PREMIUMHerriëts dochter werd vermoord

De dochter van Herriët (53) werd op kerstavond doodgestoken: “Soms voel ik me schuldig dat ik leef en Chantal niet”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Op kerstavond 2019 werd Chantal de Vries (27) doodgestoken op straat. Ruim een jaar later gaat haar moeder Herriët (53) in de rechtbank de confrontatie aan met de moordenaar. “Het was de moeilijkste dag van mijn leven.”

Bram de GraafPetronellanitta

“Daar zat hij, nog geen twee meter bij me vandaan. De moordenaar van mijn dochter. Een vies, klein mannetje. Hij deed raar, de hele dag, en zei nauwelijks iets. Hij keek me niet aan, terwijl ik hem per se in de ogen wilde kijken. Hij kroop in de slachtofferrol en zei: ‘Ik ben depressief, ik wilde zelfmoord plegen.’ Had dat maar gedaan, dacht ik. Ik moest het hele verhaal opnieuw aanhoren, met alle confronterende details die hij tijdens zijn verhoren had verteld – onder druk, beweerde hij nu. Hij vertelde hoe hij haar was gevolgd vanaf het café waar ze werkte naar haar auto. Hoe hij haar meerdere malen in haar hals en nek stak. Hoe hij boven op haar zat en haar kleding probeerde uit te trekken om haar nog te verkrachten terwijl ze stervende was, tot een voorbijganger dat verhinderde. Mijn dochter… ‘Ik heb het niet gedaan’, zei hij. Wat een lef.
Alle bewijzen lagen er. Een jaar lang had hij op internet gezocht naar de bloedigste kerstmoord, zijn computer stond vol kinderporno met baby’s en peuters. Er waren verslagen dat hij bij een kleuterschool in de bosjes had zitten masturberen. De ziekste dingen… Waarom liep deze man vrij rond? Waarom werden de signalen niet opgevangen? Het kostte me moeite rustig te blijven zitten. De politie en Slachtofferhulp hadden ons voorbereid op deze dag en we waren van tevoren in de rechtszaal gaan kijken, zodat we een beetje wisten wat ons te wachten stond. Maar op zoiets kun je je niet voorbereiden. Het was de moeilijkste dag van mijn leven. Ik ben geen haatdragend persoon, maar ik voelde zo veel haat en minachting.”

null Beeld

De vreselijkste film

“Na de dood van Chantal kwam er een jaar lang enorm veel op ons af. En dat terwijl ik in het jaar daarvoor al mijn moeder en zus had verloren. Het was alsof mijn man Bert en ik in de vreselijkste film terecht waren gekomen. ’s Avonds zagen we onze vrolijke dochter naar haar werk in het café gaan, de volgende ochtend stonden we in het mortuarium naast haar levenloze lichaam. Er was een agent bij, een boom van een kerel. Dat moest, omdat haar lichaam officieel nog niet was vrijgegeven vanwege het onderzoek. Ze was nog helemaal vies en zat onder het bloed. In shock zei ik: ‘Ze is niet dood, toch? Zo kan ze niet mee, want we moeten uit eten.’ Vanwege een verbouwing hadden we met kerst in een restaurant gereserveerd. De agent begon te huilen. Dat deed me veel.

Er kwam een stille tocht. Ik woonde in een huis dat het mijne niet meer was, een huis dat continu vol mensen zat. Ik wilde me groot houden voor mijn zoons, Robin en Michael, van toen negentien en eenendertig. Ik ging gewoon door, nam geen tijd om na te denken. Bert en ik wilden alles zelf doen voor het afscheid, en zo goed mogelijk. Ik heb haar zelf opgemaakt en aangekleed. We hebben haar samen in de kist gelegd. Ik was een overbezorgde moeder en zei als mijn kinderen de deur uit gingen altijd: ‘Pas goed op!’ En dan moord! Moord?”

null Beeld

Samen vechten

“Chantal was mijn alles. Ze was heel sociaal, spontaan, zorgzaam en vriendelijk voor iedereen. Nadat haar relatie was stukgelopen, woonde ze weer bij ons. Als we terugkwamen van vakantie, was het huis altijd gezellig en stond er iets lekkers op tafel. Ze kon zomaar roepen: ‘Kom, we gaan uit eten.’ Dan belde ze Bert op zijn werk, terwijl hij midden in een vergadering zat. ‘Uit eten?’ ‘Ja, ik reserveer, jij betaalt.’
Ze was ook ontzettend behulpzaam en kon niet tegen onrecht. Ik heb de ziekte van Lyme. Het tuincentrum waar ik al negen jaar werkte, probeerde van me af te komen, maar Chantal zei: ‘We gaan er samen voor vechten om dat te voorkomen.’ Dat was een week voordat ze stierf, terwijl we kerstcadeaus aan het kopen waren voor onder de boom. In de auto zei ze: ‘Mama, dit wordt jouw jaar, jij wordt beter en gaat weer werken. We gaan ze pakken.’
Een week na haar overlijden lag er een brief van het tuincentrum in de bus. Ik dacht: wat netjes, ze sturen een condoleancebrief. Was het mijn ontslag. Zo pijnlijk. Het was klap op klap. Ik wilde niet meer leven. Alles stortte in. Maar terwijl ik aan de keukentafel in de rommel van de verbouwing zat te rouwen in mijn eentje, realiseerde ik me dat ik nog twee kinderen heb. Zij verdienen een leuke moeder en geen zwaarmoedige. Ik heb gezegd: ‘We maken de verbouwing af, dat had Chantal graag gewild. Ik blijf elke dag over haar praten, maar er moet ook weer gelachen worden in huis.’ Ik doe mijn best. Ik maak me op, trek mooie kleren aan, zorg dat ons huis gezellig is. Ik wil niet de zielige vrouw zijn die haar kind is verloren, ik ben ook de moeder van Robin en Michael. Een masker voor de buitenwereld, want ik mis haar altijd en overal.”

null Beeld

Bewust pijnigen

“Bert en ik gaan anders met ons verdriet om. Ik ben een flapuit, hij is stil. Door alle verdriet van de jaren ervoor over mijn moeder en zus, wist ik al wat rouwen is. Voor hem was het nieuw. Ik moet het respecteren als hij alleen wil zijn. Door Chantals dood is hij wel meer gaan praten, ook met anderen. We zijn naar elkaar toe gegroeid. Vaak wandelen we naar de plek waar ze is vermoord en lopen haar laatste meters van de kroeg naar de plek waar haar auto stond. Dat is pijnlijk, maar ik wil me soms bewust pijnigen, want dan voel ik me schuldig omdat ik nog leef en Chantal niet. Bert vindt het lopen daarentegen rustgevend, het helpt hem de dingen op een rij te zetten. In het begin gingen we ’s nachts soms in de stromende regen. Dan wilde ik weten of Bert me hoorde als ik achter hem liep, zoals de moordenaar achter Chantal. Waarom keek ze niet om?”
We zijn nu twee jaar verder. Het bezoek wordt minder, logisch. Maar haar vriendinnen blijven ons opzoeken, zo lief. Soms heb ik een terugval. Laatst ging ik met vriendinnen naar een tuincentrum. Overal hing kerstverlichting en klonk kerstmuziek. Zij werden daar heel blij van, maar ik barstte in huilen uit en wilde naar huis. Ik gun iedereen een mooie kerst, maar ik wil er niet aan. Dus is er ook dit jaar bij ons geen boom met cadeautjes eronder. Dat was Chantals ding. Ik zie weer die boom staan, die hier stond op 25 december 2019, met al die cadeautjes eronder die ze nooit heeft gezien. We hebben ze toen wel uitgepakt. Ze had heel veel voor ons gekocht, ook dat paar schoenen dat ik zo graag wilde hebben. Veel te duur! Ze zijn me heel dierbaar. Bert kreeg een gekke pyjama, die draagt hij altijd. Haar laatste dingetjes. Ze gaf zo veel aan ons, vooral bodylotions en geurtjes. Bijna alles is nu op, maar we willen het niet weggooien.”

null Beeld

Niets te vieren

Lang heb ik gedacht: er is maar één straf die recht doet aan wat Wim V. heeft gedaan. Ik heb verlangd naar de dag dat het bericht zou komen dat hij de meest pijnlijke dood was gestorven die je kunt bedenken. Het vonnis was een opluchting. We waren bang dat hij maar zeven jaar zou krijgen, dat hadden we opgemaakt uit de politieverslagen. Bert zei: ‘Dan zoek ik hem op.’ De officier stelde ons gerust, dat zou nooit gebeuren. Ze ging voor achttien jaar en tbs. En dat werd het, een forse straf voor Nederlandse begrippen. Bert en ik hadden tegen elkaar gezegd: ‘We drinken er eentje op als dat het wordt.’ We kwamen thuis en keken elkaar aan. ‘Drinken we erop?’ vroeg Bert. Ik antwoordde: ‘Nee, we krijgen haar er niet mee terug. We hebben niets te vieren.’
Nu de dader is veroordeeld, is een periode van overleven afgesloten. We zaten in de rouw, in een verbouwing, continu waren er gesprekken met de politie, de advocaat, slachtofferhulp. Alles stond in het teken van de rechtszaak. Mijn aandacht als moeder richt zich nu op mijn andere kinderen. De jongste, Robin, woont nog thuis en zit op school in Enschede. Bert en ik zijn extra waakzaam als hij de deur uitgaat, we vallen pas in slaap als hij weer thuis is. Een paar maanden geleden hoorde ik, terwijl ik hier thuis zat, opeens op de radio: ‘Messteken op Station Enschede.’ Ik werd helemaal koud. Meteen ging mijn telefoon: Bert. Hij had het ook gehoord en direct onze zoon gebeld, maar hij kreeg hem niet te pakken. We bleven bellen en appen, tot Robin gelukkig zelf belde. Hij vertelde dat hij koffie was gaan halen, iets wat hij anders nooit deed. Anders had hij erbij gestaan. Ik zei: ‘Blijf daar, ik haal je nu op met de auto.’
De wereld is zo ziek. Ik hoor alleen maar moord en doodslag. Ik denk niet dat ik ooit nog een gevoel van geluk zal ervaren. Ik ga proberen het een plek te geven. Maar echt geluk? Het is koud bij me binnen, ik word nooit meer warm. Ik lach, maar nooit meer zoals vroeger. Chantal en ik fantaseerden erover om samen in een cabrio te rijden. Die heb ik nu. Als ik erin rijd, rijden we samen. Maar alle dingen waar ik vroeger blij van zou zijn geworden, zoals deze auto… het zijn maar spullen. Het wow is weg. Bij alles.” ■

Kerstmoord

In de kerstnacht van 2019 werd de 27-jarige Chantal de Vries uit Almelo doodgestoken. De dader, Wim V., had psychische problemen en leed aan woedeaanvallen. Hoewel hij onder toezicht van een zorginstelling stond, had hij de moord minutieus kunnen voorbereiden.
Hij werd veroordeeld tot achttien jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging.

Styling: Gwendolyn Nicole. | Haar & Make Up: Astrid Timmer. | M.m.v.: Yolenth Hoogendoorn@Celeb Studio’s (decor). | M.m.v. H&M (bloes), Jake’s (coltrui, blazer), Cambio via P&C (broek), Sacha (laarzen), WE (top)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden