De dag nadat

De dag nadat... ik hoorde dat de kanker terug is

De dag nadatBeeld Getty Images

Lonneke (44): “Ik heb geen oog dichtgedaan. Terwijl ik vannacht naar het plafond staarde, regelde ik van het begin tot het eind mijn begrafenis. Wie er moet spreken, welke muziek, wat voor kist. Want het kan zomaar opeens afgelopen zijn. Gisteren kreeg ik te horen dat de kanker terug is, waarvan ik op mijn vierendertigste dacht genezen te zijn. Een halfjaar geleden heb ik zelfs mijn jubileum gevierd: tien jaar kankervrij.

Rosa DammersGetty Images

Destijds zat de tumor in mijn rechterborst. Die moest worden geamputeerd, daarna kreeg ik chemo en hormoontherapie. Na vijf jaar was ik schoon en durfde ik het leven met mijn gezin weer op te pakken. Het duurde even voordat ik weer mezelf was, maar toen lééfde ik weer voluit. De laatste maanden voelde ik me zelfs beter dan ooit. Vrienden, familie, mensen uit het dorp, uit alle hoeken kreeg ik complimenten dat ik er zo goed uitzie. Hoe kan ik dan zo ziek zijn? Ik ging naar alle controles, kreeg elk halfjaar een echo en een onderzoek. Maar de kanker zit dit keer op een andere plek.

Ik draai me op mijn zij en denk aan de PET- en CT-scan straks om tien uur. De oncoloog heeft alle onderzoeken tijdens mijn vakantie vast ingepland. Vlak daarvoor voelde ik een knobbeltje in mijn nek. ‘Waarschijnlijk een opgezette lymfeklier’, zei de huisarts. Een veelvoorkomende reactie op de coronavaccinatie. Maar ik vertrouwde het niet en vroeg om een verwijzing naar de radioloog. Die bevestigde het vermoeden van de huisarts, maar zag onder mijn sleutelbeen een paar donkere plekjes. Ik werd doorgestuurd naar de oncoloog, die ook dacht aan een opgezette lymfeklier. Daar nam ik geen genoegen mee. Alles in me zei: ik moet zéker weten dat het niks is. Na een punctie zijn we op het vliegtuig naar Spanje gestapt. Gistermiddag zei de oncoloog: ‘Je vermoedens zijn juist. Je hebt kwaadaardige cellen in je nek.’

‘Vanaf nu telt elke dag’, fluister ik tegen Rik. Mijn man draait zich om en kust me.

‘We gaan niks meer uitstellen’, zeg ik. ‘Als we iets willen, doen we het nu. Ik wil vanavond met de kinderen uit eten, zij mogen bepalen waar.’

Onder de douche bereid ik me mentaal voor op de achtbaan waar we in stappen. Ik neem een besluit: deze keer ga ik het niet alleen doen. Tien jaar geleden hield ik me groot tegenover mijn kinderen en tegenover Rik. Met als gevolg dat ik instortte en emotionele hulp nodig had.

‘Ik ga me nu niet groot houden, hoor’, zeg ik aan de ontbijttafel.

Riks gezicht ontspant. ‘Wat ben ik blij dat je dit zegt. Ik wil dit zo graag samen doen, maar de vorige keer liet je me niet toe.’

Ik knik. ‘Nu wel, ik kán het niet alleen.’ Het voelt zó bevrijdend om dit te zeggen, dat ik meteen minder opzie tegen de scans van vandaag.

Ook naar de kinderen wil ik open zijn. Rik gelukkig ook. Onze tweeling van veertien wil mee naar het ziekenhuis, maar vanwege de coronamaatregelen mag dat niet. Rik brengt ze naar mijn ouders. De oudste trekt zich terug op zijn kamer en wil niet mee uit eten. Als ik zeg dat het juist goed is om samen te zijn en erover te praten, verandert hij gelukkig van gedachten. Met z’n drieën kiezen ze de plek: onze favoriete strandtent. ‘Deal, ik ga meteen reserveren’, zeg ik.

In het ziekenhuis geeft ik me over aan alle onderzoeken. Doe maar, kijk waar het zit, en zolang ík niks weet, is het er niet. Soms is je kop in het zand steken de enige manier om even niet aan het einde te denken. Het helpt dat Rik er de hele tijd bij is. Ook de oncoloog is heel empathisch en neemt alle tijd. Terwijl ik in het apparaat lig, hoop ik dat er niks te zien is, dat ze het helemaal verkeerd hadden, of dat het maar één piepklein plekje is. Nog voor de angst het overneemt, schakel ik naar het menu van de strandtent. Ga ik voor de sliptong of neem ik spareribs?”

Lees hier hoe het verhaal van Lonneke verder gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden