null Beeld

Column

Dat wij elke zomer slagen om op vakantie te gaan, hebben we te danken aan vriendin Abby

Sylvia Witteman (55) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (19 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft ze over vakantieplannen maken.

“Nu corona op zijn eind loopt, kunnen we zo langzamerhand wel weer eens gewoon op tijd vakantieplannen maken”, zei huisgenoot P. Ik moest lachen. ‘Gewoon op tijd’ vakantieplannen maken, dat hebben we nog nooit gedaan. Wij zien de zomervakantie meestal tegemoet zoals een konijn in de koplampen van een naderende auto kijkt. In april en mei zeggen we af en toe tegen elkaar: “We moeten nu echt eens iets gaan boeken.” En vervolgens doen we niets.

Openluchtvreetschuur

De leukste vakantiehuizen worden intussen door heel andere mensen gehuurd, en de voordeligste vliegtickets door heel andere mensen geboekt. Daar komen we in juni achter. Dan zeggen we tegen elkaar: “Nee, maar we moeten nu écht iets gaan boeken, hoor!” Vervolgens krijgen we ruzie over waar we naartoe willen. De jongens willen het liefst drie weken zwemmend en zeilend in zo’n zonnige all-inclusive openluchtvreetschuur doorbrengen, bijvoorbeeld in Turkije, Tunesië of Egypte.

Huisgenoot P. wil met de auto door Italië trekken, en ter plekke racefietsen en zo veel mogelijk kerken en musea bezoeken. Mijn dochter wil een mooi gelegen villaatje huren met een romantische tuin, ergens in Zuid-Europa, vlak aan zee, en daar een paar stedentripjes aan vastknopen. En zelf wil ik ergens naartoe waar zo min mogelijk muggen zijn, want met één muggenbult lig ik al de hele nacht wakker van de jeuk, laat staan met driehonderd. Ook wil ik liefst niet te lang weg, want ik mis na drie dagen de katten thuis al, en mijn eigen bed.

Zwembad

Dat wij überhaupt toch nog elke zomer erin slagen op vakantie te gaan, hebben we te danken aan onze vriendin Abby. Zij is een zeer ondernemend, daadkrachtig en gastvrij iemand, moeder van twee tienerdochters die goed bevriend zijn met onze kinderen. Abby huurt elke zomer een huis, telkens ergens anders, maar het is altijd een groot, prachtig gelegen huis met tuin en zwembad. En elk jaar weer, nét als wij weer in die koplampen zitten te staren, zegt ze: “Komen jullie ook een weekje bij ons in Toscane/Portugal/de Côte d’Azur? Dat is leuk voor de kinderen, en het huis is groot genoeg!”

Opgelucht en gretig happen wij dan toe. Hoera, we hebben een tijdstip en een locatie! Nu is het slechts nog een kwestie van een beetje om die week heen plannen: twee daagjes in een grote stad misschien daarvóór, nog een weekendje in een hotel aan zee daarna... en dan kunnen huisgenoot P. en de jongens nog wat gaan zeilen of fietsen, terwijl ik lekker weer naar huis ga. Ideaal!

Zo profiteerden wij jarenlang van Abby’s doortastende gastvrijheid. Sterker nog, we gingen het gewóón vinden. Zo gewoon dat ik gisteren Abby appte: ‘Wat zijn jullie plannen deze zomer?’ En ja hoor, daar viel de bijlslag van het noodlot: ‘Wij gaan deze zomer niet weg’, appte ze terug. Er kwam een uitleg, iets met de studie van haar dochters, iets met bejaarde ouders... Allemaal heel legitiem natuurlijk, maar intussen: wat nu?

“We moeten dus nu écht iets gaan boeken...”, zei ik tegen P en de kinderen. Het ruziën kan beginnen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden