Couveuse Beeld Getty Images/EyeEm
CouveuseBeeld Getty Images/EyeEm

De dag nadat... ik onverwacht een baby kreeg

Jessica (24): “Ik kijk naar het beeldscherm aan het voeteneind van mijn ziekenhuisbed. Als ik erop klik, dan kan ik mijn kind zien. Hij ligt in de couveuse, er staat een camera op elk bedje gericht zodat de pas bevallen moeders hun baby ieder moment kunnen zien. Daar ligt hij: mijn zoon. Gister wist ik niet dat ik zwanger was en nu ben ik moeder. Het voelt alsof ik tussen een droom en een nachtmerrie in zweef.

Ik had een kinderwens en wilde dolgraag moeder worden, maar nu nog niet; ik ben pas 24. Ik ben wel getrouwd, maar mijn man en ik hebben nog geen huis voor onszelf en wonen bij mijn ouders. Daarbij is ons huwelijk ook niet heel stabiel. Ik voel hem niet, die roze wolk waar moeders het altijd over hebben. Ik voel echt alleen maar ongeloof.

Ik probeer het verhaal van gisteren in mijn hoofd te reconstrueren. Ik heb die dag nog gewoon een dienst gedraaid – ik werk in de thuiszorg – en daarna gaf ik dansles. Met een paar mensen van de dansschool heb ik nog tot laat gezellig geborreld. Toen ik thuiskwam, voelde ik me niet heel lekker, ik had lichte buikpijn. De paracetamol leek te werken, maar ’s nachts werd ik wakker: nog meer krampen. Ik was ervan overtuigd dat ik buikgriep had, ik dronk wat water, nam nog wat paracetamol, tot ik ineens de aandrang voelde naar de wc te gaan. Ik ging naar de badkamer en daar, op de wc, voelde ik ineens dat het niet goed was. Het was helemáál niet goed. Ik voelde onder me, en er was al een stukje van een hoofdje. Ik was totáál in paniek. Wat gebeurt hier? Hoe kán dit? Tegelijkertijd had ik, gek genoeg, meteen door hoe ik moest handelen. Ik greep de kleren uit de wasmand in de badkamer en gooide die op de grond, zodat mijn kindje een zachte landing zou maken en niet op die harde, koude tegels terecht zou komen. Mijn ouders waren op vakantie, ik riep naar mijn man, ik bleef roepen tot hij me hoorde. We belden 112, en omdat we niet wisten of de navelstreng om de nek van ons kindje zou zitten, riep de dame aan de telefoon: ‘Ze mag niet bevallen!’ Maar ik kon het niet tegenhouden, de weeën waren te hevig. Ik ben gaan liggen op de badkamervloer en toen was hij er ineens, op die stapel met kleren: mijn zoon. Kerngezond zo op het oog, gelukkig zonder navelstreng om de nek. De ambulance stond inmiddels op de stoep en bracht ons meteen naar het ziekenhuis. ‘Kijk hem goed na’, zei ik tegen de artsen. ‘Ik wist niet dat ik zwanger was, ik heb gewoon gerookt en gedronken.’

Ik kijk naar mijn zoon op het scherm. Hij heeft nog geen naam, we hebben geen geboortekaartje, geen bedje, geen echo’s, geen dikkebuikenfoto’s, helemaal niets. Ik voel me schuldig en besef dat ik iets heel wezenlijks en moois heb gemist, een periode die ik nooit meer terug kan krijgen. Mijn ouders hebben halsoverkop hun vakantie afgebroken, ik kan niet wachten om ze te zien. Mijn man is nu kleertjes en een bedje aan het halen. Gelukkig hebben we ook wat spullen gekregen van familie en vrienden, die stuk voor stuk hartverwarmend reageerden op dit onverwachte nieuws.

De dokter komt aan mijn bed en legt me nog een keer uit hoe dit kon gebeuren. Mijn zoontje lag erg ver naar achter, waardoor een dikke buik uitbleef. Bovendien heb ik al sinds mijn vijftiende reuma, dat op mijn negentiende is overslagen op mijn darmen. Elk schopje en elke kramp heb ik opgevat als reumapijn. Ik voel me fysiek goed, misschien ook door de adrenaline en de roes. Ik loop naar de couveuseafdeling, naar mijn kindje van wie ik tot gisteren niet wist dat hij bestond. Ik kijk naar dat kleine mensje en raak hem voorzichtig aan. Hij is zo zacht, zo gaaf, zo mooi, en ik weet meteen: dit is liefde.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden