PREMIUMCat fight

De kat van India (29) werd ingepikt door de buren: “Ze maakten hem zelfs ziek”

kat buren Beeld Getty Images/EyeEm
kat burenBeeld Getty Images/EyeEm

Toen India (29) een dikke knuffelkater adopteerde, droomde ze van knusse avonden thuis met de kat. Maar zij was niet de enige. Haar buren vonden haar kat zó leuk, dat ze besloten hem toe te eigenen.

Eva BredaGetty Images/EyeEm

“Vorig jaar met kerst barstte de bom. Buiten was het donker, mijn man en ik zaten binnen bij de kachel. Mét een huilende dochter, zonder Dribble, onze lieve kat. We zijn op hoge poten naar de buren gegaan. En ja hoor, Dribble lag gezellig bij hen op de bank. ‘Als jullie haar nu niet buiten zetten, bellen we de politie’, zei mijn man woest. ‘Dit is diefstal!’ ‘Ja ja, ik gooi hem zo naar buiten’, zei de buurvrouw terwijl ze de deur dichttrok. Gauw zette ik mijn voet ertussen en keek ik haar indringend aan. ‘Nee. Je zet hem nú buiten. Dribble is onze kat. Koop er zelf een.’”

Modelkat

“In mijn leven heb ik veel katten gehad, maar toen we Dribble een aantal jaar geleden adopteerden, ging er een wereld voor me open. Hij was zo trouw, luisterde zo goed en hield zo van knuffelen… Dat had ik nog nooit meegemaakt. Als ik hem ‘s avonds om half 10 binnen floot, kwam hij steevast miauwend aangerend. Als mijn dochtertje hem door het huis sleepte, vond hij dat prima. Sterker nog, hij liet luid spinnend van zich horen. Knuffelen, aaien, kroelen, aan je voeten liggen, je kon hem ervoor wakker maken. We genoten van onze modelkat, maar we waren niet de enigen die hem zo leuk vonden.”

Ingepikt door de buren

“Toen we vier jaar geleden verhuisden naar onze huidige woning, viel het me al op dat onze buren de kat vaak aanhaalden. Dat vond ik prima, totdat ik merkte dat Dribble ‘s avonds als ik floot steeds vaker wegbleef. Ik was doodongerust als hij hele nachten wegbleef. Was hij dood? Uiteindelijk zag ik hem ook overdag steeds minder. Als hij thuiskwam om te eten, rook hij naar de zware parfum van de buurvrouw. Toen ik drie jaar geleden voor het eerst verhaal kwam halen bij de buren, zag ik Dribble doodleuk achter het raam liggen alsof hij daar woonde! Ik heb tegen mijn buren gezegd dat ik daar niet van gediend was. Aaien? Prima. Binnen laten? Nee. Maar toen ze het na één, twee, drie keer vragen nog steeds deden, raakte mijn geduld op.

Wat heb ik vaak stennis geschopt aan hun voordeur. ‘Blijf met je handen van mijn kat af!’, heb ik ze meermaals gezegd. ‘Maar het is zo’n leuke kat!’, was het weerwoord van de buren. Ja. Maar wel ónze leuke kat. Als ik zei dat ze dan maar zelf een kat moesten kopen, vonden ze dat te veel gedoe. Lekker makkelijk. Wel de lusten, niet de lasten. Een tijdje heb ik geprobeerd Dribble binnen te houden, maar hij zat dagenlang met zielige ogen naast de tuindeur te wachten. Hij mocht hier niet de dupe van worden. In plaats daarvan heb ik geprobeerd de buren kalm uit te leggen dat Dribble niets tekort komt bij ons en dat het belangrijk is dat hij zijn normale ritme behoudt. Als baasje moet ik hem dagelijks zien, zodat ik altijd weet dat het goed met hem gaat. Wat moet ik denken als hij lang wegblijft? Hij kan wel aangereden zijn. Of ziek!”

Zieke kat

“Op de schaarse momenten dat ik Dribble nog zag, viel het me op dat hij zich raar gedroeg. Hij was futloos, voelde koortsig aan en plaste bloed. Het is hartverscheurend om je huisdier zo te zien. De dierenarts zei dat het blaasgruis was, omdat hij te lang zijn plas had opgehouden. Ik kreeg antibiotica mee naar huis en mocht 80 euro aftikken. Dat gebeurde niet één keer, niet twee keer, maar drie keer! ‘Bij de vierde keer moet ik opereren’, zei de dierenarts. ‘En dat is geen fijne operatie.’ Ik wist direct waar dit door kwam. De buren laten Dribble binnen, doen de deur dicht, maar hebben geen kattenbak, waardoor Dribble de hele dag opgesloten zit zonder dat hij zijn behoeftes kan doen. Het arme beestje. En arme ik, want zo kostten de buren me ook nog eens klauwen met geld.

Natuurlijk kon ik de buren vragen om een bijdrage of om een kattenbak neer te zetten. Maar dan zou ik alleen maar bevestigen dat Dribble ook van hen was. In plaats daarvan kocht ik peperduur voer à 60 euro per zak, om Dribbles blaas sterker te maken. Dat bleek een loze investering, want niet veel later bleken de buren ook doodleuk voer te hebben aangeschaft! Dribble kwam nu helemaal niet meer thuis. In de winter lag hij knus bij de buren op de bank, in de zomer speelde hij in de tuin met hun kleinkinderen die luid riepen wat een lieverd Dribble was. Ondertussen zat mijn dochter alleen in de tuin, huilend, omdat ze haar beste vriendje zo miste.”

Eindelijk thuis

“Maar sinds de bom barstte met kerst, is de boodschap eindelijk overgekomen. Dat politiedreigement deed het goed, want sindsdien mis ik Dribble geen hele dagen meer. Heel soms zit ze nog bij de buren. ‘Ze kwam hier zelf naar binnen lopen’, is dan hun argument. Dat geloof ik graag. Ze hebben het hem zelf aangeleerd. Nu moeten ze hun best maar doen om het weer af te leren. Maar het is heerlijk om nu vaker zelf te kunnen knuffelen met Dribble. Mijn dochter speelt weer met hem en hij ligt ‘s avonds weer lekker aan mijn voeten. Dít is het plaatje waar ik van droomde toen we Dribble adopteerden.”

Ga jij binnenkort ook verhuizen met je kat? Zo wordt de verhuizing een stuk minder stressvol voor het diertje.

null Beeld

Hoera, Libelle is genomineerd voor Website van het jaar. Winnen kan alleen met jouw hulp! Vind jij Libelle ook zo fijn? Stem dan snel. Je maakt dan ook nog eens kans op hele mooie prijzen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden