Photo taken in London, United Kingdom

persoonlijk

De dag nadat... mijn 11-jarige zoon overleed

Photo taken in London, United KingdomBeeld Getty Images/EyeEm

De zoon van Natasja (48) stond in de bloei van zijn leven toen hij als 9-jarige jongen last kreeg van zijn schouder. Hij bleek een zeldzame bottumor te hebben, die hem twee jaar later het leven kostte.

Natasja: “Je bent er niet meer. Mijn zoon. Het is het eerste wat ik denk als ik mijn ogen open. Ik sta op en loop naar zijn slaapkamer. Daar ligt hij, opgebaard in zijn eigen bed. Zo kunnen zijn broer Bryan en zusje Daisy ook elk moment van de dag bij hem gaan kijken. Elf jaar is hij geworden. Dat verzin je toch niet, denk ik als ik zijn wang streel.

MRI-scan

Youri was negen toen hij tijdens een kampeervakantie last kreeg van zijn schouder. Vast een spier verrekt met klimmen, dachten we. Als ik Youri kwijt was, keek ik eerst omhoog, want hij zat vaak in een boom of op een dak. De pijn bleef en de huisarts stuurde ons naar het ziekenhuis voor een MRI-scan. De volgende ochtend werden we door drie artsen opgewacht. Youri had een zeldzame bottumor van tien bij vijf centimeter, dwars door zijn schouderblad.

Ik ga me aankleden, er moet veel geregeld worden. Ik móet bezig blijven, anders speelt die film weer in mijn hoofd. De zware chemokuren en bestralingen, uitzaaiingen, zijn kale koppie, hoe hij thuis over de vloer kroop van de pijn. Maar ook: zijn ongelooflijke veerkracht. Hij lachte áltijd, ging naar school als het kon. ‘Dat ik kanker heb, vind ik niet erg’, zei hij. ‘Maar ik wil jullie niet verdrietig zien.’ Wij moesten sterk zijn, voor Youri. Het was prachtig om te zien wat hij bij anderen losmaakte met zijn optimisme. Een zomer later was hij inderdaad schoon, hij kon niet wachten om zijn leven weer op te pakken. Maar al snel bleek het weer mis.

Favoriete rapnummer

In de middag spreken mijn man en ik met de begrafenisondernemers. Hoe Youri zijn afscheid wilde, weten we niet. Ik had wel honderd vragen, maar hij wilde en kón niet praten over zijn dood. ‘Wat jullie ook doen, het is goed’, zei hij. Daarmee was de kous af. We bekijken het ontwerp van de kaart, kiezen zijn favoriete rapnummer en zorgen dat zijn klasgenootjes tijdens de uitvaart ruim de tijd hebben om afscheid te nemen. Ik wil ook een tekst voordragen. Maar hoewel ik de wekelijkse mail-update naar familie en vrienden altijd moeiteloos schreef, heb ik nu geen idee wat ik wil zeggen.

Naar woorden zocht ik ook toen ik vorige zomer met mijn man in de spreekkamer van de oncoloog zat. Youri had last van zijn oog. Dat leek niets te maken te hebben met zijn ziekte, maar had het toch. De kanker zat in zijn hele lijf, er was niets meer aan te doen.

Youri wilde niet mee naar het gesprek. Zelf hoefde ik de details niet te horen, ik had maar één vraag: hoe vertel ik mijn kind dat hij doodgaat?

Mijn zoon was woest toen we het hem samen met de arts en een kinderpedagoog vertelden. De dokter zou hem beter maken, dat had hij beloofd! Hij huilde en vloekte. Een paar uur later draaide hij om als een blad aan een boom. ‘Je mag het aan iedereen vertellen’, zei hij, ‘maar ik wil dat ze normaal tegen me doen.’

Verrassingsfeest

Hij wilde de verjaardag van zijn zusje groots vieren, met vuurwerk, én hij wilde een biertje drinken. ‘Je bent tien!’, riep ik. ‘Ja, maar ik word geen zestien meer’, was zijn slimme antwoord. In de maanden die volgden heeft hij álles uit zijn veel te korte leven gehaald met als hoogtepunten een verrassingsfeest en zijn wens die dankzij Make-A-Wish Nederland in vervulling ging. Hij werd opgehaald met een limousine, ging racen op het circuit in Zandvoort en daarna met een Hummer naar de Mac. Ondanks de pijn zag ik hem genieten.

Als het bezoek weg is, voel ik me verdoofd. Toen Youri gistermiddag stopte met ademen, was het alsof er iets uit mijn lijf werd gezogen. Mijn kind komt nooit meer terug. Ik moet door voor mijn andere kinderen, maar ik word nooit meer de persoon die ik was.”

PS Make-A-Wish Nederland vervult de liefste wensen van kinderen met een ernstige, soms levensbedreigende ziekte. makeawishnederland.org

Het vervolg van dit verhaal lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden