null Beeld

De Allerakeligste Gastvrouw van Nederland

Eindelijk, eindelijk was ik verlost van de Allerakeligste Gastvrouw van Nederland.

Ik was vorige week door mijn collega Robert-Jan uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten. “Gezellig”, zei hij. “Kun je ook kennismaken met mijn vrouw. Ze kijkt er echt naar uit!”

Om een uur of zeven meldde ik me bij Robert-Jan. Ik ging op de bank zitten met een biertje, Robert-Jan nam plaats naast me. “Gezellig!”, zei hij, toch wat voorbarig, en toen: “Hetty komt zo. Ze kijkt echt naar je uit.” “Ja, dat zei je al, ja”, zei ik.

Een kwartier later kwam ze binnen, gaf me een slap handje, keek me nauwelijks aan, ging zitten en begon met haar man een uitgebreid gesprek over hoe de dag verlopen was. Heel uitgebreid – tot er iets in de keuken piepte en Robert-Jan zei: “Hé, Hans, we kunnen aan tafel.”

We zaten aan tafel. Zij vroeg hem: “Zullen we een strandwandeling maken dit weekend?” Ja, dat leek hem wel wat, waarna er een uitgebreide discussie ontstond omtrent de vraag: naar welk strand? Als tienjarig jongetje had ik een droom: onzichtbaar zijn. Typische jongensdroom. En nu, als 57-jarige, begon ik stilaan te denken dat die droom van toen alsnog aan het uitkomen was. Ik had mijn bord al bijna leeg toen zij nog moesten beginnen.

Robert-Jans mobiel ging. Hij verontschuldigde zich en ging elders een gesprek voeren. Zij at stug door, zwijgend. Uiteindelijk vroeg ik maar: “Smaakt het?”

“Ik heb het zelf gemaakt”, zei ze. “O ja”, zei ik maar. En toen, enigszins wanhopig: “Zit er basilicum in? Ja toch?” “Nee”, zei ze.

Gelukkig zeg, Robert-Jan was eindelijk uitgebeld. Toen hij weer plaatsnam, stond zij op en vertrok. Waarheen en waarvoor, geen idee.

“Gezellig!”, zei Robert-Jan, en ik knikte, want hé, gezellig, het is ook maar net hoe je het definieert. Waarna hij zei: “Hetty vindt het erg leuk dat je er bent.” Net toen ik hem wilde melden dat ik daar nog weinig van had gemerkt, kwam ze terug en vroeg, uiteraard aan Robert-Jan: “Smaakt het?” “Geweldig!” “Ja”, zei ik ook maar, en ik merkte dat ik behalve onzichtbaar nu ook onhoorbaar was geworden.

Een uur later stond ik weer op straat, eindelijk, eindelijk verlost van de onbetwist Allerakeligste Gastvrouw van Nederland. Verderop zag ik een spoorwegviaduct. In de film Cabaret gaat Liza Minnelli als ze een zware dag heeft gehad onder zo’n viaduct staan, wacht tot er een trein voorbijkomt en reageert zich dan luid gillend af.

Dat ging ik nu ook doen.

null Beeld

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn andere columns.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden