null

PREMIUM

De dag nadat... ik mijn ontvoerde kat terugvond

Beeld Getty Images/500px

Sharima (47): “Het is een uur of vier in de ochtend. Ik schrik wakker, zoals ik de afgelopen weken zo vaak heb gedaan. Waar is Gizmo? Heeft hij honger? Is hij bang? Leeft hij nog, of heeft hij een tweede thuis gevonden bij een oude dame die hem paté voert? Dan voel ik een warm kattenlijf tegen mijn been, Gizmo ligt languit tussen mijn man en mij in. Ik steek mijn hand uit, streel zijn vacht en voel zijn ribben.”

RedactieGetty Images/500px

De wanhoop nabij

“Ondervoed en uitgedroogd kregen we hem gisteren terug van de politie. Onze Gizzy was niet aan de wandel gegaan, hij bleek ‘gecatnapt’ door mensen die geld aan hem wilden verdienen.

‘Hij is vast gestolen’, dat heb ik de afgelopen weken zo vaak gehoord. Gizmo is een ragdoll, een dure raskat, maar gestolen? Wie doet nou zoiets? Bovendien is Gizmo groot en sterk. Als hij iets niet wil, bijt hij van zich af. Dus liepen we de afgelopen weken ik weet niet hoeveel rondjes door de buurt: ‘Gííízmo!’ We rammelden met brokjes, maakten flyers en zetten een opsporingsbericht op social media. Hij haalde zelfs de krant. Veel mensen zochten mee.

Soms werd ik midden in de nacht gebeld door iemand die Gizmo dacht te hebben gezien, maar hij was het nooit. Ik schakelde zelfs paragnosten in, die allemaal wat anders zeiden. ‘Hij is binnen drie dagen terug.’ Of: ‘Hij zit achter een deur, maar wordt niet gedwongen vastgehouden.’ Dus belden we overal aan of mensen in hun schuur wilden kijken. Ik was de wanhoop nabij. Zó vaak hoopte ik dat Gizmo werd gevonden. Nu hij er weer is, kan ik het bijna niet geloven.

Rubriek ‘raskatten’

Ik pak mijn telefoon en lees de appjes van vrienden die ik gisteravond opgelucht liet weten dat mijn kat weer thuis was. Ik kwam er pas aan toe toen ik met een zware hoofdpijn op de bank zat. Gevolg van de adrenaline, die na dat appje van twee dagen geleden torenhoog was: ‘Is dit jouw kat?’ Het was een bericht van iemand uit de buurt. Ik opende de link die erbij zat en keek in de gestreste ogen van Gizmo. Ónze Gizmo, in een vreemd interieur met een roze kattenbak op de achtergrond. En een kooi. Op Marktplaats, voor zeshonderd euro. Dus toch!

Iemand uit mijn wijk zocht in de rubriek ‘raskatten’ een kat voor zichzelf en kwam opeens de foto tegen van een dier dat wel érg leek op de kat die ze overal in de wijk op flyers had gezien. Ze pulkte er eentje van een lantaarnpaal, telde de snorharen en ja hoor, het was onze Gizmo. Toen ik de advertentie las, raakte ik in paniek. Er hadden al een paar mensen geboden, straks kocht iemand anders onze kat! Ik moest in actie komen, nú! Ik deed een bod en belde de politie, nog voordat ik mijn man belde.

Net een film

Ze wilden helpen, maar dan moest ik eerst het adres zien te krijgen. Dezelfde avond lukte het me om contact te krijgen met de verkoper. Ene Chris uit een plaats honderdvijftig kilometer verderop accepteerde mijn bod van duizend euro. De adrenaline gierde door mijn lijf. Rustig blijven nu. Geen argwaan wekken. Wat willen mensen weten als ze een kat kopen? Is hij zindelijk? Gezond? Goed met kinderen? Chris antwoordde op alles bevestigend. We hadden een deal. Hij gaf me zijn adres. Of ik contant wilde betalen.

Wij hadden er álles voor over om onze kat terug te krijgen, maar de politie adviseerde ons niet te betalen. Daar waren meteen de alarmbellen afgegaan toen ik ze het adres gaf, want in dat huis woonde een bekende van de politie. Ze vonden het onveilig en zouden Gizmo daar zelf weghalen. Het leek wel een film. Onze kat was in handen van een misdadiger en de politie ging hem redden.

Ik hoorde hem mauwen

Doodnerveus reden mijn man en ik naar de parkeerplaats waar we met de politie hadden afgesproken. Toen daar even later een zwarte auto het terrein op scheurde en het portier openzwaaide, hoorde ik Gizmo al miauwen. Nadat hij onze stemmen hoorde, miauwde hij nóg harder. Arme, arme kat. Aan zijn schorre stem te horen had hij ons de afgelopen weken onafgebroken lopen roepen. Toen de agent de bench voor me neerzette en ik mijn hand naar binnen stak, likte Gizmo mijn vingers. Hier thuis wijkt hij niet van mijn zijde. Als ik ga zitten, kruipt hij op schoot en valt in slaap. Eindelijk thuis.”

Lees op libelle.nl/dedagnadat of via de Libelle-app hoe Sharima’s verhaal verdergaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden