Spaarpot

persoonlijk

De dag nadat... ik mijn bitcoins verkocht

SpaarpotBeeld Getty Images

Bitcoins: sommigen zijn er sceptisch over, anderen willen nooit meer anders als ze de digitale valuta eenmaal in hun bezit hebben. Zo ook Anna (52): zij verkocht haar bitcoins om haar schulden te kunnen aflossen.

Anna: “De wekker gaat en automatisch kijk ik naar de lege plek naast me. Ik zie Johan weer liggen na zijn volkomen onverwachte overlijden; het was net alsof hij sliep. Niet aan denken nu. Ik werk mijn riedeltje af: buikspieroefeningen, douchen en ontbijten. Daarna duik ik in mijn ordners, ik vermoed dat daar de hypotheekpapieren zijn. Ik weet zeker dat je binnen een halfjaar boeteloos je hypotheek mag aflossen als je partner overlijdt, en dat is precies wat ik wil doen. Die hypotheek is torenhoog. En omdat ons hele vermogen in Johans zaak zit en ik ongelofelijk gestrest ben omdat elke maand het geld eruit lijkt te vliegen, kan ik niet wachten.

Probleemloos aflossen

Voor de zoveelste keer open ik mijn bank-app. En zie ik weer dat duizelingwekkende bedrag van een half miljoen euro staan. Daarmee kan ik probleemloos de hypotheek aflossen en heb ik nog een paar duizend euro over. Ongelofelijk dat de bitcoins, die ik kocht voor twaalfduizend euro, dit bedrag hebben opgeleverd. Mijn redding. Ik kan het nauwelijks bevatten.

In de derde ordner vind ik de papieren en ik bel de bank. Ik leg uit dat mijn man is overleden en dat ik mijn hypotheek wil aflossen. Er kan geen sprankje medeleven vanaf, alleen een kortaf: ‘Daar heeft u een accountmanager voor nodig en die is nu niet beschikbaar.’ Ik besluit ’s middags terug te bellen. Mijn gedachten dwalen af naar het moment waarop ik me herinnerde dat ik nog bitcoins had. Ik ging direct googelen. Ik had ze lang geleden gekocht omdat een van Johans werknemers er zo enthousiast over was, eerst maar eens kijken hoe en wat. Het duizelde me toen ik zag dat de waarde nu een half miljoen euro was. De paniek vloog me naar de keel. Dit moest ik heel voorzichtig aanpakken. Maar hoe? En waar was de code?

Betrouwbaar

In een boekje met een gekleurde kaft, flitste het door mijn hoofd. Als een razende ging ik door mijn boekenkast. Ergens achteraf zag ik een boekje met een roze kaft staan. Ik bladerde erdoorheen en daar stond de code. Maar nu? Ik had een broker nodig, wist ik inmiddels ook. Maar waar zou ik een betrouwbare kunnen vinden? Ik schrok van de huiskamerdeur die openging. Het was Alexander, mijn oudste. Hij zag mijn stress en zei: ‘Mam, we gaan even rustig zitten en kijken.’ Ik kalmeerde direct. Wat is hij toch goed, mijn achttienjarige.

Ik kijk op mijn horloge. Het is alweer middag en ik ben nog niet gebeld. Ik wil het geregeld hebben. ‘Nee, meneer De Vries zit nog in een vergadering. Hij belt u later.’ Wat irritant zeg. Ik ga boodschappen doen. Als ik thuiskom, staat mijn lieve vriendin Meghan voor de deur. Zij en mijn twee andere vriendinnen sleuren me door de dagen. Toch vertel ik haar niet over mijn bitcoins, alleen Alexander weet het nog. Hij was erbij toen ik een broker belde. Ik moest een fee betalen en met Alexander naast me sluisde de broker me erdoorheen. Nog diezelfde middag stond de vijf ton op mijn rekening. Toen ik het zag, brak ik. Al het verdriet, alle paniek, alle stress kwam eruit. Ik huilde en huilde. Eindelijk hoop: misschien zou het toch nog goed komen met ons. Zouden we hier toch kunnen blijven wonen met ons vieren.

Woede

Als ik Meghan uitzwaai, gaat mijn telefoon. Eindelijk, de accountmanager. Opnieuw geen vriendelijk woord. ‘Ja, heel vervelend mevrouw, maar u begrijpt dat dit niet zomaar kan. Dit moet eerst worden uitgezocht.’ Ik explodeer bijna van woede: wat ís dit? Ik heb het al uitgezocht, ik sta in mijn recht. Gaat die bank me nou nog tegenwerken ook? Ik ben woest. Opnieuw is het Alexander die me geruststelt. ‘Het komt vast goed mam, je hebt voor hetere vuren gestaan.’ Hij heeft gelijk.

Ik adem een paar keer heel diep in en uit en ga koken. Sinds Johans overlijden eten we elke avond met z’n vieren. Hiervoor waren we als gezin misschien toch meer losse eilandjes, nu zijn we zo samen. Wat ben ik blij met hen, met ons, hoe we het met elkaar redden. Mijn kinderen zijn het allerbelangrijkst. Ik zal voor ze vechten tot ik erbij neerval.”

Lees hier het vervolg van dit verhaal.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden