De slaapkamergeheimen van Karin (28): “Ik kwam er pas na 7 weken achter dat ik bijna volledig was uitgescheurd” Beeld Getty Images
De slaapkamergeheimen van Karin (28): “Ik kwam er pas na 7 weken achter dat ik bijna volledig was uitgescheurd”Beeld Getty Images

PREMIUM

De slaapkamergeheimen van Karin (28): “Ik kwam er pas na 7 weken achter dat ik bijna volledig was uitgescheurd”

Wat gebeurt er in jouw slaapkamer? In onze rubriek Slaapkamergeheimen spreekt Libelle iedere week een lezeres over haar seksleven. Karin (28): “Ik scheurde tijdens de bevalling uit, van mijn clitoris bijna helemaal tot aan mijn anus.”

Bianca LoomanGetty Images

Karin (28): “Ik had er nooit bij stil gestaan dat je vagina zo beschadigd kan raken door een bevalling. Ik had daar best wat meer voorlichting over willen hebben, eerlijk gezegd. Niet om me bang te maken, maar wel om te weten waar ik aan toe was. Dat je na de geboorte naar huis gaat met op zijn minst een foldertje. Nu kwam ik er pas bij de nacontrole na 7 weken achter dat ik bijna volledig uitgescheurd was. Twintig hechtingen waren er nodig geweest om alles weer een beetje te repareren en helaas bleek dat niet alle hechtingen hadden gepakt: een deel van mijn schaamlip is gescheurd.

Geen bal meer aan

Bij het vrijen doet dat nu, 3,5 jaar later, nog steeds vreselijk pijn. Vooral als het losse deel klem komt te zitten bij het penetreren. Mijn plezier in seks is daardoor helemaal weg. Mijn man is lief, mooi en supersexy, maar ik wil gewoon niet meer met hem naar bed. Vroeger zou ik ons seksleven een tien hebben gegeven, maar nu is het een 2 of zo. Ik ervaar vrijen niet zoals de afwas, maar ik vind er gewoon geen bal meer aan.

Ook omdat het saai is geworden. Omdat mijn schaamlippen zo lelijk zijn, wil ik niet dat mijn man het kan zien daar beneden. Dat betekent dat elk standje waarbij hij zicht heeft op mijn vagina, komt te vervallen. Andere standjes die vroeger echt favoriet waren, kunnen niet meer door de pijn die ik ervan krijg. Eigenlijk houden we vooral missionarisstandje over wat we nog kunnen doen. En dan ook echt alleen maar eens per maand hoor, veel vaker hoeft voor mij niet.

Even doorbijten

Terwijl mijn man een hoog libido heeft. Dat vind ik ook zo verdrietig. Zijn lichaam wil graag seks, maar hij wil mij geen pijn doen natuurlijk. In het begin klemde ik gewoon mijn kiezen op elkaar. Even doorbijten, dacht ik dan, maar nu doe ik dat niet meer zo. Ik ben gewoon eerlijk tegen hem over mijn pijn. En ik heb hem wel eens gezegd, dat hij van mij ook best een keer met een andere vrouw mag gaan, maar toen werd hij woest. Hij wacht gewoon geduldig tot het met mij weer beter gaat. En intussen masturbeert hij natuurlijk. Dat wel.

Het ging verkeerd bij de geboorte van onze eerste. Ze was een zogenaamde sterrenkijker en lag er dus niet zo heel goed voor. De verloskundige liet me persen en persen, terwijl dat eigenlijk niet verantwoord was op dat moment. Toen de baby er uitkwam, scheurde ik van mijn clitoris bijna helemaal tot aan mijn anus. Ik heb nog geluk gehad dat mijn clitoris er goed vanaf gekomen is, zodat ik nog wel een orgasme kan krijgen. Al lukt dat nu ook niet echt meer. Ik wil niet meer oraal bevredigd worden. En penetreren doen we te kort voor mij om te kunnen komen.

Rot geschrokken

Ik wist natuurlijk wel dat ik gehecht werd, maar dat het zo erg was, daarvan had ik geen idee. Toen de verloskundige me bij de nacontrole vertelde hoe erg het was, schrok ik me rot. Boos was ik ook. Op de verloskundige. Ik kreeg het idee dat die het allemaal lang vond duren en mij daarom liet persen terwijl mijn lijf daar nog helemaal niet klaar voor was. Natuurlijk weet ik niet of het resultaat anders was geweest, maar dat denk ik wel.

Eerst wilde ik het zelf niet zien, maar mijn man drong aan. Misschien zou het allemaal meevallen, dacht hij. Toen bekeek ik mezelf met een spiegel. Mijn man hielp me en hield mijn hand vast. Kijken mocht hij niet van mij.

Ik vond het verschrikkelijk wat ik zag. Ik dacht toen: ik wacht tot de geboorte van de tweede en dan laat ik er iets aan doen. Inmiddels heb ik de tweede al ruim een jaar en ik heb de dokter nog steeds niet gebeld. Ik durf gewoon niet, zie zo op tegen de pijn en het herstellen daarvan. Ik ben ook bang dat er weer iets fout gaat en het dus alleen maar erger wordt. Al kan ik me dat eigenlijk niet voorstellen. Erger dan dit kan niet. Ik wil gewoon dat het opgelost wordt. Als ze het niet kunnen repareren, moeten ze desnoods dat stukje schaamlip maar weghalen. Misschien dat het dan geen 10 meer wordt in bed, maar met een 8 zou ik op dit moment ook al heel erg blij zijn.”

Wil je ook jouw slaapkamergeheim met ons delen? E-mail dan naar onlineredactie@libelle.nl. Anoniem mag ook!

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden