null

persoonlijk

De dag nadat... mijn tienerdochter vertelde dat ze zwanger is

Beeld Shutterstock / puhhha

Als je 18-jarige dochter de liefde vindt in het buitenland, is dat even slikken. Bij Marie-José (45) spookte de gedachte van een zwangerschap al snel door haar hoofd. Toch was de schrik groot toen Larissa daadwerkelijk zwanger was.

Marie-José: “Ik zit aan de eettafel en mijn ontbijt staat onaangeroerd voor mijn neus. Er komt gewoon een kind, een kleinkind. Mijn achttienjarige dochter is zwanger. Ik kan, net als vannacht, aan niets anders denken. Vreemd genoeg had ik al een tijdje een vermoeden. Voordat Larissa voor vier maanden naar haar vriend Wadie in Marokko vertrok, dacht ik: als ze maar niet zwanger raakt.

Bekokstoofd

Toen ze een paar dagen geleden thuiskwam, spookte die gedachte opnieuw door mijn hoofd. Gisteren kreeg ik een appje van Wadie. Hij schreef dat ik binnenkort iets te horen zou krijgen wat ik vast heel leuk zou vinden. Ik schrok van zijn tekst, dit moest over een kindje gaan. Nu denk ik dat ze het samen hebben bekokstoofd. Larissa vond het zó spannend om het nieuws te vertellen dat Wadie alvast een hint stuurde. Zij hoefde het alleen nog maar te bevestigen.

De tranen stroomden over haar wangen toen ik haar vroeg of ze misschien zwanger was. Snikkend vertelde ze dat er inderdaad een kindje op komst is. Ook ik kon mijn tranen niet bedwingen en pakte haar stevig vast. De boosheid die ik in eerste instantie voelde, maakte plaats voor de gedachte: we redden het wel.

Stil houden

Terwijl ik de tafel afruim hoor ik Larissa boven rommelen in de badkamer. Mijn vriendinnen weten nog van niets. Zonder het hardop te hebben uitgesproken weten we allebei dat we het nieuws nog even stil willen houden, zodat we zelf aan het idee kunnen wennen. Want wat is dit overweldigend. Mijn dochter krijgt een kind en ik heb de vader van de baby pas één keer ontmoet.

Na haar eindexamen ging ze met een vriendin op vakantie. Vijf weken naar Marokko. Daar leerde ze Wadie kennen, de neef van haar vriendin. Hij nam de meisjes mee op sleeptouw en de vonk sloeg over. Toen ze thuiskwam, miste ze hem verschrikkelijk en ze vloog elke vakantie naar Fez om bij hem te zijn. Omdat ze wilde uitzoeken of hun relatie toekomst had, besloot ze een jaar naar Marokko te gaan. Ze stopte met haar kappersopleiding, zegde haar studentenkamer op en pakte haar koffers. Ik vond het spannend, maar wat kon ik doen? Ze was meerderjarig, verliefd én volgde haar hart.

Formaliteit

Omdat samenwonen in Marokko uit den boze is, stapten ze meteen in het huwelijksbootje. Het was een kleine bijeenkomst, een formaliteit, maar toch vind ik het moeilijk dat ik daar als moeder niet bij kon zijn. Wat ben ik blij dat ik een paar weken geleden voor een weekend in Fez was en Wadie in elke geval heb ontmoet. Een leuke jongen die erg lief is voor Larissa, ik had een goed gevoel bij hem.

We blijven de rest van de dag thuis. Gelukkig ben ik vandaag vrij. Als mijn dochter naar de keuken loopt, neem ik haar van top tot teen in me op. Aan haar buik is nog niets te zien. ‘Mam’, zei ze gisteren. ‘Ik wil de baby houden. Wie weet of ik hierna ooit nog zwanger kan raken?’ Daar heeft ze gelijk in. Een paar jaar geleden bleek na veel buikpijn dat Larissa cysten op haar eierstokken heeft. Volgens de artsen zou zwanger raken waarschijnlijk niet vanzelf gaan. Daarom had ze geen anticonceptie gebruikt.

Hoe nu verder?

Zelf onderging ik ooit een abortus. Daar heb ik veel verdriet van gehad, dus dat mijn dochter er nu voor kiest om het kindje te houden begrijp ik als geen ander. Maar ingewikkeld is het wel. Tijdens het avondeten praten we weer over hoe het nou verder moet. Larissa is hier namelijk niet op vakantie, ze is teruggekomen omdat ze in Marokko niet kon aarden. Ze is getrouwd en in verwachting, maar heeft geen baan, geen huis en haar man woont duizenden kilometers verderop.

Toen we mijn vriend het nieuws gisteren vertelden, reageerde hij heel rustig. ‘Het komt wel goed’, zei hij meteen. Zo fijn, mijn rots in de branding. ‘Maar’, vervolgde hij, ‘het kindje komt hier toch niet wonen hè? Ik weet niet hoe we dat moeten regelen.’ Hij heeft gelijk. In ons huis is met een samengesteld gezin van vijf geen plaats meer voor een baby.

Als ik ’s avonds in bed lig, blijf ik piekeren. Hoe moet het verder? Kan en wil Wadie naar Nederland komen? Is hun relatie hiertegen bestand? Antwoorden heb ik niet, maar daar lijk ik me drukker om te maken dan mijn dochter. Larissa is heilig overtuigd van een goede afloop. Dat geeft mij weer meer vertrouwen. Maar jeetje, wat is ze jóng.”

Lees hier het vervolg van dit verhaal.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden