null Beeld

De weeën zijn begonnen!

redactie

Het had een hint kunnen zijn. Het feit dat ik de eerste drie maanden van mijn zwangerschap continu overgaf, terwijl mijn moeder tijdens háár zwangerschappen nooit ergens last van had.

Toen ik echter tijdens een nacht, niet al te lang geleden, felle steken in mijn buik kreeg, ging ik er de eerste uren vanuit dat het buikkrampen waren. Reinier opperde dat het ‘misschien wel begonnen was’, maar ik haalde geagiteerd mijn babyboek tevoorschijn en las voor wat mijn moeder had geschreven over de bevalling: ‘Tegen elf uur ‘s avonds brak mijn water en kreeg ik lichte weeën. Ik belde de vroedvrouw en die zei dat ik rustig kon gaan slapen. Om vier uur ’s nachts ging ik naar beneden, omdat de weeën wat regelmatiger werden. Je vader sliep nog even door. Rond een uur of zeven hebben we zo zoetjes aan de vroedvrouw gebeld. Zij kwam vrij snel.’

Voor mij was dit het bewijs dat mijn pijn geen weeën konden zijn, want 1: mijn vliezen waren niet gebroken en 2: mijn pijn kwam al om de minuut en volgens mijn babyboek moest er in het begin veel langer tussen zitten. Terwijl ik het begrip weeënstorm toch al wel kende, besefte ik pas dagen na de bevalling dat dat me overkomen was.

Mijn weeën volgden elkaar met een noodgang op en toen de baby ook nog in het vruchtwater gepoept bleek te hebben, moest ik halsoverkop naar het ziekenhuis. Ik had me voorgenomen om sterk en rustig te blijven, maar in de rolstoel op weg naar de verloskamer, jammerde en gilde ik net zo hard als vrouwen in Amerikaanse films doen.

Voorbijgangers staarden me aan en in mijn achterhoofd hoorde ik mijn moeder zeggen: “Gillen tijdens een bevalling is verspilde energie.” Natuurlijk voelde ik me vervolgens ook schuldig vanwege de ruggenprik waar ik om gesmeekt had. Niet alleen vanwege mijn moeder, maar vanwege al die generaties vrouwen die ‘het toch maar mooi zonder enige pijnstilling’ hadden moeten doen.

Toen een paar uur later onze zoon Max gezond en wel ter wereld kwam, was ik vol verbazing dat hij geen vier kilo woog, zoals ik bij mijn geboorte, maar drie kilo. Beteuterd dacht ik aan alle veel te grote kleertjes die ik had gekocht, omdat mijn moeder had gezegd: “In die kleinste maatjes hebben je broer en jij nooit gepast.” En ik besloot dat het tijd werd om nu eindelijk eens zelf te gaan nadenken.


Lees ook Femke haar vorige column. Of lees een verhaal van een van de andere columnisten. Volg Femke ook op Twitter.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden