null Beeld

De workshop die Elise vrolijk moest maken, maakte haar juist aan het huilen

'Er gaat er altijd wel eentje huilen', waarschuwde Elise de vriendin die ze meegesleurd had naar een workshop ukelele spelen & mantra zingen nog...

Zelf ben ik al ruim een jaar 'uked' - dat wil zeggen dat ik vrijwel dagelijks op mijn ukelele tokkel en daarbij zing. Ik word er blij van, dus láát me. En wat de bedenksters van uked.nl propageren is waar: je kunt niet spelen en denken tegelijkertijd. Precies waar ik al mijn hele leven behoefte aan heb.

Ik kijk de kring rond in de tot workshopruimte omgebouwde woonkamer van een oude witte villa in Bergen. Jongere en oudere vrouwen, een enkele man. Unaniem in gemakkelijk zittende kleding met dikke sokken. Ik zal waarschijnlijk wel weer een regeltje in de workshop-bevestigingsmail gemist hebben. Die in de indianen-harembroek, die zal wel gaan huilen, denk ik.

Al bij het eerste liedje voel ik me relaxed en vrolijk worden. Het was een drukke week waarin ik van de ene meeting in het andere seminar tuimelde, bij 2 verschillende reclamebureaus werkte, zelf een intensieve workshop gaf en er thuis ook nog een kinderverjaardag te vieren was. Een onrustige nacht topte de week af. Ik verdien deze fijne ochtend.

Troostlied

Na de pauze zet workshopleidster Liselotte het liedje in dat ik toevallig al een week thuis oefen. Lean on me is een wiegelied, een troostlied voor iedereen, vertelt ze: 'Als je het in gedachten opdraagt aan iemand die jouw hulp of troost nodig heeft, speel je het gevoeliger. Dan bereik je wat de meeste professionele muzikanten niet lukt. Ontroering.'

Natuurlijk denk ik aan Ties, mijn spastische oudste zoon die zich niet zelf kan oprichten in bed, laat staan kan omrollen als hij ongemakkelijk ligt. Daardoor moeten we er elke nacht wel een keer uit, al 17 jaar lang.

Ook vannacht hoorde ik hem roepen, maar ik was moe, zo moe. Ik sliep weer in.

Vanmorgen ontdekte ik een beetje bloed op zijn laken.

'Had je weer een epileptische aanval?' vroeg ik.

'Mama. Kom,' antwoordde Ties met zijn langzame donkere stem. Waarmee hij bedoelde: 'Waarom kwam je niet?'

Lean on me and feel that you are safe, zing ik met de groep mee.

Lekker veilig, een moeder die door je aanval heen slaapt.

I'm here by your side

Je was er niet.

Je wás er niet.

I'm here by your side

Mama.

Kom.

En dan blijk ík de jankerd van de dag.

null Beeld

Elise van der Velde (49) is getrouwd met Remco (48) en moeder van drie: Ties (17, lichamelijk en verstandelijk gehandicapt), Rijk (14) en Loes (10). Ze is tekstschrijfster en beheert de website Spastisch Kind. Ze schrijft wekelijks een column voor Libelle.nl.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden