null Beeld

Een beste vriendin voor altijd

Ineens kreeg ik ontzaglijk medelijden met het grootste, meest ordinaire kletswijf uit de buurt.

Redactie Libelle.nl

Wij hebben hier in de straat al jaren onze eigen inlichtingendienst. Ze heet Annemarie. Als ze meldt dat Saskia en Robert-Jan gaan scheiden, nou, het kan een maandje of twee duren, maar dan zie je Robert-Jan op een dag ook voorgoed het huis verlaten. Ja, ik denk soms dat ze al weet wanneer buren gaan scheiden of ziek worden of aan de drank raken nog eer die buren zelf maar enig idee hebben. Hoe ze het doet, geen idee. Zeer geavanceerde afluisterapparatuur? Uiterst slimme camera’s die door muren heen gaan? Zou kunnen – al verwacht je nou ook weer niet van een Gelderse huisvrouw van in de vijftig dat ze de nieuwste CIA-technologie toepast.

Wij hebben natuurlijk allemaal een hekel aan haar. Aan de andere kant: we willen het wel allemaal weten. Daartoe moet je eerst altijd antwoord geven op haar vraag: ‘Heb je het al gehoord?’

Die vraag is zo breed en vaag dat er natuurlijk maar één antwoord mogelijk is: ‘Nee.’

Dan stelt ze je nog even op de proef met vraag twee, voorzien van een samenzweerderige blik: "Echt niet?"

"Echt niet."

En dan, eindelijk, vertelt ze, fluisterend, het laatste nieuws.

Gisteren kwam ik haar tegen. Ze liep op me af – altijd het teken dat ze weer wat te melden heeft. En jawel hoor: "Heb je het al gehoord?"

"Eh, nee."

"Echt niet?"

"Echt niet."

Samenzweerderig, fluisterend: "Sylvia is weg bij John."

En toen was ik stomverbaasd. Zei ze dit nou echt? Zij, de Keizerin van de Grote Buurtgeheimen, onze eigen zo heimelijk bewonderde inlichtingendienst? Ik dacht drie dingen. Een: dat van Sylvia en John, dat wist ik al een week. Twee: het bleek niet waar te zijn. Niet te vergeten ding drie: zojuist was Annemarie van haar troon gedonderd.

"Ja, ik zie je verbaasd kijken", begon ze, gretig.

"Ja, maar dat komt, Annemarie, omdat ik het al wist."

Vól ongeloof: "Wat?"

"Ja, al twee weken. En daarbij: het is niet zo."

Het werd doodstil. Volgens mijn vrouw ben ik veel te vergevingsgezind. Dat klopt wel. Nu ook weer. Ik kreeg ineens ontzaglijk medelijden met het grootste, meest ordinaire kletswijf uit de buurt. "Geeft niks hoor", zei ik troostend. En sprak toen een zin die zij nooit maar dan ook nooit zou kunnen uitspreken: "Weet je wat, we houden dit gewoon onder ons, oké?"

Ik was er niet echt op uit, maar sinds gisteren heb ik er een nieuwe Beste Vriendin Voor Altijd bij.

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees zijn column over hoe je een vrouw versiert of een van zijn andere columns.

Fotografie: Getty Images

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden