De dag nadat

#54

De dag nadat... ik ontdekte dat mijn collega veel meer verdient dan ik

De dag nadatBeeld Getty Images

Fayla (35): “De pijn rond mijn hart waarvan ik vannacht steeds wakker werd, is er nog steeds als ik mijn ogen opendoe. Ik heb zelfs nog even gedacht dat ik een hartaanval had. Nou ja, dat dit me aan het hart gáát is duidelijk. Met tegenzin sta ik op, ik moet gewoon weer naar mijn werk. Toen ik gisteren ontdekte dat mijn collega Jeroen duizend euro per maand meer verdient én vijf extra vakantiedagen heeft, voelde ik het bloed uit mijn gezicht trekken.”

Christien JansenGetty Images

Recht je rug, Fayla, zeg ik tegen mezelf. Zoals altijd ben ik een van de eersten op kantoor. ‘Is je migraine weggetrokken?’ vraagt een andere vroege vogel. Ik antwoord flauwtjes dat het wel weer gaat. Toen ik gisteren ontdekte dat mijn collega Jeroen – die even oud is als ik en dezelfde opleiding en ervaring heeft – duizend euro per maand meer verdient én vijf extra vakantiedagen heeft, kon ik niet anders dan met een migrainesmoes naar huis gaan. Ik zat achter mijn pc en was nietsvermoedend op zoek naar het contract van een van onze medewerkers. Ineens popte het mapje met Jeroens personeelsfile op. Normaal zou ik die nooit hebben geopend, maar omdat hij kortgeleden na een overleg had geïnformeerd in welke schaal ik eigenlijk zat, en daarna terloops opmerkte dat hij meer verdiende, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Bij mijn aanstelling is me uitdrukkelijk verteld dat Jeroen en ik dezelfde functie uitoefenen en op hetzelfde level zaten. Toen ik zijn contract zag, voelde ik het bloed uit mijn gezicht trekken. Hoe kán dit? Wáárom dit enorme verschil?, vroeg ik me verbijsterd af. Ik was nog wel zo tevreden hoe ik bij dit bedrijf een prima salaris had bedongen.

Ik zucht diep en start mijn computer op. Net als ik geconcentreerd bezig ben, hoor ik een vrolijk ‘goedemorgen!’. Jeroen. Onwillekeurig kijk ik naar de klok. Halftien. Natuurlijk hij zal eens op tijd beginnen, denk ik zuur. En hij werkt nog geen uurtje te veel. Gek, ik vond hem altijd echt heel aardig, maar nu vind ik hem ongelooflijk stom. Maar een stemmetje in mijn hoofd zegt: ‘Hij heeft gewoon veel beter onderhandeld dan jij, sufferd!’ Ik pers er een goedemorgen uit, klem mijn kaken op elkaar en ga door met mijn werk.

Tegen de middag belt mijn man Victor hoe het gaat. Ook hij was verbijsterd over het nieuws. Hij vond dat ik dit meteen met mijn leidinggevende moest bespreken. Lastig, want van nature ben ik bepaald niet assertief. Gisteravond stuurde ik haar een mailtje met de vraag of ze morgen tijd had voor een gesprekje, waarna ze me meteen belde. Ik vertelde haar wat ik had ontdekt over Jeroen. Ze was even stil en zei vervolgens: ‘Dat had je nooit mogen zien.’ Ja, dat snapte ik zelf ook wel. Ik had me nog zó voorgenomen niet te gaan huilen, toch klonk mijn stem bibberig toen ik vroeg waarom hij zo veel meer verdient dan ik. Daarna gaf ik aan dat ik wil dat onze salarissen gelijkgetrokken zouden worden. Maar ze gaf te kennen dat dit echt niet mogelijk was. Ze zou hier een extern bureau op zetten en er zou een evaluatie volgen. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Met Victors opmerking dat ik moest eisen dat ik met terugwerkende kracht het verschil vergoed zou krijgen, durfde ik al helemaal niet meer te komen.

In de pauze probeert Jeroen een kletspraatje te maken. Ik vind het moeilijk om aardig te doen. Bezorgd vraagt hij of het wel goed met me gaat. Ik vertel dat ik gisteren met hoofdpijn naar huis ben gegaan – wat hij niet heeft meegekregen, want hij was natuurlijk al naar huis – en dat ik er nog steeds last van heb. Voor de zoveelste keer voel ik me zo’n sukkel…”

Lees hier hoe Fayla's verhaal verder gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden