null

PREMIUM

De dag nadat... mijn zoon besloot om monnik te worden

Beeld Getty Images

Simone (50): “Zodra ik wakker word, schieten de vragen door mijn hoofd. Wat als Pascal ons de rug toekeert? Wat als ik hem kwijtraak aan het klooster? Een klooster is in mijn ogen een soort fort, waar mijn zoon achter dikke muren verdwijnt om nooit meer in de buitenwereld terug te komen.

Lisanne van SadelhoffGetty Images

Gisteren kwam hij, onze achttienjarige zoon, bij mijn man en mij om het nieuws te vertellen. Toen Pascal twaalf was en hij tijdens een kampeervakantie in Zuid-Frankrijk in een kerk voelde dat er ‘iets’ was, is het zaadje geplant. Vandaag denk ik terug aan die tijd. Hij sloot zich aan bij de kerk, werd op zijn vijftiende gedoopt. Vorig jaar besloot hij om de pastoorsopleiding te gaan doen. Daar leerde hij ook dat je als pastoor een eenzaam bestaan leidt. Je woont alleen, terwijl Pascal juist mensen om zich heen nodig heeft. Als broeder leef je in een groep. Ik voel me vreemd. Ook mijn man is aangedaan. ‘Het is zo’n onbekend terrein’, zeggen we tegen elkaar. Ik heb niets meer met het geloof. Mijn moeder, een goed en vroom mens, overleed al op jonge leeftijd. Ik vond het zo oneerlijk dat ik toen ben opgehouden met geloven. En nu gaat uitgerekend mijn zoon het klooster in...

Mijn man en ik praten met elkaar aan de ontbijttafel en proberen Pascals keuze te begrijpen, maar dat lukt niet één-twee-drie. Ik ga gewoon naar mijn werk vandaag, ik ben wijkverpleegkundige. Het is goed om er even uit te zijn. Pascal heb ik niet meer gezien, hij woont niet meer thuis en is vandaag op de universiteit. In mijn hoofd herhaal ik zijn verklaring van gisteren: dat hij in de Orde kan werken en dat hij tegelijkertijd kan studeren aan universiteiten over de hele wereld. Hij legde uit dat er deuren voor hem opengaan en hij daarbij steun krijgt van mensen die net zo denken als hij. Mijn werk biedt afleiding, maar ik ben nog verdrietiger dan gisteren. Ik vertel het niet aan mijn collega’s. Eerst moet ik evenwicht zien te vinden. Mijn man en ik moeten deze extreme levenswijze – want dat is het – eerst zelf begrijpen. Pas dan vertellen we het aan anderen. Ik neem me wel voor om het voor mijn zoon op te nemen als er kritiek komt. Ik moest zijn keuzes de afgelopen jaren ook al uitleggen, verdedigen zelfs. Mensen reageren met: ‘Wat belachelijk!’ en: ‘Hoezo dan?’ of: ‘Hij is zo veranderd’. Vooral dat laatste is niet waar, hij is nog steeds dezelfde.

Het gekke is dat ik me bezorgd voel, maar ook trots. Onze zoon doet iets waar hij in gelooft, waar hij voor staat, wat hij wil. Dat doet hij vol overgave en overtuiging. Zo hebben we hem ook opgevoed. Daar kun je als ouder alleen maar trots op zijn. Dat ben ik trouwens ook op mijn andere kind. Omdat Pascal iets bijzonders doet, gaat de aandacht vaak naar hem. Als mensen me op straat vragen: ‘Hoe is het met Pascal?’ vertel ik óók hoe het met Joey gaat. Hij volgt een opleiding voor geschiedenisdocent en woont met zijn vriendin in Duitsland. Ook geen kind dat lang onder moeders vleugels bleef, maar de wereld ging verkennen.

Wat ik wel moeilijk vind, is dat Pascal een habijt gaat dragen. Je wil toch dat je kind er leuk uitziet. En hij zal nooit een vriendin krijgen, als broeder ben je trouw aan God. Ik zal nooit kleinkinderen van hem krijgen, dat besef raakt me. Pascal vertelde gisteren dat hij de eerste periode naar een klooster in Engeland gaat. Daar zou hij weinig tot geen contact hebben met ons. Ik spreek met mezelf af dat ik met hem blijf praten. Alleen zo houd je de band sterk. Ik wil weten: wat ga je doen, wat hoop je te vinden? En ook: hoe zien je dagen eruit? Het is de wereld van mijn zoon, dus ook de mijne.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden