21

De Dag Nadat - ik een kunstbeen kreeg

Krukken Beeld Getty Images
KrukkenBeeld Getty Images

Als Patricia (53) twee jaar geleden ongelukkig ten val komt, blijkt dat de schade zo groot is dat haar been tot aan haar knie geamputeerd moet worden.

Patricia: “Als een kind zo blij ben ik. Na anderhalf jaar strompelen met krukken mag ik vijf maanden na mijn beenamputatie weer gaan lopen. Gisteren heb ik mijn beenprothese gekregen. Dankzij dit hulpstuk kan ik weer de dingen doen die ik graag wil doen. Vandaag mag ik hem al voorzichtig thuis testen. Ik schuif de koker van het prothesebeen om mijn stomp. Aan de koker zit het knie-mechanische deel met daaronder een kunstbeen en een prothesevoet.

Stoep

Als het goed zit, ga ik langzaam staan en zet ik mijn eerste stappen. Achter de rollator schuifel ik de deur uit om met mijn man een stukje te lopen. Dat doe ik wel even, dacht ik van tevoren. Maar helaas wandel je niet meteen weg met een prothese. Ik voel niet goed waar ik mijn voet neerzet.

Als we net op de stoep schuifelen, doet de knie al dingen die ik niet wil. Ik blijf haken achter een stoeptegel en hup, daar ga ik bijna. Mijn zelfvertrouwen is helemaal weg. We maken er een kort rondje van, waarbij ik mijn hak steeds zo stevig mogelijk op de grond zet. Het lijkt meer op marcheren dan lopen. Morgen ga ik weer naar het revalidatiecentrum om verder te oefenen. Hopelijk leer ik daar snel goed lopen – en graag ook nog een beetje sierlijk.

Metalen pin

Tweeënhalf jaar geleden begon de ellende. Toen ik de heg aan het snoeien was, viel ik ongelukkig van het trapje. Mijn linkerknie bleek verbrijzeld. Er volgde een vreselijke periode. Ineens kon ik niks meer en had ik veel pijn. Na maanden moeizaam vooruitkomen op krukken, zonder perspectief op weer normaal kunnen lopen, zag ik het niet meer zitten.

De orthopeed stelde een revisieknie voor, met een metalen pin in mijn scheenbeen. Het ding zou hoogstens vijftien jaar meegaan en daarna kon ik waarschijnlijk geen tweede revisieknie krijgen. Op mijn vraag ‘en daarna?’ vertelde hij dat de volgende stap vaak een amputatie is. Ik kon dan met een prothese weer gaan lopen. “Doe de amputatie dan nu maar”, zei ik. “Daar ga ik geen vijftien jaar op wachten.” Ik hoefde er niet eens lang over na te denken. Zo zit ik in elkaar: meteen door de zure appel heen bijten. Nu was ik immers nog fit en kon ik makkelijker wennen aan een prothese. “Weet je het zeker?”, vroeg de orthopeed. Ja, ik was vastbesloten. Mijn man bleef er rustig onder. “Het is jouw lijf, dus jij beslist”, zei hij.

Eindelijk weer vooruit

Op de amputatie moest ik vijf maanden wachten. Veel te lang, vond ik, want ik piekerde me suf. Mijn verstand zei me dat ik de juiste beslissing had genomen, maar mijn gevoel verklaarde me voor gek. Ik nam geen afscheid van mijn been. Het was kapot en hinderde me enorm, ik was er klaar mee. Toen ik wakker werd uit de narcose, huilde ik van blijdschap. Nu kon ik eindelijk weer vooruit. Na de amputatie zat ik een paar maanden in een rolstoel. Door een vervelende bacterie in mijn wond duurde dat langer dan verwacht. In die tijd moest ik drie keer per week naar het revalidatiecentrum om mijn conditie te trainen en de spieren in mijn stomp sterker te maken. Ik was stikjaloers op anderen in de revalidatiegroep die hun protheses eerder kregen dan ik.

Na het eerste ommetje met mijn prothesebeen ga ik doodmoe in een stoel zitten. Ik zal nog hard moeten oefenen voordat mijn brein gewend is aan de nieuwe manier van lopen. Ik heb zin om er keihard mee aan de slag te gaan. Natuurlijk had ik liever twee gezonde benen gehad, maar ja, zo is het nu eenmaal niet. Mijn doel is weer zelfstandig te lopen. Dan zal ik me eindelijk weer de Patricia voelen die ik was vóór mijn val.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden