null

De dag nadat... ik werd aangevallen door een hond

Beeld Pexels

Wendy (43): “Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik voor de zoveelste keer de grote hond over de greppel springen en op ons af komen.”

Wendy (43): “Uit een onrustige slaap word ik wakker. Negen uur, tijd om op te staan. Ik moet snel wat eten, dan kan ik weer pijnstillers nemen. Ik ben doodmoe en ik heb slecht geslapen. De pijnstillers hielpen niet afdoende en zonder pijn liggen was onmogelijk. Ik schrok steeds wakker, omdat ik in mijn slaap weer zag hoe die grote hond over de greppel sprong en op ons af rende.

In een split second wist ik dat ik stil moest staan, omdat hij anders Abbygail, mijn elfjarige dochter zou grijpen. Om het volgende moment zijn tanden vlak onder mijn bil te voelen. Vlak erna hapte hij opnieuw, boven mijn knieholte, en beet hij dóór. De pijn was verschrikkelijk.

Ik sla het dekbed terug en kijk naar mijn verbonden been. Gelukkig dat we er gister een dikke, dubbelgeslagen handdoek onder hebben gelegd, want die is helderrood van het bloed. Hoe moet ik in hemelsnaam de trap af? Uit bed komen lukt al amper.

Ik roep mijn man, die direct naar boven komt. Peter is net zo rustig als gister. Hij had direct de leiding genomen toen ik shakend thuiskwam met Abbygail. Haalde water voor me en belde 112. Waarop al snel de ambulance, politie én hondenspecialisten kwamen. De hond liep immers los en vormde een gevaar voor de hulpdiensten.

Peter helpt me uit bed. Voetje voor voetje schuifelen we naar de trap. Gek, mijn hele lichaam voelt bont en blauw. Beneden zijg ik neer op de bank in een soort lig-zitstand waarin ik de minste pijn voel. Abbygail laat haar ontbijt staan in de keuken en komt aangerend. Als we elkaar omhelzen, voel ik dat ze huilt. Met een klein stemmetje zegt ze dat ze zich schuldig voelt over wat er is gebeurd.

Omdat onze oudste gistermiddag online drumles had en zich in de woonkamer had geïnstalleerd, gingen wij samen een ommetje maken. Toen we bijna thuis waren, had Abbygail voorgesteld nog wat langer door te lopen. Terwijl we in het stukje bos in de buurt van ons huis liepen, zagen we achter een greppel verderop een bullmastiff loslopen, het baasje was in geen velden of wegen te bekennen. Daar gingen we natuurlijk niet langs. Langzaam liepen we terug, maar ineens nam de hond een reuzensprong en kwam hij op ons af.

Mijn dochter hoeft zich nergens schuldig over te voelen. Ik houd haar stevig vast en vertel haar dat er maar één schuldige is in dit verhaal: de baas, die zijn onopgevoede agressieve hond niet achter slot en grendel houdt.

Zo goed en kwaad als het gaat, eet ik mijn ontbijt. Ik pak mijn telefoon. Op Facebook zie ik een enorme stroom berichten. Het nieuws is als een lopend vuurtje rondgegaan. De hond blijkt al vaker kleine hondjes te hebben gegrepen en weggeslingerd. Het koude zweet breekt me uit als ik denk aan de kinderen die vaak in dat gebied spelen.

Ik bel mijn zus. Mijn ouders en broer weten al wat er is gebeurd, omdat zij gisteren de kinderen opvingen, toen Peter en ik met de ambulance naar het ziekenhuis gingen. Voor de zoveelste keer doe ik mijn verhaal en open daarna opnieuw Facebook. De lieve berichten van iedereen doen me goed, net als de kaarten die door de bus worden gegooid. De buurvrouw komt zelfs een bloemetje brengen.

Ik kom de bank nauwelijks af en aan het einde van de middag hangen Abbygail en ik lekker tegen elkaar aan om een serie te kijken. Ik ben doezelig en gek genoeg ook blij. Dat we hier samen zitten, dat zij ongedeerd is en ik niet in mijn gezicht gebeten ben. En zo schattig dat Kayden, mijn zoon ondertussen af en aan loopt met drinken en lekkers.

Niet lang na het avondeten is het tijd voor het uitspoelen van de wond. Daar zie ik tegenop. Peter helpt me. Ik zit op de rand van het bad, hij geeft me doucheslang aan. Het water is lauwwarm, de straal zacht. Desondanks prikt het als een gek. Akelig, dat ik dit de komende weken dagelijks moet doen. Als ik even later doodmoe in bed lig, wil ik nog maar één ding: slapen. Maar als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik voor de zoveelste keer de grote hond over de greppel springen en op ons af komen.”

Interview: Christien Jansen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden