Background image for copy. Textured wooden fence posts, partially in shadow and partially in bright sunlight. Diminishing perspective. Space for copy.

persoonlijk

De dag nadat... de buren zomaar een schutting plaatsten

Background image for copy. Textured wooden fence posts, partially in shadow and partially in bright sunlight. Diminishing perspective. Space for copy.Beeld Getty Images

De tuin is voor velen een soort paradijsje. Een mooi, schoon terras, prachtige planten en een haag waar je u tegen zegt. Het was voor Tineke (72) dan ook even schrikken toen de buren zonder overleg een nieuwe schutting hadden geplaatst.

Tineke: “Vanuit de slaapkamer tuur ik tussen de gordijnen door de tuin in. Helaas, hij is nog net zo lelijk als gisteren. Ik had gehoopt dat een nachtje slapen me milder zou maken. Dat die nieuwe schutting helemaal niet zo lelijk zou zijn, dat ik dat alleen maar uit boosheid had gevonden. Maar het ís gewoon geen mooie schutting. De tuin is mijn grote trots, en ineens ziet-ie er niet meer uit. Kleiner lijkt hij ook, en donkerder. Hè bah, ik krijg meteen weer een akelig gevoel. Gelukkig ga ik zo naar Den Bosch voor een vriendinnendag, een dagje shoppen met vier vriendinnen die ik nog ken van de middelbare school.

Nieuwe buren

Als ik een uur later in de trein zit, denk ik toch weer aan de schutting. Ik mis mijn oude buurtjes enorm. Tussen onze tuinen stond een prachtige groene beukenhaag als afscheiding. Toen zij een halfjaar geleden naar een aanleunwoning verhuisden, kwam er een gezin met twee kleine kinderen wonen. De tuin lieten ze eerst met rust. Tot een paar dagen geleden de laurierboom werd gekapt. Zonde, vond ik: die boom was al meer dan zestig jaar oud en ik genoot altijd van de groene bladeren vanaf mijn terras.

Maar het ergste moest nog komen. Gisteren kwam ik terug van mijn vrijwilligerswerk en zag ik een hoge schutting van vlammend hout boven de beukenhaag uittorenen. Het viel me rauw op mijn dak. Ik belde mijn jongere broer die vlakbij woont. Hij kwam direct even langs. Vanaf mijn zolder wierp hij een blik op de tuinen en zei dat de buren hun kant van de beukenhaag hadden weggekapt. ‘De schutting lijkt op hun eigen grondgebied te staan. Daar kun je niets van zeggen. Alleen als een schutting op de erfgrens komt, moeten ze om toestemming vragen.’ ‘Maar waarom overlegden ze het niet even met mij?’ zei ik boos. ‘Ik had best willen meebetalen aan een mooiere schutting. Een van wilgentenen bijvoorbeeld, of bamboe. Of een trellis met klimop ertegenop.’

Stomme schutting

Als de trein Den Bosch binnenrijdt, spreek ik mezelf toe: nu ga je een leuke dag hebben en die schutting van je af zetten. Het lukt best goed. Tijdens het winkelen koop ik een leuke jurk en een tas. We kletsen honderduit en bestellen een heerlijke Bossche bol bij de koffie. Tijdens de lunch vertelt een van mijn vriendinnen dat haar kleinkind kanker heeft. Vreselijk! Ik ben blij dat ik nog niets heb gezegd over die stomme schutting. Lekker belangrijk zeg.

Maar op de terugweg in de trein pieker ik er toch weer over. In mijn jarendertigbuurtje zijn we gewend om te overleggen met de buren bij zo’n aanpassing. Het kwetst me dat mijn nieuwe buren dat niet deden. Ook stelden ze zich niet aan me voor toen ze er kwamen wonen, dat zat me ook al niet lekker. Ik wist natuurlijk wel dat ze waarschijnlijk zouden gaan verbouwen, maar toen het zonder enige aankondiging van de ene dag op de andere een herrie was door drilboren en schuurmachines, was ik pijnlijk verrast.

Twee maanden na hun verhuizing ben ik er zelf langsgegaan om kennis te maken, want ik had nog steeds geen idee wie er naast me woonden – terwijl ik ze wel dagelijks hoorde. Dit alles maakt me extra pissig over de schutting. Mijn hele leven al raakt het me als er geen rekening met me wordt gehouden. Daar heeft dit ook mee te maken – los van dat ik het vreselijk vind om nu uit te kijken op dat lelijke ding. Alleen: durf ik het gesprek aan te gaan? Jaren geleden raakte ik bijna overspannen door een ruzie met de buren. Dat soort kwesties trek ik me altijd enorm aan.

Na het eten raap ik al mijn moed bij elkaar. ‘Schijtlaars’, zeg ik tegen mezelf, ‘je bent al tweeënzeventig, durf je nu nog niet voor jezelf op te komen? Je kúnt dit!’ Ik schiet in mijn jas, loop de deur uit en wandel het tuinpad van de buren op. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel. Ik haal diep adem en druk op de bel. Als de buurvrouw opendoet, zeg ik rustig: ‘Goedenavond, mag ik even binnenkomen?’”

Het vervolg van dit verhaal lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden