null

De dag nadat... onze favoriete buren verhuisden

Beeld Getty Images

Je kunt twee soorten buren hebben: je spreekt ze zelden of je loopt de deur bij elkaar plat. Het laatste gold voor Catia (43) en haar partner, ze waren super close met buren Ruby en Marco. Toen die gingen verhuizen, stortte de wereld van Catia in.

Catia: “Na mijn rondje hardlopen wandel ik langs het hoekhuis van Ruby en Marco. Ik voel meteen weer een brok in mijn keel. Normaal gesproken keek ik altijd even naar binnen om te zien of ze er waren. Even oogcontact, een zwaai. Het heeft geen zin, maar ik doe het natuurlijk toch. Het bord met ‘verkocht’ hangt nog tegen het raam. Dit is meer dan een lege woning, de ziel van het huis is weg.

Meteen een klik

Als ik even later sta te douchen, laat ik mijn tranen de vrije loop. Wat idioot, al ruim vier maanden wist ik dat de verhuizing van onze buren eraan zat te komen en al die tijd heb ik het nieuws kunnen parkeren. Pas sinds ik gisteren de verhuiswagen de straat in hoorde rijden, ben ik verdrietig. Dat Ruby en Marco met hun kinderen Matt en Jill zijn verhuisd, voelt als het einde van een tijdperk. We hebben zo veel met elkaar meegemaakt, hebben elkaars kinderen zien opgroeien.

In 2009 kwamen we naast elkaar te wonen in deze Schiedamse nieuwbouwwijk. Wij waren de eerste twee gezinnen die de sleutel kregen en de klik was er meteen, tussen ons én de kinderen. Wij hadden twee zoons, later zou de derde volgen. Onze kinderen liepen de deur bij elkaar plat, op een gegeven moment hebben we het grootste deel van de schutting tussen de tuinen weggehaald, zodat de kinderen er niet meer overheen hoefden te klimmen.

Verschillen overbruggen

Met Jill deed ik meisjesdingen, zoals knutselen en bakken. Ik vond het heerlijk als ze jarig was, dan kon ik helemaal losgaan met zelfgemaakte slingers en andere decoratie. Ooit hebben we als verrassing voor haar een springkasteel geregeld, het paste maar nét in onze achtertuin. Sowieso vierden we verjaardagen altijd in beide tuinen. Die van ons heel uitbundig, met muziek, dansen en veel eten, die van de buren eenvoudiger, maar altijd gezellig.

Dat we zo verschillend zijn, maakte het contact juist ook leuk. Wij brachten Ruby en Marco en hun kinderen in aanraking met onze Kaapverdische cultuur – Matt en Jill hebben heel wat dingen bij ons leren eten – en andersom leerden wij van hen door hun relaxte, down to earth-mentaliteit. Vooral in de zomer deden we veel samen: barbecueën, een zwembad in de tuin, gezellig kletsen met een drankje en muziek. Die tijd komt nooit meer terug.

Janken in de auto

De bel gaat. Ruby en Marco staan voor de deur met een grote bos bloemen. Wat lief! Het is dat het coronatijd is, anders had ik ze even flink geknuffeld. Ze waren maar een halfuurtje binnen, want ze hebben nog veel te doen in hun nieuwe huis. Het is veel groter en ze zijn er heel blij mee, maar ik merk dat ze dat niet te veel willen laten merken. Volgens mij hebben ze het gevoel dat ze ons achterlaten.

Ruby en ik halen herinneringen op aan hun bruiloft. Het was een heel intiem feestje, maar wij mochten er met een klein gezelschap de hele dag bij zijn. Zo bijzonder. Voordat we het weten, zitten we allebei te huilen. Onze mannen zijn een stuk nuchterder. ‘Joh, we wonen nog steeds in Schiedam en we blijven vrienden.’ Dat is natuurlijk wel zo, maar het was zo’n veilig en vertrouwd gevoel dat Ruby en Marco naast ons woonden. Ze zijn nog geen vijf minuten weg als ik een appje krijg van Ruby: ‘Nu zit ik in mijn eentje te janken in de auto.’ Ik moet lachen en huilen tegelijk.

’s Avonds zitten we met z’n vijven aan tafel en praten over het vertrek van de buren. Mijn zoons doen er nonchalant over, kinderen nemen het leven meer zoals het komt. Maar ik weet zeker dat als zij later aan hun jeugd terugdenken, de buren een belangrijke rol spelen in hun herinneringen. Ruby en Marco zorgden voor een thuisgevoel, bij hen voelden ze zich net zo op hun gemak als hier. Mijn kinderen konden altijd bij ze terecht en daar zal ik Ruby en Marco eeuwig dankbaar voor blijven. Wat een rijkdom dat we zulke lieve buren hebben gehad.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden