Kerkhof

PREMIUM

De dag nadat... ik hoorde dat mijn vader was overleden

KerkhofBeeld Getty Images/iStockphoto

Tamara (45): “Langzaam loop ik over de paden van het kerkhof. Waar ik precies moet zijn, weet ik niet. Tot ik een plek zie zonder steen waar duidelijk kort geleden bloemen zijn neergelegd. Bloemen met linten waarop zijn naam staat. Hier ligt mijn vader begraven. De man bij wie ik me nooit veilig voelde. Toch voelt het naar dat hij al begraven is en ik geen afscheid meer van hem kon nemen.

Annemarie van DijkGetty Images/iStockphoto

Gisteren was ik met mijn dochter bij mijn moeder, toen ze me apart nam. ‘Ik moet je iets vertellen’, zei ze met een onhandig lachje, ‘pa is dood, ik las de rouwadvertentie in het huis-aan-huisblad.’ Van schrik barstte ik in tranen uit. Hoewel ik mijn vader ruim dertig jaar niet meer heb gezien, kwam dit toch aan. Toen ik even later de rouwadvertentie bekeek, zag ik dat mijn naam en die van mijn moeder er niet bij stonden. Wel die van zijn nieuwe vrouw en haar zoon. ‘Gewoon een bijzonder mens’ stond bij zijn naam. Zou hij in zijn nieuwe gezin wel een leuke man zijn geweest? Mijn dochter van zeven greep mijn hand. ‘Mama, wees maar blij dat hij er niet meer is, hij kan je nu niks meer doen’, zei ze wijs. Zo lief, de tranen springen weer in mijn ogen. Naar de buitenwereld was mijn vader een leuke, joviale man. Mijn vriendinnen waren vroeger weg van hem. Maar binnen ons gezin gedroeg hij zich als een tiran. Hij had er plezier in om je te treiteren en te vernederen, en hij maakte seksuele toespelingen naar mij. Van jongs af aan had ik een afkeer van hem. Als ik bij hem was, voelde ik angst en schaamte.

Weg uit ons leven

Ik kniel neer bij het graf. Op mijn eigen manier rouw ik toch om wat er nooit is geweest: een goede band met een liefhebbende vader. Wat een raar soort genetische loyaliteit is dat toch, terwijl ik al sinds mijn vijftiende geen contact meer met hem had. De aanleiding? Een ruzie om niks van mijn ouders. Die liep zo uit de hand dat mijn vader tegen mijn moeder zei: ‘Donder op en neem die meid mee.’ ‘Weet je wel wat je zegt?’, vroeg mijn moeder. ‘Want dan ga ik dus écht.’ Daarop zette hij ons doodleuk de deur uit. We woonden tijdelijk bij mijn opa en oma, dat voelde voor mij als een bevrijding. Mijn opa had me altijd alle aandacht en liefde gegeven die ik van mijn vader niet kreeg. Vanaf dat moment was mijn vader uit ons leven. Na de scheiding wilden hij en ik niets meer met elkaar te maken hebben. Alimentatie betaalde hij niet uit zichzelf, die werd uiteindelijk op zijn loon ingehouden.

De brief

Toen ik een jaar of veertig was, schreef ik hem nog één keer een brief waarin ik zei dat ik een dochter had. Dat ik me realiseerde dat we nooit afscheid hebben genomen. Ik bedankte hem ervoor dat hij niet had geprotesteerd toen ik mijn achternaam veranderde in de naam van mijn moeder. Nooit een reactie op gekregen.

Pure onzin

Na mijn bezoek aan de begraafplaats ga ik aan het werk, maar ik blijf de rest van de dag in een vreemde stemming. Al sinds gisteren zit een aria uit de Matthäus-Passion in mijn hoofd: Mache dich, mein Herze, rein, ich will Jesum selbst begraben. Had ik hem dan toch na zijn dood nog even willen zien? Ik denk dat zijn nieuwe vrouw de rouwadvertentie expres pas na de uitvaart in de krant liet zetten, zodat ik niet kon komen. Zij had een hekel aan mij, hoorde ik via via. Mijn vader had haar verteld dat ik geen contact meer met hem wilde omdat ik zijn afkomst te min vond. Pure onzin.

Opluchting

Als ik aan het einde van de werkdag op de fiets naar huis zit, bedenk ik dat mijn vader mijn dochter gelukkig niet meer kan inpalmen. Daar ben ik een tijd bang voor geweest. Het was hem misschien nog gelukt ook – hij kon naar de buitenwereld erg charmant zijn. Ik merk dat ik ergens toch opgelucht ben dat hij er niet er meer is.”

Lees hier hoe het verhaal van Tamara doorgaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden