Babette over haar coming-out

“De dominee vroeg me om hetero te blijven”

null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Als Babette (32) ontdekt dat ze eigenlijk op vrouwen valt, besluit ze er open voor uit te komen. Dat kost haar behalve haar huwelijk ook de band met haar ouders en het kerklidmaatschap. “Volgens de dominee zou ik zeker worden verdoemd.”

Joan MakenbachGetty Images/iStockphoto

“Zij was mijn buurvrouw, met wie ik af en toe afsprak voor een wijntje. Ik was keurig getrouwd, lid van een streng gereformeerde kerk en moeder van een geweldige zoon van twee. Op een avond legde ze – puur vriendschappelijk, zonder enige bijbedoeling – haar hoofd tegen mijn schouder aan. Op dat moment voelde ik een schok door mijn hele lichaam. Ik wist niet wat me overkwam, maar voelde me verliefd. Tot dat moment had ik me nooit gerealiseerd dat ik op vrouwen viel. Er waren wel vriendinnen bij wie ik me fijn en met wie ik me verbonden voelde, maar dat had ik niet herkend als verliefdheid. Bovendien kwamen homo’s niet voor in de maatschappij waarin ik leefde. Ik kende niemand die niet-hetero was. Wel voelde ik me al sinds mijn vroegste jeugd onbegrepen, vertwijfeld en niet veilig, maar ik kon niet uitleggen waardoor dat kwam.”

Angst voor het kwaad

“Als een-na-oudste groeide ik op in een streng gereformeerd gezin met tien broers en zussen. We behoorden tot de zogenaamde zwarte-kousenkerk. Op zondag gingen we verplicht twee keer per dag naar de kerk en meisjes droegen standaard een rok of jurk. Onze dagen bestonden primair uit God vrezen, zowel op school als thuis. Hoewel ik opgroeide in de moderne jaren negentig, hadden we geen tv en geen radio.
Seksuele voorlichting kreeg je uit een boekje dat onder je kussen werd geschoven. Heel platonisch over het vrouwelijk en mannelijk geslachtsorgaan en zaadjes en eitjes. Er werd niet gerept over enig plezier, laat staan over een mogelijke andere geaardheid. In mijn puberteit werd ik wat opstandiger, al was dat heel onschuldig. Ik droeg rode lippenstift, reed op een scooter en ging weleens een paar uurtjes naar een soos van een mildere kerk, waar ze frisdrank schonken. Zelfs dat keurden mijn ouders al af, vanwege de goddeloze muziek die volgens hen werd gedraaid. Kortom, mijn jeugd was sober, rustig en prikkelarm. We keken geen tv, wisten dus niet wat er zich buitenshuis afspeelde. We waren al in shock toen we hoorden dat de buurvrouw samenwoonde met een man, zonder getrouwd te zijn. Maar we werden ook emotie- en liefdeloos opgevoed door onze ouders. Even knuffelen was er niet bij. Liefhebben was sowieso slechts een klein stuk van ons geloof. Ons geloof ging vooral om angst voor het kwaad en verleidingen.”

null Beeld

Straf van God

“Op mijn zeventiende kreeg ik verkering met Matthijs, met wie ik twee jaar later trouwde. Of ik echt verliefd op hem ben geweest, weet ik niet eens. Hij was lief voor me en ik wilde uitvliegen. Mijn ouders adoreerden hem, want hij was sociaal, gelovig en deelde dezelfde normen en waarden. Enig minpuntje: hij was lid van een iets lichtere kerk, maar hij ging zondags keurig mee naar die van ons. Als we te lang alleen op mijn kamer zaten, werd er hard op de deur geklopt. Toch gingen we samen op ontdekkingstocht. Onze hormonen wonnen het van het moreel besef. Ik heb me nooit vervelend gevoeld bij deze intimiteit, maar het ging mij veel meer om de genegenheid. Eenmaal getrouwd viel het huwelijksleven me eigenlijk best tegen. Ondanks mijn liefdevolle echtgenoot bleef ik onrustig en zoekend. Toen ik op mijn twintigste vervroegd in de overgang raakte, bleek dat ik geen kinderen meer kon krijgen, terwijl ik zielsgraag moeder wilde worden. Ik heb daar heel wat tranen om gelaten. Matthijs was ontzettend lief. Hij steunde me in mijn wens een kind te adopteren, ook al riep mijn omgeving dat ‘als God jouw baarmoeder sluit, je dit moet accepteren en geen kind moet willen halen.’ Mijn tante gaf me een boekje met een verklaring voor mijn kinderloosheid: bij seks voor het huwelijk was dit de straf van God. Ik heb me daar echt schuldig over gevoeld. Matthijs en ik hebben zelfs onze dominee laten komen voor hulp. Die noemde het mijn kruis en gaf mee dat ik moest bidden om kracht. Toch gingen we samen het adoptietraject in. Tegelijkertijd begon ik aan een opleiding kraamverzorging, wat me tijdelijk afleiding en voldoening gaf. Na zes jaar kwam onze droom uit en werd ik moeder van het mooiste kind van de wereld: Tim van één. We haalden hem zelf op in Afrika, waar we ook een paar weken bleven om aan elkaar te wennen. Dat was een prachtige tijd.”

Schone schijn

“Na deze reis stopte ik met werken en was ik fulltime moeder. Dat wilde ik zelf, maar het werd ook verwacht vanuit het geloof: als vrouw zorg je voor je kind. Ik hoopte dat ik nu dolgelukkig zou zijn, maar het ongenoegen bleef knagen en ik kwam kilo’s aan. Ik was blij verrast toen buurvrouw Nelleke een keer voorstelde samen een wijntje te gaan drinken. Even wat afleiding. Halverwege de avond sprak Nelleke me streng toe: ‘Volgens mij houd jij de schone schijn op. Zet dat masker van geluk af en toon je ware gezicht.’ Ik schrok enorm. Ze had gelijk. Diep vanbinnen was ik eenzaam en alleen, maar ik durfde het niet te zeggen uit angst dat anderen me een zeur zouden vinden. Ik had nu toch eindelijk een kind? Nelleke liet me nadenken over mezelf. Onze gesprekken verdiepten zich. Ik voelde me zo veilig bij haar dat ik vertelde dat Matthijs en ik geen seks meer hadden. We leefden al jaren als broer en zus, alle intimiteit tussen ons was verdwenen. Ik miste het ook niet. Dat het te maken zou kunnen hebben met mijn geaardheid, besefte ik toen niet.
Matthijs gunde mij mijn avondjes met Nelleke. Ik merkte dat ik steeds zenuwachtiger werd voor onze afspraken. Dat ik kriebels van haar kreeg, deelde ik met niemand. Lesbische gevoelens waren zondig, had ik in de kerk geleerd. Nu ik haar lijf kort tegen me aan had gevoeld, werd het vuur nog meer aangewakkerd. Het verwarde me. Kon ik überhaupt wel lesbisch zijn? Ik was immers al 27, getrouwd en moeder. Weken volgden elkaar op, waarin ik een innerlijke strijd voerde. Uiteindelijk biechtte ik Nelleke – na flink wat wijntjes – op dat ik verliefd op haar was. Ineens hing er een andere sfeer tussen ons en voor ik het wist zaten we als twee pubers heftig te zoenen. Het was magisch, alsof ik ineens wist wat er al die tijd ontbrak in mijn leven. Nelleke deelde dat gevoel overigens niet. Ze had me gekust uit nieuwsgierigheid, gevoed door de wijn en het moment, maar voelde er niets seksueels bij. Ze liet me na de zoenpartij weten dat het voor haar een eenmalige ervaring was geweest. Maar ze moedigde me wel aan mijn gevoel te onderzoeken. Na nachtenlang piekeren belde ik het COC, de Nederlandse belangenorganisatie voor de homogemeenschap. Zij luisterden en nodigden me uit voor een bijeenkomst met gelijkgestemden, maar daar durfde ik niet heen. Ik heb toen iets gedaan waar ik niet trots op ben: ik schreef me in op een datingapp om actief op zoek te gaan naar een ervaren lesbische vrouw. Ik keur ontrouw af, maar ik was zo nieuwsgierig hoe het zou zijn met een vrouw. De eerste date die ik had, was met Marloes. We werden halsoverkop verliefd. Na twee afspraakjes kon ik het niet langer voor me houden. Ik móest het aan Matthijs vertellen. Die avond zat ik huilend bij het bed van mijn zoon. Ik wist dat ik zijn veilige leven voorgoed zou veranderen.”

null Beeld

Last van mijn schouders

“Het moment waarop ik Matthijs vertelde dat ik wilde scheiden, omdat ik verliefd was op een vrouw, zal ik nooit vergeten. Ik zág zijn hart breken. Ik vond het zo verschrikkelijk mijn lieve man pijn te doen, maar ik hield gewoon niet op de juiste manier van hem en kon mezelf niet langer ontkennen. Ondanks zijn verdriet had Matthijs redelijk snel vrede met de scheiding. Ik denk dat hij zag welke last van mijn schouders viel. We stelden een harmonieus ouderschapsplan op voor Tim en Matthijs kocht zelfs een bed voor mij, voor mijn nieuwe huis. Helaas reageerde niet iedereen zo begripvol. Onze dominee had het ‘verdrietige nieuws’ vernomen en begrepen dat het te maken had met een homoseksuele relatie. Hij wilde komen praten om ons huwelijk te redden. Hij had amper oor voor mijn pijn en worsteling van de afgelopen jaren en liet allerlei Bijbelteksten op me los. Homo zijn was een gruwel in Gods ogen. Ik zou honderd procent zeker worden verdoemd. Vervolgens belde hij nog een paar keer terug om te proberen me over te halen hetero te blijven, op een toon waarop je een driejarige in de hoek zet. Na drie keer was ik de preken van de dominee beu. Met trillende handen, maar vastberaden heb ik mijn doopbewijs teruggevraagd. Ik moest vreselijk huilen, want ik wist dat ik nu letterlijk ‘van God los was’. Tegelijkertijd voelde het als een bevrijding. Nu ik zo verliefd was, twijfelde ik niet meer of het echt juist was om lesbisch te zijn én te praktiseren. Dit was wie ik ben.
Het verhaal van de scheiding verspreidde zich vlug door de gemeente. Een van mijn beste vriendinnen uit de kerk appte dat zij nu niet langer bevriend kon zijn. ‘Weet wat je Tim aandoet met jouw zondigheid’, waarschuwde zij. Een andere vriendin voegde er nog aan toe dat als ze in Afrika dit hadden geweten, ik nooit mijn zoon had gekregen. Woorden die diepe littekens hebben achtergelaten. Ook mijn ouders reageerden ronduit vijandig. Lesbisch zijn bestond in hun ogen simpelweg niet en als ik al een fysieke aantrekkingskracht voelde, dan mocht ik er toch niets mee doen van God. Op mijn vraag of ik dan altijd ongelukkig moest blijven, antwoorde mijn moeder dat het ‘echt iets van deze tijd was om maar gelukkig te willen zijn’. Die ontkenning houden ze tot op de dag van vandaag vol. Zelfs nu we vier jaar verder zijn.”

null Beeld

Niet meer terug

“De relatie met Marloes liep na een jaar stuk. We verschilden te veel en zijn achteraf te snel gaan samenwonen. Daarna ben ik even single geweest en sinds een half jaar heb ik een liefdevolle, fijne relatie met Jade. Mijn ouders zie ik nog amper. Ik heb weinig behoefte aan contact, vooral omdat ze mijn vriendin niet accepteren. Mijn jongere broers vinden het geweldig. We gingen zelfs met z’n allen op stap om ‘meiden te scoren’. Mijn zusje van zestien weet sinds kort dat ze lesbisch is en haar kan ik steunen, maar mijn oudste zus heeft er meer moeite mee. Zij was zelfs een keer bang dat als ik mijn vriendin zou meenemen naar een verjaardag, ik dan daar met haar zou gaan flikflooien. Wat dacht ze nou? Dat Jade en ik een hele show gaan weggeven? Natuurlijk niet!
Gelukkig is de band met Matthijs goed. Hij is hertrouwd en heeft een kind. Onze zoon woont bij hem en is twee dagen in de week bij mij. Ik zou Tim veel meer willen zien, maar ik woon te ver. Terugverhuizen naar ons oude dorp wil ik niet. De mensen daar zijn haatdragend en hebben mij mijn misstap niet vergeven.
Tim wordt bij zijn vader nog steeds opgevoed met de Bijbel, zondagsrust en de vrees voor God. Bij mij niet. Ik geloof, maar belijd het niet. God zie ik als een wezen, waar je vertrouwen uit kunt halen in moeilijke tijden. De gemeenteleden van onze gereformeerde kerk hingen er een hele eigen theorie aan op met moeizame en strenge regels en beperkingen. Ik geloof dat God er ook zonder al die beperkingen voor je kan zijn.
Ik denk dat kinderen flexibel genoeg zijn om te kunnen omgaan met twee verschillende manieren van opvoeden. In de kern willen Matthijs en ik hetzelfde voor ons kind: dat hij gelukkig wordt. Daarnaast wil ik Tim graag meegeven dat het prima is als hij later zijn eigen keuzes maakt en dat iedereen er mag zijn, met of zonder kerkelijke basis. Gelukkig lukt dat al aardig, ook al is hij pas zes. Laatst kreeg ik een mail van zijn school. Er was in de media verschenen dat reformatorische scholen nu moeten verklaren dat zij alle geslachten accepteren, maar dat zij als school altijd zullen blijven zeggen dat homo zijn niet Gods bedoeling is. Tim had dat ook in de klas gehoord. Twee mannen of twee vrouwen was onnatuurlijk, want die konden nooit een kind krijgen, zei zijn juf. Nou, hij zag het probleem niet: dan gingen ze toch adopteren?” ■

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden