null Beeld

De Dag Nadat – mijn dochter stierf

Hier kun je lezen hoe het verder ging nadat Hilda haar 28-jarige dochter Kirsten plotseling verloor. "Als moeder probeer je je wel eens voor te stellen hoe het moet zijn om een kind te verliezen, maar het is nog erger dan je je kunt bedenken."

Hilde: “Het is nu 5 jaar geleden dat Kirsten is overleden. Je hoort soms dat mensen er sterker uitkomen als er zoiets ergs gebeurt, maar zo voel ik het zeker niet. Het heeft me juist bewust gemaakt van de vergankelijkheid, de kwetsbaarheid van alles. Mijn onbevangenheid ben ik voor altijd kwijt. Het verdriet om het verlies van Kirsten blijft in me zitten, dat zal denk ik nooit minder worden. Als moeder probeer je je wel eens voor te stellen hoe het moet zijn om een kind te verliezen, maar het is nog erger dan je je kunt bedenken. Maar het lukt ons om weer iets van het leven te maken en door te gaan. Want we moeten door."

Niet negeren

"Meteen na het overlijden van Kirsten hebben mijn man en ik tegen elkaar gezegd: Kirsten was altijd zo van de vrede en de harmonie, we moeten ervoor zorgen dat we hier samen doorheen komen. Gelukkig konden we elkaar altijd goed vinden in ons verdriet. We hebben het niet afgesloten, maar hebben juist ontzettend veel gepraat met mensen. Je moet er doorheen, kunt het verdriet niet negeren. Ook de band met onze twee zonen is hierdoor heel sterk geworden. Ik heb een jaar niet kunnen werken, maar we zorgden wel dat we een vast dagritme aanhielden. Op tijd opstaan, elke dag een wandeling maken, dat soort dingen. Als je dat niet doet, blijf je met je verdriet op de bank zitten."

Lotgenoten

"Waar we ook veel aan gehad hebben, is de steun van OOK, de Vereniging voor Ouders van een Overleden Kind. Via de vereniging ontmoetten we ouders die ook een kind zijn verloren en het is fijn om met lotgenoten te praten, alleen zij kunnen echt begrijpen hoe het verdriet voelt. Samen met drie andere paren hebben we vele avonden gepraat."

Herinnering

"Kirsten had een erfelijke aanleg voor het krijgen van trombose. Ik heb op jongere leeftijd ook een longembolie gehad, alleen was die embolie lang niet zo groot als die van Kirsten en ook mijn moeder is eraan overleden. We wisten dat er een risico was in de familie en juist daarom ging Kirsten die ochtend met haar verstuikte enkel naar de huisarts. Ze had net een doorverwijzing gekregen voor een bloedonderzoek in het ziekenhuis toen ze ter plaatse neerviel. Ze is dus niet op tijd geweest. Ik praat nog graag over Kirsten, want het was een prachtige meid. Altijd vrolijk, vol energie. Zo wil ik haar in mijn herinnering houden.”

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: Rouwen vrouwen anders dan mannen? Dit zegt onze rouwdeskundige Daan erover:

Tekst: Rosa Koelemeijer. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden