null Beeld

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Gezellige drukte

Thuis was ik lang enig kind en ik vond het vreselijk dat alles om mij draaide. Mijn ouders dachten dat ze geen kinderen konden krijgen, tot mijn moeder vijf jaar na haar trouwen plotseling zwanger was van mij. Ze waren ervan overtuigd dat het daarbij zou blijven en tot mijn twaalfde was dat ook zo. Waarschijnlijk door hormoonschommelingen raakte mijn moeder op 42-jarige leeftijd weer zwanger van mijn broertje. Ik was zielsgelukkig. Toen ik trouwde, wist ik zeker dat ik meer dan één kind zou willen. Dat lukte, ik kreeg twee prachtige zonen. Zij kregen samen vijf kinderen en wat geniet ik daarvan! Ze zijn alle vijf uniek en leuk en geweldig en ik ben straalverliefd op ze. Vooral in deze moeilijke tijd waarin al mijn plannen in duigen vielen door corona, kan ik veel oppassen. Stiekem kan het voor mij niet druk genoeg zijn.
C. Serton

Nostalgie
Begin jaren zestig woonde ik in Emmeloord. Mijn vader was onderwijzer aan de lagere school en later docent aan de hbs. Mijn ouders zijn al lang geleden overleden en ik voel geen nostalgie met het Emmeloord van toen. Laatst keek ik de vele dia’s die er nog zijn en zag allerlei herinneringen uit mijn vaders schooltijd. Ik besloot om via internet een bestemming voor deze dia’s te zoeken en vond een club die zich bezighoudt met de historie van de streek. Ik stuurde een mail en een week later werd ik gebeld door een mevrouw die destijds bij mijn vader in de klas zat. Hij had zelfs iets in haar poëziealbum geschreven, vergezeld van een prachtige pentekening. Toen deze mevrouw de dia’s kwam halen, had ze ook haar poëziealbum bij zich. Ik zag mijn vaders bijdrage en werd even door emotie overmand.
Gini van Kammen

null Beeld

Ria Janssen:

“Toen ik op zoek was naar een gezelschaps-paard of -pony om samen met het paard van vrienden in onze wei te zetten, hoorde ik op de manege waar ik rijd een dierenarts praten over Domingo: een dressuurpaard dat niet meer bereden mocht worden. Ik voelde meteen dat het een bijzonder paard was. De paardentrainer van Hulphond Nederland heeft hem op mijn verzoek bekeken en zei met tranen in haar ogen: ‘Domingo is een heler.’ Samen met de honden wordt hij nu ingezet als onderdeel van traumabehandeling bij volwassenen. Bij een van de cliënten legde Domingo minutenlang zijn hoofd op haar hart, wat voor een doorbraak zorgde. Domingo heeft een tweede kans gekregen als therapiepaard en werd zelfs de naamgever van het nieuwe instituut voor dierondersteunde therapie, een initiatief van Hulphond Nederland. Ik ben hier al sinds 2012 vrijwilliger en dat werk blijf ik – nu bij Domingo House – met veel plezier en inzet doen. domingohouse.nl

PS. Wie voor 28 mei start met meespelen met de VriendenLoterij Bingo, doneert automatisch 40% van de lotprijs aan HulpHond Nederland. Hiermee wordt de ontwikkeling van het Domingo House gefinancierd.
vriendenloterij.nl

null Beeld

‘Ik wil niet zo’n ouderwetse oma worden’

Trees (67):

“Mijn kleinkinderen zijn veel bezig met digitale zaken waar ik niets van begrijp. Hun andere opa en oma zijn veel moderner in die dingen en hebben veel online contact met hen. Hoe zorg ik ervoor dat ik geen ouderwetse oma word?”

Jezelf blijven

“Je moet gewoon jezelf blijven. Kinderen vinden het niet erg als er verschillen zijn, integendeel. Ze leren er juist van. Als jullie een leuke band hebben, is dat meer dan genoeg. Ieder heeft zo zijn eigen talenten.”
Irma

Gewoon proberen

“Probeer het! Ga er met een (klein)kind voor zitten, neem de tijd en schrijf stap voor stap op wat je moet doen. Zo heeft mijn schoonmoeder van in de zeventig het vorig jaar ook geleerd. Als het niet lukt, is dat jammer. Je hebt vast andere kwaliteiten die je (klein)kinderen waarderen!”
Debby

Nieuwe wereld

“Het is echt superleuk om met je kleinkind te kunnen chatten of facetimen. Mijn kleindochter en ik hebben op die manier bijna dagelijks contact. Kijk waar je hulp kunt krijgen om de simpele dingen te leren. Er gaat een wereld voor je open.”
Anje

Er voor ze zijn

“Als mijn kleinkinderen komen, ben ik er echt voor hen. We spelen hun spelletjes, maar ook ouderwetse spelletjes als sjoelen. Wees jezelf en geniet van de kleinkinderen, dan genieten zij ook van u.”
Marja

En dit zegt de deskundige

“Als je jezelf wilt meten met ‘de andere opa en oma’, wat in mijn visie onnodig is, kun je je verdiepen in de digitale wereld. Er zijn allerlei cursussen die je kunt volgen. Hier staat tegenover dat écht contact nog altijd vooral in levenden lijve plaatsvindt. En ja, dat is de afgelopen periode wat minder geweest. Blijf vooral de oma die je wilt en kunt zijn en onderschat niet hoe belangrijk je bent voor je kleinkinderen. Of vraag de kleinkinderen als ze bij je zijn of zij je eens willen uitleggen waar ze mee bezig zijn en hoe dit werkt. Dat zouden ze zomaar heel erg leuk kunnen vinden!”
Dave Niks, familiepsycholoog, defamiliepsycholoog.nl

Stukje ‘thuis’
Mama, jij kreeg de Libelle altijd van oma Mulder. Ik vond het maar een blad voor oudere dames, tot ik er eenmaal een had gelezen. Toen was ik snel om. Ik emigreerde naar Oostenrijk en jij zei: “Zal ik de Libelles naar je toe sturen, dan heb je iets uit Nederland te lezen.” Zo gezegd, zo gedaan. Elke maand ligt er een dikke envelop op de deurmat. Meestal blader ik als eerste naar de sudoku. Is-ie gelukt? Dan staat er een lachende smiley bij. Is-ie niet gelukt, dan een verdrietige smiley en dan doe ik mijn best om die alsnog te laten lachen. Bedankt lieve mama, dat je me elke maand een stukje ‘thuis’ opstuurt en dat we zo toch een beetje verbonden blijven.
Dikke kus, dochter uit Mallnitz

BLUNDER

Laatst moest ik naar een bespreking voor mijn werk. Ik parkeerde mijn auto, trok een kaartje uit de parkeerautomaat en liep fluitend naar mijn afspraak. Bij terugkomst zat er een dikke bekeuring onder mijn ruitenwisser. Wat? Ik had toch een bonnetje uit de parkeerautomaat? Eh… in mijn jaszak, dus. Marianna
Ook een leuke blunder? Stuur ’m naar ons op

MOOISTE BRIEF
Lief nichtje

Mijn nichtje Kim is 27. Ze is de oudste van mijn zus en werkt als kapster. Wat zij doet vind ik zo geweldig! Opa en oma zijn al op leeftijd en ze brengt veel tijd met hen door. Ze wonen nog steeds zelfstandig. Oma wordt vergeetachtig en opa werd ziek. Kim nam de taak op zich om naast haar werk voor hen te zorgen. Door corona mocht Kim een tijd niet meer knippen. Jammer, maar ze had meer tijd voor opa en oma. Opa kreeg de diagnose lymfklierkanker en Kim bracht hem naar de dokter, het ziekenhuis en de chemotherapie. Ze zorgt ervoor dat haar opa en oma hun medicijnen op tijd innemen en ze doet de boodschappen en helpt oma waar ze maar kan. Zelf woon ik helaas te ver en ik heb wisseldiensten. Mijn zus neemt ons moedertje elke donderdag mee naar waar ze maar wil. Zodra ik vrij ben haal ik haar op om er even uit te gaan. Dan blijft Kim bij opa. Nu het niet zo goed gaat met opa, is ze er dag en nacht. Ik heb zo’n respect voor deze meid. Op deze leeftijd moet ze vechten voor haar kappersbestaan én ze neemt de zorg op zich voor twee oude mensen. Met deze brief wil ik haar laten weten dat mijn zus en ik ontzettend trots op haar zijn. Lieve Kim, we houden van je.
Je tante

De schrijfster krijgt een mooie ketting met een vergulde Libelle-hanger, speciaal ontworpen voor de mooiste brief in Libelle.

null Beeld

Lees je boeken die je in Libelle tipt ook zelf?

Redacteur Maartje Fleur: “Omdat er veel tijd zit tussen het moment dat ik de boekenrubriek samenstel en Libelle in de winkel ligt, kan ik niet alle boeken lezen. Van uitgevers krijg ik twee keer per jaar een brochure. Daaruit selecteer ik de boeken die me geschikt lijken. Op de Facebook-groep Libelle Leest vinden de boekenfans elkaar en zo weet ik wat de lezeressen graag lezen. Daar roep ik elke maand lezers op een recensie te schrijven over het Libelle-boek van de maand. Al met al lees ik zo’n vier boeken per maand.”

Keukenraam
Vele jaren kwam ik bij hen over de vloer, gewoon voor een gezellig bakkie of om te kijken hoe het ging. We deden samen de boodschappen. Soms was het best veel, naast mijn baan, mijn drie jongens waarvan een nog thuis en vier kleinkinderen. Ik was altijd druk. Toen haar man overleed bleef zij alleen achter in het grote huis. Soms was ze boos en vaak zo verdrietig. Tot ze vlak bij haar dochter en kleinkinderen kon wonen in een prachtig appartement. Ik ben blij voor haar, maar ik mis haar ook. Niet even binnen kunnen wippen voor raad, daad en troost. Nooit meer staat ze voor het keukenraam. Maar wat ben ik trots dat ze de stap heeft gezet. Geniet ervan, je verdient het.
Liefs, Gea

null Beeld

Goud waard

Op een avond voelde ik me wat grieperig. Een dag later had ik een vermoeden van wondroos, maar ik ging er niet mee naar de dokterspost, want ja: corona. Een paar dagen later zat mijn been vol blaren. Met spoed moest ik naar het ziekenhuis. Ik, die nog nooit in mijn 65-jarige leven ziek was geweest! Ik mocht geen bezoek ontvangen, behalve mijn man een uurtje per dag. Ruim twee weken was ik ziekenhuispatiënt in coronatijd. Liefdevolle verzorging van verpleegkundigen die me door de pijnlijke dagen hebben gesleept. Het heeft lang geduurd, maar ik ben weer gezond. Voor mij is het duidelijk: verpleegkundigen zijn goud waard.
Jannie Druijff

null Beeld

Carine Heijmans-Reijnders (57):

“‘Je bent een trouwe lezeres van Beatrijs’, schreef mijn moeder onder deze foto’s in mijn fotoalbum. Beatrijs was een katholiek damesblad dat wekelijks uitkwam en in 1967 opging in Libelle. Mijn moeder was sinds haar huwelijk in 1958 abonnee. De Libelle lezen was een moment voor haarzelf en van jongs af aan las ik mee. Toen ik zelf getrouwd was, werd de Libelle aan mij doorgegeven. Deze foto’s herinneren me aan de gezelligheid en de warmte van mijn ouderlijk huis. Mijn moeder is vorig jaar overleden. Toen heb ik haar abonnement overgezet op mijn naam. Nu heb ik elke week een fijne herinnering aan mijn moeder.”
Ook een herinnering delen? Stuur ons een duidelijke (scan van een) foto met het bijbehorende verhaal via libelle.nl/uitdeoudedoos.

Eerbetoon aan mijn zus
Het is een zonnige dinsdagmiddag in het zuiden van Portugal. Ik denk aan mijn lieve, zorgzame nu demente moeder, die in Nederland in een kleinschalig wonen-project woont. Ik heb haar al sinds oktober niet meer gezien. Vóór corona stapte ik bijna elke zes weken in het vliegtuig om een weekje naar haar toe te gaan. Nu zie ik haar alleen nog maar via een beeldscherm. Voor haar maakt het niet uit, want in haar beleving ben ik er gewoon, maar o wat mis ik het om haar en andere medebewoners te vertroetelen met verse groentesoep of even rondgaan met koffie en thee. Ik verlang er ook zo naar om samen aan de Vecht te smullen van koffie met appeltaart, genietend van de eenden en bootjes die voorbijkomen. Gelukkig woont mijn zus maar 10 minuutjes bij haar vandaan en die neemt de taken die we voorheen met zijn tweetjes deelden allemaal op zich. Wat een geluk heb ik met zo’n fijne zus en haar gezin die ons moedertje zeker twee à drie keer per week meeneemt naar huis om haar daar te verwennen. Het negatieve reisadvies is beter vol te houden nu ik weet dat ze in goede handen is. Ans, petje af voor wat je allemaal voor onze moeder doet. Ik hou van jou en hoop er snel weer te zijn.
Ria

Lief en leed

Wat ben ik trots op jou, hoe je het doet op je 84e. Je hebt twee dochters die zijn geconfronteerd met kanker. Zo oneerlijk, met je kinderen hoort het goed te gaan. Je doet het ook zo goed met papa, die je steeds iets meer verliest. Lieve mam, ik hou ontzettend veel van je. Soms moet dat een keer extra worden gezegd. Ik hoop dat we nog lang lief en leed mogen delen.
Angeline

Afscheid
Tranen verzamelen zich achter mijn ogen. Ik realiseer me dat het leven eindig is en maar even duurt. Zojuist fietste ik naar de Hema, met in mijn tas een usb-stick met daarop foto’s van twee dierbaren die ik ben verloren. Het leven van mijn vader was voltooid, maar mijn broer ging veel te vroeg. Zijn leven was nog niet klaar en had zeker nog twee decennia mogen duren. Op een van de foto’s staat mijn broer samen met pa in mijn achtertuin. Vandaag is de foto afgedrukt en heb ik ’m in een mooi lijstje gestopt en in de boekenkast in de kamer gezet. Mijn broer zou erom lachen, maar zou het ook bijzonder vinden. Afscheid nemen van het leven zonder een dierbare aan je zijde, het zou niet moeten mogen.
Liesbeth

Pas op voor teken

Wat heerlijk dat er vaak van die idyllische en zomerse foto’s in Libelle staan. Op een kleedje of op je blote voeten in het gras. Alleen gaan deze plaatjes voorbij aan een geniepig beestje dat je hele leven op z’n kop kan zetten: de teek. Daarom wil ik iedereen waarschuwen: wees alert! Controleer jezelf als je in de natuur bent geweest of nog beter: probeer een tekenbeet helemaal te voorkomen. Ga niet zomaar op de grond zitten in de natuur. Loop niet met blote voeten of blote benen tegen planten aan. Draag een lange broek en dichte schoenen met sokken als je op gras of langs planten loopt. Trek iets anders aan als je veel planten hebt aangeraakt met je kleding. Je hoeft echt niet bang te zijn, maar pas alsjeblieft op en geniet van de natuur zonder teken op te zoeken.
Hanneke

null Beeld
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden