PREMIUM

De 17-jarige dochter van Juliette (52) kreeg botkanker: “Ik ga haar verliezen, is het enige wat ik dacht”

Juliette met haar dochter Sterre Beeld Privébeeld Juliette
Juliette met haar dochter SterreBeeld Privébeeld Juliette

De 17-jarige dochter van Juliette (52) kreeg botkanker en legde het hele ziekteproces vast op beeld. Met de documentaire Sterre, tegen de klippen op* komt een einde aan een turbulente twee jaar die de moeder-dochterband van Juliette en Sterre tekende.

Eva BredaPrivébeeld Juliette

Botkanker

“De dag dat ik hoorde dat Sterre ziek was, zal ik nooit vergeten. Ze liep al een tijdje bij de fysio vanwege rugpijn die niet overging. Na een doorverwijzing van de huisarts liet zij die ochtend een foto maken in het ziekenhuis. Ik maakte me totaal geen zorgen en verwachtte nog lang geen uitslag, toen ik een uur na de foto werd gebeld door onze huisarts met de vraag of Sterre, mijn man en ik morgen naar het ziekenhuis wilden komen. ‘We hebben iets gezien, meer kan ik niet zeggen’, was het enige dat hij me kon vertellen. Ik voelde aan alles: dit is foute boel. Na vierentwintig zenuwslopende uren vol tranen - ‘mama, stop met huilen, er is níets aan de hand’ - zaten we met z’n drieën tegenover een arts. Er was een tumor te zien, zo groot als een sinaasappel. We werden direct doorverwezen naar het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht. Toen na verschillende onderzoeken de diagnose botkanker volgde en we informatie kregen over de behandeling, schoot er maar één ding door mijn hoofd: ik ga mijn kind verliezen.

‘Ík ben het slachtoffer, niet jij’

Sterre zag mij liever niet huilen. Ik deed mijn best om sterk voor haar te blijven, maar dat viel niet altijd mee. Direct na de diagnose moest Sterre nadenken over grote vragen voor een meisje van zeventien jaar. Wilde ze moeder worden? Haar eicellen zouden beschadigen door de chemotherapie. Wilde ze een eierstok laten invriezen? Als moeder zat ik naast haar en hoorde ik alles aan. Waar houdt dit op?, dacht ik. Waar moet mijn kind allemaal nog doorheen gaan?

Ondanks alle stress sliep ik redelijk, maar mijn eerste gedachte als ik wakker werd was altijd: mijn kind heeft kanker. Omdat het me afleidde, werkte ik waar mogelijk door. Ondertussen had ik een 22-jarige zoon die aandacht nodig had en daarnaast droeg ik de fulltime zorg over een ziek kind dat doodmoe was, door de chemotherapie geen immuunsysteem meer had en een mond vol aften en ontstekingen had, waardoor ze steeds in het ziekenhuis lag. Mijn man en ik probeerden er altijd voor haar te zijn, reden haar van controle naar scan, naar huis op en neer. Voor je kind ga je door het vuur. Maar waar liefde is, is ook wanhoop, woede en frustratie. Gelukkig konden mijn man en ik onze angsten goed bij elkaar kwijt, maar soms kon ik mijn tranen niet bedwingen. Sterre hield er niet van. ‘Ík ben het slachtoffer, mama, niet jij’, zei ze dan. Ik wist dat ze het niet kwaad bedoelde, ze slikte medicatie die haar neerslachtig en boos maakte. Toch werd het soms ook mij te veel en zei ik tegen haar: ‘Ik ben ook maar gewoon een moeder met gevoel die het beste voor haar kind wil.’

Juliette met haar dochter Sterre Beeld Privébeeld Juliette
Juliette met haar dochter SterreBeeld Privébeeld Juliette

Vrolijke gezichten in het ziekenhuis

We leefden een leven dat niet van ons leek. Ik moest ineens een haarwerk regelen en op de eettafel stond een zak medicatie van het Prinses Máxima Centrum. Hoorde dit in ons huis? De eerste keer in het Prinses Máxima Centrum schrok ik van alle kale kinderen met infuuspalen. Een paar weken later liep mijn dochter er precies zo bij. ‘Waarom zie ik soms vrolijke gezichten in het ziekenhuis?’, vroeg ik eens aan een arts. ‘Wacht maar’, zei hij. ‘Vlak na de diagnose voelt alles uitzichtloos, maar als de behandeling aanslaat, krijg je weer hoop.’ Hij had gelijk. De behandeling sloeg aan, we konden soms weer lachen en na maanden vol chemotherapie, een operatie om de tumor te verwijderen en extra bestralingen, werd Sterre een jaar geleden schoon verklaard.

Sterre legde haar ziekteproces vast

Om aan leeftijdsgenoten laten zien wat de impact is van kanker en om lotgenoten te steunen, heeft Sterre haar ziekteproces vastgelegd. Ik vind het best heftig dat iedereen dit stuk van ons leven straks ziet. Toen ik de documentaire voor het eerst zag, kreeg ik een brok in mijn keel. Ik zag mijn dochter liggen: zo kwetsbaar, kaal, in een enorm apparaat dat haar bestraalde. Natuurlijk had ik anderhalf jaar lang aan haar zij gestaan en iedere stap van haar ziekte met haar meegemaakt, maar het was anders om het op beeld te zien. Voor het eerst keek ik vanaf een afstandje naar het leven waarin we de afgelopen maanden waren meegesleurd, en realiseerde ik me nog meer hoe ziek mijn kind was geweest. Hoe spannend ik het ook vind dat haar hele ziekteproces straks op televisie te zien is, ik ben vooral dankbaar dat we van deze intensieve tijd een document hebben om op terug te kijken. Dat hebben we maar mooi gedaan met z’n allen. En Sterre vooral.

Sterre bij de première van haar documentaire Beeld Privébeeld Juliette
Sterre bij de première van haar documentaireBeeld Privébeeld Juliette

De documentaire is een kroon op alles wat Sterre heeft meegemaakt. Ik vind het knap dat ze het aandurfde om haar ziekteproces te filmen. Al ging het ook wel eens mis. Zo vergat ik op de opnameknop te drukken toen ik haar laatste chemo filmde. Ook dát hoort erbij als iemand ziek is: als moeder zit je hoofd zo vol, dat er wel eens iets fout gaat. Sterre was niet blij dat ik dat belangrijke moment was vergeten op te nemen en we kibbelden als vanouds. Ja, ook in tijden van ziekte blijf je moeder en dochter.

Een veranderde moeder-dochterband

Sterre en ik waren nooit vier handen op één buik. Ze was een pittige puber. Haar leven bestond uit haar vriendinnen en leuke dingen doen. Ze wilde nooit iets missen en dat ging vaak ten koste van haar havo-opleiding en de structuur thuis. Hoe vaak we wel niet ruzie hebben gehad om school of het opruimen van haar kamer... Wanneer gaat ze het leven nou eens serieus nemen?, vroeg ik me vaak af. Niet wetende dat ze kort daarna geen keuze had.

Sterres ziekte heeft onze band veranderd. Dit jaar zijn we samen op vakantie geweest, naar Curaçao. Zoiets hadden we nog nooit met z’n tweetjes gedaan. Door haar ziekte werd Sterre in een periode waarin ze zich als puber aan het loswrikken was van ons gezin, juist teruggeworpen op ons. Voorheen was ze altijd bij vriendinnen, nu had ze daarvoor geen energie en lag ze in bed in ónze woonkamer terwijl wij als gezin er dag en nacht voor haar waren. Ze heeft het niet zo expliciet gezegd, maar ik merk dat ze milder naar ons is geworden en dat ze volwassener in het leven staat. Haar studie neemt ze nu heel serieus. Al blijft Sterre gewoon Sterre: een koppige puber met wie ik lekker kan bakkeleien. Laatst wilde ze naar het terras, terwijl haar geld bijna op was. ‘Moet je dat dan wel doen?’, vroeg ik haar, klaar om ongewenst moederlijk advies te geven. ‘Mama, mijn leven heeft anderhalf jaar stilgestaan’, was haar reactie. ‘Ik wil genieten nu het kan.’ Voorheen was ik tegen haar ingegaan, nu dacht ik: kind, je hebt groot gelijk.”

*Sterre, tegen de klippen op is een documentaire met Sterre van Wijlen, gemaakt door videografen Stef van Dijk, Menno Schoone en Stephan Beute. De documentaire is op woensdag 28 september om 21.30 uur te zien bij Net5.

null Beeld

Hoera, Libelle is genomineerd voor Website van het jaar. Winnen kan alleen met jouw hulp! Vind jij Libelle ook zo fijn? Stem dan snel. Je maakt dan ook nog eens kans op hele mooie prijzen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden