null Beeld

De Dag Nadat – ik voor het eerst naar de Voedselbank ging 

In Libelle 51 las je het verhaal van Manon (40), die na haar scheiding noodgedwongen haar eten moest halen bij de Voedselbank. Lees hier hoe het ging...

Online redactie Libelle

Manon: “Acht maanden heb ik bij de Voedselbank gelopen, daarna kon ik het weer alleen af. Ik ben er vol trots in gegaan: ik was tevreden over mezelf dat ik dit voor elkaar had gekregen en dat ik de mogelijkheden die er waren, heb gepakt. Toch was het ook een stressvolle periode. Altijd was er de angst dat iemand tegen een van mijn kinderen zou zeggen: ‘Hee, ik zag je moeder gister bij de Voedselbank!’ Gelukkig is dat nooit gebeurd. Mijn kinderen hebben het tot het laatste moment niet geweten dat veel van ons eten bij de Voedselbank vandaan kwam. Omdat ik op mijn werk niet kon niet blijven zeggen dat ik naar de dokter moest, heb ik na twee weken open kaart gespeeld bij mijn baas en collega’s. De reacties waren alleen maar positief, wát een kanjers allemaal!

Verzamelkrat

Toen ik de tweede keer naar de Voedselbank ging, verwachtte ik zo’n beetje hetzelfde aan te treffen als de week ervoor, maar nu waren er heel andere artikelen. Helaas geen brood, ook geen andijvie. Je mag niet gaan rommelen in die kratten, je moet echt kíjken wat erin zit. Daar ben ik behoorlijk handig in geworden. Waar ik die keer ook achter kwam en wat heel fijn was: er bleek een verzamelkrat te zijn. Daaruit mag je spullen uit jouw krat ruilen voor dingen in de verzamelkrat. Was er brood of Vifit in de verzamelkrat, dan ruilde ik dat altijd. Wat vrijwel elke week in de krat lag, was rijst en pasta. Dat hebben we zo veel gegeten die periode, ik dróómde van aardappels, vlees, groenten. Vooral vlees was onbetaalbaar, dat heb ik nauwelijks gegeten.

Net Niet Genoeg

De laatste keer dat ik naar de Voedselbank ging, heb ik mijn kinderen meegenomen. En daar hebben zij, uit zichzelf, de geweldige medewerkers bedankt dat ze mama zo goed verzorgd hadden. Ik denk toch dat die periode iets voor ze heeft betekend, ze zijn echt sociaal betrokken. Al ben ik dat zelf ook wel. Toen ik zag hoe fijn het was om al die hulp te krijgen, besloot ik zelf een stichting op te zetten: de Stichting Net Niet Genoeg. Wij helpen mensen die op of onder de armoedegrens leven met kleding, speelgoed en woonartikelen. En één keer per jaar krijgen de kinderen nieuwe winterschoenen. Eigenlijk alles wat je nodig hebt om - naast eten - een zo normaal mogelijk leven te leiden. Ik ben blij dat ik iets terug kan doen voor de maatschappij.”

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Christien Jansen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden