Vrouw alleen Beeld Getty Images/Westend61
Vrouw alleenBeeld Getty Images/Westend61

De dag nadat... mijn zoontje naar een instelling verhuisde

De zesjarige zoon van Isabella (44) heeft een zeldzame genetische aandoening waardoor hij zal blijven functioneren als een peuter. Hoe verschrikkelijk ze het ook voor hem vinden, het gezin lijdt al jaren onder de situatie.

persoonlijk

Isabella (44): “Om half zeven schrik ik wakker, het wordt al licht. Mijn gedachten gaan meteen naar onze zoon Julian. Normaal gesproken word ik elke nacht wakker van zijn geschreeuw. Nu is het doodstil.

Zorginstelling

Als ik terugdenk aan gistermiddag voel ik de tranen weer opkomen. Het moment dat ik de deur van de zorginstelling achter me dichttrok en ik mijn zesjarige zoon achterliet bij voor hem onbekenden, staat in mijn geheugen gegrift. Hiervoor sliep hij weleens bij een logeergezin, maar in deze instelling is hij nog maar één keer eerder geweest. Ondanks dat Julian lekker aan het spelen was, kon ik hem moeilijk loslaten.

Mijn man slaapt nog. Maar al ben ik nog zo moe, slapen kan ik niet meer. Voorzichtig ga ik uit bed. In de keuken zet ik thee en dek de tafel voor het ontbijt. Een gevoel van schaamte overvalt me. Had ik een betere moeder voor hem moeten zijn? Het voelt alsof ik heb gefaald.

Vertraagde ontwikkeling

Al zes jaar hebben we onze handen vol aan Julian. Bij zijn geboorte zag de kinderarts direct dat er iets mis was. Hij had een hartruis, een afwijking aan zijn geslachtsdeel en zijn oren zitten lager dan normaal. Julian bleek de zeldzame genetische aandoening 3q29 deletie te hebben, waardoor hij een klein stukje van de 46 chromosomen mist. Dat is de oorzaak van zijn vertraagde ontwikkeling. Hij is een kind van zes, fysiek heel sterk, maar hij functioneert als een peuter. Hij is zwaar autistisch, niet zindelijk, hij slaapt nauwelijks, kan niet praten en als hij boos is gaat hij stampvoeten, schoppen of slaan. We kunnen hem geen seconde uit het oog verliezen. Maar wij zijn helemaal op, ik kán gewoon niet meer.

Even later zitten mijn man en ik met onze achtjarige zoon Noah aan de ontbijttafel. Noah eet onverstoorbaar zijn boterham. Ik denk dat hij opgelucht is, eindelijk rust. Ik kijk naar mijn man. Hij heeft dezelfde chromosoomafwijking als Julian, maar dan een lichte variant. Daardoor uit hij zijn gevoelens niet makkelijk en we praten niet vaak over de zorgen om onze zoon. Wel zijn we het er beiden over eens dat de verhuizing van Julian het beste is. Voor hem én voor ons gezin.

Driftbui

Ik slik de brok in mijn keel weg. Het is tijd om Noah naar school te brengen. Op de fiets vraag ik me af hoe het met Julian gaat. Werd hij vannacht schreeuwend wakker? Kreeg hij bij het ontbijt een driftbui omdat hij geen worstje kreeg? Ik hoop zo dat hij niet iemands nek heeft opengekrabd, zoals hij onlangs bij mij deed.

Tijdens mijn werk als caissière bij de supermarkt in het dorp ben ik niet vooruit te branden. Ik krijg amper iets mee van wat de klanten tegen me zeggen. De hele ochtend probeer ik me goed te houden, maar tijdens de pauze stromen de tranen over mijn wangen. Collega’s proberen me te troosten: ‘Hij zit daar toch goed?’ Dat klopt, we hebben de instelling met zorg uitgekozen. Julian woont in een woongroep met andere kinderen en krijgt vierentwintig uur per dag de zorg die hij nodig heeft. Maar dat betekent niet dat het automatisch ook goed gaat met mij.

Confronterend

Als ik ’s avonds langs zijn kamertje loop, durf ik de deur niet te openen. Te confronterend. Het voelt alsof ik mijn zoon kwijt ben, ook al komt hij straks om het weekend logeren. Ik mis onze momenten samen, wanneer hij ’s nachts in mijn armen op de bank lag. Dan keken we samen televisie en probeerden nog wat te slapen.

Later op de avond, terwijl ik onze oudste naar bed breng, besef ik dat we de juiste beslissing hebben genomen. Als je ziet dat je andere kind eronder lijdt, moet je actie ondernemen. Je wilt niet dat hij ziet hoe zijn broertje zo tegen zijn moeder tekeergaat. Daardoor werd hij zelf ook agressiever. Ik heb de zorg voor Julian uit handen gegeven om mijn gezin te redden. Je gaat als ouder door tot het bittere einde, maar mag de zorg voor één gezinslid ten koste gaan van de anderen? Het pijnlijke antwoord is: nee.”

Hoe het afliep met Julian en Isabella lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden