doodsangst voelde

Nico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt hij over voorlezen.

Gistermiddag bladerde ik in een oude, gebonden uitgave van De sprookjes van Grimm. Ik wilde wel weer eens lezen over oerkrachten, wijsheden en loutering. Verhalen die diep in het vlees van de mens zitten. Sprookjes worden niet geschreven, sprookjes liggen opeens voor je voeten. Je hoeft ze alleen maar op te rapen. Ik kocht het boek vlak voor de geboorte van mijn dochter. Ik had besloten een vader te worden die ging voorlezen. Met stemmetjes, waarschijnlijk.

Rare stemmetjes

Daar moet mijn moeder ook ooit mee hebben geworsteld. Als je voorleest en er komt opeens een oude kabouter in het boek voor, of een kromgetrokken molenaar, blijf je dan gewoon met je normale mensenstem voorlezen of doe je krakend en piepend een oude kabouter na? Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder rare stemmetjes deed tijdens het voorlezen. Jip en Janneke hadden allebei de stem van mijn moeder. Zelfs als er een sprekende egel in het verhaal voorkwam, dan klonk die precies zoals mijn moeder tegen mijn vader sprak als hij niet goed afdroogde tijdens de afwas.

Doodsangst

Ik deed wél rare stemmetjes als ik mijn kinderen voorlas. Ik las mijn dochter het boek Monkie van Dieter Schubert voor. Het verhaal: kindje raakt haar favoriete knuffelaapje kwijt en daarna zien we hoe verschillende dieren zich over het stoffen beestje ontfermen. Onder andere een ekster. Mijn dochter zat op schoot en ik begon te praten zoals ik dacht dat eksters praten. ‘Kaaaaa. Kaaaaaa!’ Mijn dochter heeft het er nog weleens over. Het was de eerste keer dat ze doodsangst voelde.

Herkenbaar konijn

Een raar stemmetje opzetten tijdens het voorlezen kan heel ontroerend zijn. Ik zag enkele maanden geleden hoe mijn vriendin Tanja haar nichtje voorlas. Ik luisterde hoe zij een konijn nadeed dat zo veel van iemand houdt als tot de maan en terug. Ze deed dat heel goed. Tanja zette moeiteloos een heel herkenbaar konijn neer.

Herfstblad

Maar nu dat sprookjesboek. Ik bladerde erin en opeens viel er een gedroogd herfstblad tussen mijn voeten. Ooit had ik dat opgeraapt, waarschijnlijk midden in het Amsterdamse Bos, en ik had het thuis zorgvuldig tussen twee bladzijden gelegd. Nu loop ik daar de hele tijd over te piekeren. Wanneer deed ik dat? Ik kan het me niet herinneren. Waarom deed ik dat? Ik hoop omdat ik 29 jaar later, achter een schrijftafel, fijn kon mijmeren over de geboorte van mijn dochter.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden