null

De Dag Nadat

De dag nadat... ik verdwaalde in de Pyreneeën

Beeld Getty Images

Wie de Pyreneeën kent, weet dat het een prachtig gebied is. Bergen, wandelpaden en diepe ravijnen: je moet er een keer geweest zijn. Wat je beter niet kunt doen, is een pad kiezen dat je nog nooit eerder gezien hebt.

Mandy (28): “Eindelijk, het is licht, nu kan ik weer verder zoeken naar mijn huisje. Ik ben verkleumd tot op het bot. Het heeft vannacht flink gevroren en ik heb alleen een spijkerbroek en een bikinitop aan. Ik negeer de knagende honger en loop in de richting waarvan ik vermoed dat daar mijn huisje is. Na ruim twee uur lopen, doemt het ineens op. Ik schreeuw van blijdschap en begin vervolgens keihard te huilen. Ik ben veilig!

The middle of nowhere

Ik sprint naar de voordeur, die ik gistermiddag niet eens op slot heb gedaan. Binnen ligt alles er precies zo bij als toen ik vertrok. De stilte is overweldigend. Er is geen mens in de wijde omtrek en niemand die me heeft gemist. Ik trek mijn warme poncho aan en maak een vuurtje om water te kunnen koken. Mijn ‘terug naar de basis’-huisje voelt als een luxe resort. Ik schrok twee boterhammen naar binnen. Nooit eerder smaakte brood zo lekker. Terwijl ik even later in bed in mijn dagboek zit te schrijven over de afgelopen twintig uur, word ik overspoeld door dankbaarheid. Wat ben ik blij dat ik dit kan navertellen.

Zelfs eind oktober loopt de temperatuur hier in de Pyreneeën op tot ver boven de twintig graden. Vandaar dat ik alleen een spijkerbroek en bikinitop droeg toen ik mijn huisje gisteren verliet. In mijn rugzak een flesje water, wat noten, een fluitje en lucifers. Mijn telefoon heb ik achtergelaten in het boeddhistische klooster waar ik deze soloretraite boekte. Hooguit drie uur zou ik wandelen, dan zou ik op tijd terug zijn om mijn avondeten klaar te maken op een zelfgestookt vuurtje. Boven op de bergkam zag ik een ander pad terug. Dat leek me leuker dan dezelfde weg die ik net had genomen. Maar gaandeweg hield het pad op. Daar stond ik dan, in the middle of nowhere. Het werd ook steeds kouder. Ik was verdwaald! Boven me cirkelden gieren en ik schreeuwde de longen uit mijn lijf: “Help! Help! I don’t want to die!” Ook blies ik keihard op mijn fluitje, maar het bleef oorverdovend stil.

Vertrouwen op instinct

Om niet in paniek te raken, sprak ik mezelf streng toe en bleef ik stug doorlopen. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik beneden tussen de bomen een vervallen hutje zag. Zittend op mijn billen gleed ik van de berg af richting het hutje. Ik zette een plank voor de plek waar ooit een deur zat, om de ijskoude wind tegen te houden. In het schemerdonker maakte ik een vuurtje op wat ik dacht dat de vuurplaats was, maar omdat er geen schoorsteen was, stond het in no time vol rook. Nog erger: mijn vuurtje bleek te branden op een houten ondergrond, die inmiddels was gaan smeulen. Doodsbang ging ik weer naar buiten. Straks stortte de boel nog in en zou ik onder het puin worden bedolven.

In het licht van de maan maakte ik buiten zo goed en kwaad als het ging een soort beschutting van een aantal golfplaten die er lagen. Ik sprak mezelf continu moed in, dacht aan mijn vriend en zijn zoontje in Engeland, aan warme chocolademelk en een knapperend haardvuur, en wachtte tot het licht werd.

De rest van de dag rommel ik wat. Ik drink thee, mediteer, schrijf en teken in mijn dagboek en hak hout voor het vuur van vanavond. Als ik ’s middags op de veranda zit, starend naar de prachtige natuur, besef ik dat ik iets bijzonders heb meegemaakt.

Ik ging tien dagen op soloretraite om los te komen van de haastige westerse wereld. Ik wilde meer bij mezelf komen door volledig op mezelf aangewezen te zijn. Toen ik gisteren zo doodsbang was, heb ik steeds een hogere macht aangeroepen om me te helpen, maar er was niets. Ik moest het helemaal zelf doen en vertrouwen op mijn instinct en intuïtie. Door dat te doen, heb ik de juiste beslissingen genomen. Ik heb me niet overgegeven aan de angst en de eenzaamheid. Ik ben sterker dan ik dacht.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden