De hoogzwangere Nina (33) belandde met corona in het ziekenhuis

privébeeld Nina Beeld privébeeld Nina
privébeeld NinaBeeld privébeeld Nina

Hoewel het RIVM zwangere vrouwen met klem adviseert om zich te laten vaccineren tegen corona, haalt een groot deel van de zwangeren nog altijd geen prik. En dat kan grote gevolgen hebben. Nina Verberne was 38 weken zwanger toen ze doodziek werd opgenomen. “Hoe kan je puffen als je geen adem hebt?”

Elselien van Dierenprivébeeld Nina

“Niet misselijk of vermoeid, geen pijn in mijn bekken… Mijn hele zwangerschap had ik nergens last van, geen enkel kwaaltje. Maar in mijn laatste werkweek voor mijn verlof voelde ik me niet zo fit. Niet gek, dacht ik. Het zijn de laatste loodjes. Maar op vrijdag was ik plotseling zó beroerd dat ik echt moest gaan liggen. Ik kon niets eten en was ongelooflijk moe. Voor de zekerheid liet ik me testen op corona en toen kreeg ik de uitslag: ik was positief.

Geen prik-afspraak

Tijdens mijn zwangerschap werd het zwangere vrouwen eerst afgeraden om het vaccin te nemen. Eind april kwam het RIVM met het bericht dat de prik ook voor zwangere vrouwen veilig is. Hoewel de gedachten over eventuele gevolgen voor de baby natuurlijk ook door mijn hoofd spookten, besloot ik toch om het advies op te volgen en een afspraak te plannen. Maar toen mijn geboortejaar aan de beurt was, bleek de afspraak voor mijn tweede prik samen te vallen met mijn uitgerekende datum. Dat voelde niet goed. Wat als ik er ziek van zou worden? Dat kon ik er niet bij hebben als ik moest bevallen. Ik heb twee keer aan de lijn gehangen met de GGD, maar ze konden mijn afspraak niet ver genoeg vooruit plannen.

Dóódmoe

Had ik die eerste prik in ieder geval maar gehaald, denk ik nu. Want nadat ik positief getest was, ging ik razendsnel achteruit. Ik kon niets eten en wilde alleen maar slapen vanwege de enorme pijn en vermoeidheid in mijn lijf. Iedere ochtend probeerde ik opnieuw om op te staan en wat van de dag te maken, maar het gíng gewoon niet. Ik zat op een bierkratje onder de douche omdat ik te moe was om te staan. En hoewel je normaal gesproken juist in de laatste weken van de zwangerschap nog veel aankomt, werd ik lichter en lichter.

Ik was te ziek om me druk te maken om mezelf of de baby, maar mijn vriend John en mijn ouders maakten zich vreselijk veel zorgen. John hing continu aan de lijn met de huisarts en de verloskundige, maar er was maar weinig wat ze konden doen. Als ik de baby niet meer voelde of kortademig werd, moesten we alarm slaan.

Geen lucht

Ik lag negen dagen in bed toen ik op een zondagochtend merkte dat ik echt minder lucht kreeg. ‘Het is helemaal niet goed’, zei de arts bij de huisartsenpost die mijn zuurstof had gemeten. Toen de ambulance voor kwam rijden, schrok ik heel erg. Ik dacht: ik ben toch niet zo iemand die op de IC terecht komt? Ik weet niet meer hoe ik uiteindelijk in het ziekenhuis ben gekomen, maar het moment dat ik een zuurstofmasker op kreeg, herinner ik me nog heel goed. Wów, wat een verschil.

Die zondagavond in het ziekenhuis voelt als een filmscène. Alsof ik van bovenaf naar mezelf keek. Er stonden acht mensen – van top tot teen ingepakt in beschermende kleding – rond mijn bed te vergaderen. De longarts, het afdelingshoofd van de IC, een coronaspecialist, de gynaecoloog, verpleegkundigen… Ze besloten dat de baby zo snel mogelijk geboren moest worden, zodat ik meer ruimte zou hebben om te ademen. Ik ben toen ingeleid om de bevalling op gang te brengen, maar de volgende ochtend werd er een nieuw plan bedacht omdat het weer slechter met me ging. Want hoe kun je puffen als je geen adem hebt en al negen dagen niet hebt gegeten? Ik had simpelweg geen kracht voor een natuurlijk bevalling.

Verdrietig

Dinsdagochtend kreeg ik een ruggenprik en werd ons zoontje Knox via een keizersnede geboren. Het was ongelooflijk: op het moment dat hij uit mijn buik werd gehaald, had ik meteen meer lucht. De arts hield hem omhoog zodat ik hem kon zien, daarna werd hij meteen onderzocht omdat ze zeker wilden weten dat het goed met hem ging. Omdat ik daarna gehecht werd, heeft John onze zoon als eerste vastgehouden en geknuffeld.

Ik vind het verdrietig dat mijn verlof, de bevalling en de kraamweek zo anders liepen dan ik had verwacht. Daar lag ik, vastgeketend aan mijn bed met een zuurstofmasker en allerlei toeters en bellen. Ik had ook willen ervaren hoe het is om weeën te hebben, hoe het is om je kindje meteen nadat het geboren is op je borst te krijgen, om zijn eerste luier te verschonen en hem in bad te doen. Toch ben ik ook nuchter: we maken wel andere herinneringen. Ik ben vooral heel blij dat hij gezond is.

Met mij gaat het gelukkig ook weer helemaal goed. In het begin kon ik amper praten omdat ik zo hoog in mijn ademhaling zat. Ik was heel bang dat het niet meer goed zou komen, maar na twee maanden veel rust en goed oefenen haalde ik mijn doel: ik wilde zonder al te veel moeite de drie trappen naar mijn appartement weer op kunnen komen. Toen dat lukte heb ik meteen mijn ouders geappt. Laatst heb ik een scan gehad en daaruit bleek gelukkig dat ik geen blijvende schade heb opgelopen.

Risico

Het moederschap op deze manier beginnen, wens je niemand toe. Je moet sowieso al herstellen van een bevalling, daar kun je geen corona bij gebruiken. Ik had het geluk dat ik al 38 weken zwanger was en mijn zoontje Knox ‘af was’ en geboren kon worden, maar het had ook de andere kant op kunnen vallen. Als je minder lang zwanger bent en corona krijgt, is het nog maar de vraag of je kind het overleeft. Dat risico wil je toch niet nemen?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden