null Beeld

Ebru – De kekke jurk van Mariëtte Hamer

Libelle Admin

“Mannen hoeven alleen maar te zorgen dat ze hun gulp dichtritsen”, zei een presentatrice ooit – vraag me niet wie, maar de bottom line is dat elke presentatrice het zegt. Een kraagje dat niet goed zit, een dubbelgevouwen stropdas of een verkeerd geknoopt jasje, veel erger kan het niet worden voor een man. Maar dan de vrouwen.

Haar hele uiterlijk speelt een rol: hoe zit haar haar, welke sieraden draagt ze, is ze mooi opgemaakt, wat heeft ze aan? Dat zijn dan nog dingen waar je iets aan kunt doen. Maar. Het allerergste is het lichamelijk verval. Waar een man oud mag worden op tv, moet een vrouw dat niet wagen. Op zich best vervelend, aangezien je er niet veel aan kunt doen. Je haar verven. Je gezicht laten straktrekken. De zwaartekracht trotseren. Waarom? Omdat de kijker het wil. Paul Witteman mag best grijs worden, Jeroen Pauw kan gerust zijn leesbril opzetten, maar als Nelleke van der Krogt zou besluiten te bezuinigen op de kapper en Linda de Mol opeens een leesbril zou opzetten, zouden de kranten acuut de kabinetscrisis en Uruzgan van de voorpagina’s schrappen. Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar zo werkt het nou eenmaal.

De vraag is natuurlijk: waarom? Hebben we ons er collectief bij neergelegd dat mannen zielige wezens zijn, die je met hun gebreken moet accepteren? Dat zolang zij niet vergeten een goed pak en schoon overhemd aan te doen, we allang blij zijn? Als dat zo zou zijn, hoe kunnen we hun woord dan accepteren als gezaghebbend? Het is te stom voor woorden, maar ik maak me er ook schuldig aan. Als Femke Halsema in beeld komt, kijk ik eerst naar wat ze aan heeft, hoe haar haar zit en of haar oorbellen niet te veel aandacht opeisen. Ben ik gerustgesteld (= is het neutraal genoeg om niet af te leiden), ga ik over naar de inhoud. Bij Agnes Kant gaat het verder: haar extreem dunne lijf gecombineerd met haar stemgeluid, zorgt voor te veel afleiding om op de inhoud te focussen. En dan gisteren Mariëtte Hamer. Ze had een te gek jurkje aan, werkelijk te gek. Ik zou het onmiddellijk kopen. Maar Mariëtte Hamer in een kekke jurk, is net zoiets als een man die borstvoeding geeft. Het gaat niet samen. Op een gegeven moment ben je te oud voor een superjurk. Op een gegeven moment moet je kleding dragen die je figuur uit laat komen. Op een gegeven moment sta je voor de spiegel en denk je: kan dit nog? Zodra je dat denkt, moet je iets niet meer aan willen. Helaas.

Het is niet anders dan dat mannen blijkbaar nooit op dat punt van hun leven terechtkomen – misschien behoedt hun vrouw ze daarvoor. Wij worden allemaal ouder, daar is niets mis mee. Maar wil je als vrouw dat het lichamelijk verval niet afleidt van je boodschap, zul je maatregelen moeten nemen. Geen hippe jurkjes als je daar te oud voor bent, al vind je ze nog zo mooi. Helaas.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden