De dag nadat

PREMIUM

De dag nadat... wij na 26 dagen uit het coronahotel mochten

De dag nadatBeeld Getty Images

Lisette (60): “Als ik één oog opendoe, weet ik even niet waar ik ben. Zodra ik de gezellige hotelkamer zie, besef ik opgelucht dat ik niet meer in het coronahotel zit. Eindelijk zijn we vrij, na zesentwintig dagen quarantaine. Of beter gezegd: eenzame opsluiting. Het was net alsof we gevangenen waren.

Annemarie van DijkGetty Images

Een ongestoffeerde, ongezellige hotelkamer van vier bij vijf meter met nauwelijks daglicht, daar brachten mijn man Jan en ik bijna een maand door. Zonder contact met anderen en met camera’s op de gang die checkten of we niet zouden ontsnappen. Al die tijd wisten we niet precies hoe lang het zou gaan duren. Dat anderen beslissen over je lot terwijl je geen enkele vorm van vrijheid hebt, in combinatie met die slopende onzekerheid, dat doet iets met een mens. Het was afschuwelijk en mensonterend.

Gistermiddag hoorden we opeens dat ik negatief was getest en dat we binnen dertig minuten met gepakte koffers moesten klaarstaan. Daarna brachten ze ons naar het prachtige hotel waar we nu zijn. Wat een contrast met het coronahotel, denk ik als Jan en ik even later aan het luxe ontbijtbuffet zitten. Wat heerlijk om zelf te kunnen kiezen wat je wil eten. Daarna drinken we koffie op een terrasje. Heb ik ooit zó genoten van de zon op mijn gezicht? Ik word er emotioneel van, zo fijn vind ik het. Toch ben ik nog wel op mijn hoede, merk ik als we weer in het hotel zijn. Ik speur steeds naar camera’s.

Jan en ik waren door corona lang niet met vakantie geweest. Afgelopen herfst boekten we een busreis naar Sardinië. Alle vierenveertig passagiers waren gevaccineerd, dus het leek veilig. Totdat een van hen positief testte en we allemaal een PCR-test moesten doen. Vijftien waren besmet met corona, onder wie Jan. De sfeer sloeg meteen om. We moesten weg uit het hotel, alsof ze zo snel mogelijk van ons af wilden. Na een drie uur durende busrit – we hadden geen flauw idee waar ze ons naartoe brachten – kwamen we aan bij een coronahotel. Toen ik zag hoe de positief getesten werden gescheiden van de negatief getesten, raakte ik in paniek: Jan en ik zouden toch niet uit elkaar worden gehaald? Gelukkig was er nog één kamer over toen wij aan de beurt waren, dus we mochten samenblijven.

Het was het begin van een verschrikkelijke tijd. We logeerden op een ongezellige kamer zonder gordijnen en balkon. We mochten niet van de kamer af en lagen maar een beetje op bed. Ik kreeg last van mijn stoelgang en ’s nachts sliep ik nauwelijks. Het maakte me wanhopig. Thuis wandelde ik tien kilometer per dag, hier konden we geen kant op. Jan en ik deden elke dag een dansje rond het bed om een beetje beweging te hebben. Drie keer per dag zetten hotelmedewerkers in van die corona-maanpakken eten bij de deur – alleen maar pasta. Volgens mij ben ik kilo’s aangekomen. De dagen kropen voorbij. Frisse lucht kregen we niet. We mochten welgeteld één keer tien minuten luchten op de binnenplaats.

In Italië moet je na een positieve coronatest eenentwintig dagen in quarantaine. Dat wisten we niet toen we erheen gingen. Omdat ik vijf dagen na Jan positief testte, betekende dat dus 26 dagen coronahotel. Mits we dan een negatieve PCR-test hadden. Jan testte na 21 dagen negatief en moest eigenlijk naar huis, maar ik wilde niet in mijn eentje achterblijven. Gelukkig konden we via onze huisarts een verklaring regelen dat ik niet alleen kon zijn.

En nu zijn we vrij. ’s Middags maken Jan en ik een wandeling. Het was wel fijn dat we de quarantaine samen goed doorkwamen, zeggen we tegen elkaar. Niet gek toch, na veertig jaar huwelijk? Als we ’s avonds op de nachtboot stappen naar het Italiaanse vasteland, ben ik enorm opgelucht. Weg van dit vakantie-eiland waarvan we vrijwel niets hebben gezien. Naar huis, waar we vrij zijn en waar we het gebeurde kunnen verwerken. Want ik ben hier nog niet klaar mee, dat weet ik zeker. Het gaat vast nog lang duren voordat ik hierom kan lachen.”

Lees op libelle.nl/dedagnadat of via de Libelle-app hoe Lisettes verhaal verdergaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden