null Beeld

“Door Libelle leerde ik Nederlands spreken”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

Onverwacht cadeau

Als verpleegkundige werk ik al jaren in een zorginstelling. Ik was net bezig met het controleren van de medicijnen toen mijn collega binnenkwam met in zijn hand een grote zwarte tas. Er zaten met de hand gehaakte vlindersleutelhangertjes in en een zak chocola. Aan elk vlindertje hing een kaartje waarop stond: Speciaal voor u een fijne dag, veel groetjes. Mijn collega vertelde dat het cadeautje kwam van een onbekende vrouw die regelmatig bij ons op het terrein wandelde. Zij miste tijdens de lockdown veel mensen op het terrein omdat de patiënten meer binnen bleven. Met dit gebaar wilde ze de patiënten een hart onder de riem steken. Ik was sprakeloos, wat een bijzondere vrouw! Die avond gaven we de vlindertjes aan de patiënten. Ze waren blij en verrast met dit cadeautje van iemand die ze niet kenden. Heel erg bedankt, onbekende mevrouw met het grote hart.
Yita

Alles geprobeerd

Mijn dochter leerde vijf jaar geleden via internet een man kennen. Totdat ze trouwden, was er niets aan de hand. Daarna verslechterde onze band. Hoewel ik mijn best deed om de afstand te verkleinen, is dat niet gelukt. Ik schreef haar dat ik het niet meer weet, in een laatste poging om ons contact te verbeteren. Zij ziet het allemaal anders, maar ik herken haar verhaal niet. Om er niet aan onderdoor te gaan, heb ik ons contact tot het minimum beperkt. Maar ik mis haar. Ondertussen is haar jongste kind geboren en ben ik niet welkom. Eerst moet het contact tussen haar en mij goed zijn, zegt ze. Haar kinderen weten niet eens wie ik ben en dat doet pijn. Ik heb nog drie kinderen en vier kleinkinderen, maar het gemis van deze dochter en kleinkinderen zit iedere dag in mijn hoofd. Ik kan de situatie niet veranderen, al weet ik dat ik alles geprobeerd heb.
Een verdrietige moeder

null Beeld

VRIENDSCHAP MET EEN GOUDEN RANDJE

Sinds de kleuterschool zijn we vriendinnen en delen we lief en leed. “We blijven altijd vriendinnen”, zeiden we toen we op de basisschool zaten. En zo is het! Ook gaven we elkaar voor de grap een andere naam. In een melige bui heette jij ineens Louise en voor mij verzonnen we de naam Renate. We zijn nu beiden 57. Met veel plezier delen we onze hobby zingen en samen met onze mannen beleefden we mooie vakanties. Ik wil je verrassen met dit bericht in Libelle, een blad dat je zo graag leest met je zus en je moeder. Gewoon, omdat ik trots op je ben! Ik koester onze vriendschap, het is er één met een gouden randje.
Renée van Duin (Renate)

Oproep

En toen vond ik mijn kerstliefde
Voor een mooie interviewserie in het kerstnummer zijn we op zoek naar stellen bij wie de vonk tijdens de kerstdagen oversloeg. Willen jullie dit romantische verhaal in Libelle delen én kunnen jullie op zaterdag 9 oktober op de foto?
Stuur dan een mail naar redactie@libelle.nl o.v.v. ‘kerstliefde’.

Met koeienletters

In de supermarkt legde ik een fles droge witte wijn in mijn karretje. Er zat een grote ronde sticker met ‘drie euro’ op. Nadat ik had afgerekend, zag ik dat de caissière was vergeten de korting te geven. Geërgerd manoeuvreerde ik naar de servicebalie, zette de fles neer, legde de bon erbij en zei: “Hier, met koeienletters staat het erop.” De jongeman mompelde me na: “Koeienletters.” “Ja!” Ik wees op de sticker. Hij keek langs mij naar de caissière die het foutje had gemaakt en zei: “Dat is omdat ze vegetariër is.” Zijn lachende ogen boven het mondkapje maakten mijn dag goed. Lachend liep ik naar de auto en dacht – ik meen dit ooit ergens gelezen te hebben: humor is een hoffelijke vorm van wanhoop.
Elsa Riem

null Beeld

64 jaar Libelle

Wow, wat is Libelle veranderd door de jaren heen en met haar tijd meegegaan! Mijn eerste kennismaking met het blad was in 1958. Ik was een jaar eerder uit de VS naar Nederland gekomen om een tweejarig contract te vervullen. Omdat ik Nederlands wilde leren spreken en lezen, kreeg ik iedere week een Libelle. Daar zou ik goed Nederlands van leren en ook heel wat over het leven in dit land. Ik ontmoette mijn eerste man, we trouwden en ik bleef in Nederland. Sinds kort ben ik weduwe en zoek ik nieuwe manieren om mijn leven in te vullen. Ik nam een abonnement op Libelle. Wat is het blad veranderd in de 64 jaar dat ik hier woon! Toen ging het er nog over dat een vrouw moest ophouden met werken als ze trouwde. Nu is het blad zo modern en fris! Libelle en Nederland zijn flink geëmancipeerd in al die jaren. We hebben nog een weg te gaan, maar Libelle zal ons daar zeker bij helpen.
Ruti

Lievelingscliënt

0p 19 februari 2001 stond ik met trillende benen als thuishulp voor de deur van mijn cliënt, mevrouw T. En u, mevrouw T., stond achter de deur en dacht: help, wie sturen ze mij nu weer? U had al heel wat hulpen gehad. Na drie organisatieovernames en een faillissement te hebben overleefd, zijn we 20 jaar verder en delen wij nog steeds lief en leed. Inmiddels bent u 97 en ik 51 – en toen vond ik u al heel oud! Elke week krijg ik de Libelle van u zodat ik die ook lekker kan lezen. Zo bijzonder dat we dit jubileum mogen beleven, we vieren het met koffie en taart. Hartelijk dank voor de mooie jaren samen.
Liefs van uw thuishulp, Fonny

Bankploffen

Hoe oud ik precies was toen ik Libelle ging lezen, weet ik niet meer. Wel weet ik dat ik nog een klein meisje was en bij opa en oma op de bank zat. Als ik langskwam, werd ik met een Libelle en een kop thee naar de bank gestuurd terwijl opa en oma eten maakten.
Inmiddels woon ik aan de andere kant van het land en zie ik door de afstand en covid mijn lieve opa en oma een stuk minder. Ze zijn beiden bijna negentig en ontzettend belangrijk voor me, mede door de grote rol die ze in mijn jeugd speelden na de scheiding van mijn ouders. Gelukkig kunnen ze sinds kort videobellen, wat is dat fijn! Zo kun je elkaar toch nog een beetje zien. Ik hoop dat ik nog lang van ze mag genieten en binnenkort weer bij hen op de bank mag ploffen.
Liefs, Milou Kamphuis-Tol

null Beeld

Het afscheid

Lieve Jose, je bent met pensioen, zo heerlijk voor je! Maar voor ons zal het vooral een enorme leegte geven. Bijna 26 jaar geleden kwam je in dienst en jarenlang waren we collega’s. Letterlijk alles hebben we met elkaar beleefd, altijd waren we er voor elkaar. Gezellig op een werkkamer, midden in de stad, met een eigen koffiezetapparaat, de waterkoker voor de thee en de radio. We hadden een balkon zo groot als onze werkruimte, het was er super. Buiten werktijd deden we een dagje Volendam of een middagje Zandvoort. Na zo’n lange tijd samen werken valt het afscheid zwaar. Jij gaat nu van je pensioen genieten en wij, ach, wij vinden onze draai wel weer. Het was mooi om zo veel jaren met plezier naar het werk te gaan. Gelukkig blijven we elkaar zeker zien.
Veel liefs van Brenda, Gerlinde, Marijke en Manon

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden