Koffers ter illustratie Beeld Shutterstock
Koffers ter illustratieBeeld Shutterstock

De Dag Nadat - Mijn dochter met haar gezin emigreerde

Voor de meeste ouders is het een nachtmerrie: je kind verhuist met het gezin naar het buitenland. Ook de dochter van Joke (58) is geëmigreerd, ondanks het feit dat ze haar dochter alles gunt heeft zij het er wel degelijk moeilijk mee.

Joke: “Het is een dag als alle andere, houd ik mezelf voor. Gewoonlijk zag ik mijn dochter Marjolein en haar gezin ook niet elke dag. Toch voelt het nu anders. Ik weet dat Marjolein, haar man Jeroen en haar kinderen van drie en één jaar zo’n duizend kilometer verderop zitten. Gisteren zijn ze vertrokken.

Nieuw-Zeeland

Een paar maanden geleden werd Jeroen, onderzoeker aan de universiteit, benaderd door een headhunter die hem voordroeg voor een uitdagende baan bij een multinational in Genève. De baan sprak hem aan en toen hij en Marjolein in Zwitserland gingen kijken, werden ze helemaal verliefd op de omgeving. Nee, ik vond het niet leuk toen ze het nieuws vertelden. Dat een emigratie er misschien aan zat te komen, wist ik wel. Jeroen was altijd al veel in het buitenland voor zijn werk. Ach, Genève is niet het einde van de wereld, het had erger gekund. Vorig jaar was er even sprake van een baan in Nieuw-Zeeland. Gelukkig ging die niet door.

Maar buitenland blijft buitenland, bedenk ik als ik mijn fiets pak om naar mijn werk te gaan. Even doet het gemis bijna fysiek pijn. Het went nooit, dat weet ik. Mijn oudste dochter Jolanda woont al negen jaar in Griekenland. Na een vakantie kwam ze dolverliefd terug. Die liefde gaat wel over, dachten mijn man en ik nog, maar het hield stand. Ze trouwde met Georgios en vertrok naar Corfu. Hun kinderen zijn daar geboren, we zien hen niet zo vaak. Het is vooral in de winter een lange reis om er te komen. Dan is Genève, vijf kwartier vliegen, toch een stuk dichterbij.

Verjaardagskalender

Onderweg naar mijn werk denk ik terug aan het fantastische afscheidsfeest van Marjolein en Jeroen, een paar dagen geleden. Er waren Nederlandse cadeaus, vrienden van hen fotografeerden alle aanwezigen en maakten er nog snel een mooie verjaardagskalender van als afscheidsgift. Aan het einde van de avond namen we afscheid en zwaaiden we ze uit. Toen ik Marjolein stevig knuffelde, deed ik mijn best om niet te huilen. Gisteren vertrokken ze per vliegtuig. Voorlopig huren ze een prachtig groot huis met gastenverblijf en een enorme tuin. Een heerlijke plek voor de kinderen. Marjolein zal in het begin nog niet gaan werken. Pas als de kinderen wat groter zijn, wil ze weer aan de slag. Dat moet lukken: ze is tolk-vertaler Frans en ze vestigen zich in het Franstalige deel van Zwitserland.

Machteloos

Mijn collega’s zijn heel lief voor me. Ze weten dat Marjolein gister is vertrokken. Het voelt leeg en het ergste is dat je er niet even naartoe kunt als er iets is. Ik herinner me nog haarscherp dat de dochter van Jolanda halsoverkop naar het ziekenhuis moest omdat ze haar milt had gescheurd bij een val. Helemaal overstuur belde Jolanda me op. Ik wilde niets liever dan er meteen naartoe om mijn dochter en kleinkind vast te houden. Wat voel je je op zo’n moment machteloos als moeder en oma. Gelukkig liep het allemaal goed af. Het doet me goed dat iedereen begrijpt dat ik het moeilijk heb. Sommige mensen die horen dat je kinderen in het buitenland wonen, reageren met: ‘Wat een heerlijk vakantieadres’. Alsof dat zo belangrijk is…

Als Ger en ik ’s avonds aan tafel zitten, hebben we het erover. ‘Twéé dochters, allebei in het buitenland’, zucht ik. ‘Hebben ze misschien een slechte jeugd gehad, of zo?’ Ger lacht. ‘Zullen we in Italië gaan wonen?’, grapt hij. ‘Dan zitten we er precies tussenin.’

Het is fijn om er even over te praten. Het grootste verdriet heb ik al gehad toen de meiden het huis uit gingen om te studeren, besef ik, dat was veel moeilijker. In hun studententijd kwamen ze nog maar heel af en toe een weekend thuis – uiteraard met een tas vol vuile was. Als ze maar gelukkig zijn, besluiten we. Als onze kinderen blij zijn, zijn we het zelf ook. Over anderhalve week gaan we een paar dagen naar Marjolein toe. Dan kunnen we onze kleinkinderen weer knuffelen.”

Lees hier het vervolg van dit verhaal >

Interview: Annemarie van Dijk. Beeld: Shutterstock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden