De dag nadat

De dag nadat... mijn man een verblijfsvergunning kreeg

De dag nadatBeeld Getty Images

Carina (47): “Ik ben al even wakker, maar heb mijn ogen nog dicht als ik Joseph uit bed voel stappen. Hij loopt naar het slaapkamerraam, waarvoor een ijzeren rolluik hangt dat typisch is voor Duitse huizen. Joseph trekt het ding omhoog en de kamer vult zich met fel zonlicht. Ik glimlach om de symboliek ervan: ook in mijn leven is de duisternis eindelijk weg.

Eva BredaGetty Images

Terwijl ik me aankleed, dwalen mijn gedachten af naar gisteren. We moesten naar de Duitse immigratiedienst. Ik verwachtte hetzelfde als in Nederland: Joseph en ik zouden kritische vragen moeten beantwoorden over onze relatie en beweegredenen voor een verblijfsvergunning voor mijn Oegandese man. Maar het liep anders. Op mijn vraag wanneer Joseph zou mogen beginnen met solliciteren, overhandigde de ambtenaar ons plotseling hét document waar we al jaren voor vechten: de verblijfsvergunning.

Mijn jongste zoon uit een eerder huwelijk moet vandaag naar school en als ik in de keuken zijn brood sta te smeren, hoor ik Joseph vrolijk de trap af lopen. De laatste keer dat hij zo vrolijk was, kan ik me amper herinneren. De afgelopen drie jaar ging hij bijna kapot aan de asielprocedure. Hij werd een schim van de energieke man die ik drie jaar geleden leerde kennen op een festival waar we beiden als vrijwilligers werkten. Joseph was Oeganda een paar weken daarvoor ontvlucht omdat hij een relatie had met een man. Daar staat in zijn geboorteland een angstaanjagende gevangenisstraf op. Ik vond het bijzonder dat hij in zijn nieuwe land direct besloot als vrijwilliger aan de slag te gaan. We raakten bevriend. De maanden erna bleef Joseph me verbazen. Zonder aarzelen ging hij met me mee naar ieder vrijwilligersproject, vierde hij kerst met mijn familie, was hij er voor mijn zoons als ze hulp nodig hadden en bekommerde hij zich om mij en mijn chronische pijnziekte. Dit was een man op wie je kon bouwen.

Tegen al mijn verwachtingen in – Joseph bleek niet alleen op mannen, maar ook op vrouwen te vallen – werden we verliefd. Ik kan me voorstellen dat ons verhaal vragen oproept. Joseph is achttien jaar jonger dan ik en wilde graag een verblijfsvergunning. Was zijn liefde wel oprecht? Toch heb ik nooit aan zijn intenties getwijfeld. Voordat we een relatie kregen, stond hij al anderhalf jaar dagelijks klaar voor mij en mijn omgeving. Zelfs mijn vader, die altijd kritisch was op mijn partnerkeuzes, was al gauw om. Dat ze allebei katholiek opgevoed zijn, schept een band. Ik schrik op als Joseph zijn laptop op tafel zet. ‘Ik ga mijn cv naar het Duits vertalen’, zegt hij. Ik kijk naar hem terwijl hij driftig bezig is op zijn laptop. Ik houd van zijn gedrevenheid. Uiteindelijk wil hij studeren om technisch ingenieur te worden. Maar ik weet dat hij nu vooral staat te popelen om te werken en een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Lange tijd werd dat hem moeilijk gemaakt. De Nederlandse immigratiedienst keurde zijn asielaanvraag af. ‘Ik ben niet welkom hier’, zei hij wel eens. Tot zich een oplossing aandiende.

Vanwege de studie van mijn oudste zoon zou ik verhuizen naar het oosten van het land. ‘Dan woon je praktisch in Duitsland’, zeiden vrienden gekscherend. Het was alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen. Als je als EU-inwoner naar een ander EU-land verhuist, heb je recht op gezinshereniging. Dit kon onze uitweg zijn. Joseph en ik trouwden en verhuisden naar Duitsland, zogenaamd omdat het leven goedkoper is daar. Maar wat niemand weet is dat mijn enige drijfveer Josephs verblijfsvergunning was. Dat die binnen tien maanden binnen is, is ongelooflijk. Dat moet gevierd worden! Nadat we Josephs cv hebben opgestuurd naar een aantal bedrijven, wandel ik naar de bakker. Ik wil feestelijk lunchen en daar horen luxe broodjes bij. ‘Het is voor mij en mijn man’, zeg ik tegen de man achter de balie. Iedereen mag het vandaag weten: ons leven samen gaat beginnen.”

Lees hier hoe Carina’s verhaal verder gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden