PREMIUM

Eline (52) heeft geen reumaklachten meer dankzij een speciaal dieet: “Ik wil mijn leven niet weer kwijtraken”

Eline (52) heeft geen reumaklachten meer dankzij een speciaal dieet: “Ik wil mijn leven niet weer kwijtraken” Beeld Privébeeld Eline
Eline (52) heeft geen reumaklachten meer dankzij een speciaal dieet: “Ik wil mijn leven niet weer kwijtraken”Beeld Privébeeld Eline

De diagnose reuma betekent voor veel mensen afscheid nemen van het leven dat ze dachten te kennen. Ook Eline Hausel (52) moest haar sportieve leven vaarwel zeggen door de pijn. Toen ontdekte ze de invloed van voeding op haar klachten.

Eva BredaPrivébeeld Eline

“Laatst vertelde iemand dat haar schoonmaakster was gestopt met werken omdat ze reuma had. Ze kon bijna niets meer. Mijn man vertelt ook wel eens over collega’s die sinds hun diagnose thuis zitten. Het liefst wil ik op zo’n moment mijn vingers in mijn oren stoppen en mezelf inpraten: ‘Dit overkomt mij niet. Ik raak mijn leven niet weer kwijt.’ Er is altijd de angst dat ook mijn reuma weer erger wordt en ik mijn passie voor sport opnieuw moet inleveren. Sinds ik mijn dieet heb omgegooid, staat mijn reuma me niet meer in de weg in mijn leven. Ik kan alles weer. Dat gun ik die andere mensen ook.

Opgezwollen voeten door reuma

Ik was de vrouw die marathons rende, die ’s avonds vaak nog met vriendinnen op de tennisbaan stond, die na een fulltime werkweek in het weekend ging schaatsen. Sporten was voor mij altijd een uitlaatklep, mijn voeten waren mijn instrument. Totdat ik twee jaar geleden wakker werd met veel pijn. Het was alsof mijn voeten vanbinnen in brand stonden. Ze waren knalrood en opgezwollen. En plotseling gebeurde het ochtend na ochtend. Met mijn zoons sprak ik af dat ze voortaan maar zonder mij begonnen met het ontbijt, zodat ik na het wakker worden een kwartier kon blijven liggen om aan de pijn te wennen. Vervolgens liep ik tree voor tree de trap af. Sporten kon ik wel vergeten.

Na weken onderzoek volgde eindelijk de diagnose: reuma. Ik huilde niet. Vriendinnen wel, ze wisten uit hun eigen omgeving hoe heftig het is als je spieren en gewrichten chronisch ontstoken zijn. Hoe veel leven en vrijheid je door reuma moet inleveren. Ik kon al weken niet sporten, maar op vakantie in Italië werd me pijnlijk duidelijk hoe weinig ik überhaupt nog kon. Ik heb alleen maar verkrampt in de auto gezeten. Prednison en reumamedicatie klonk absoluut niet als iets voor mij - ik wil altijd alles op eigen kracht doen - maar bij thuiskomst moest ik eraan geloven. Ik was nog geen 50! Moest ik mijn hobby’s en carrière nu al loslaten door de pijn?

Een veganistisch dieet tegen reumaklachten

Eerlijk is eerlijk, de medicatie werkte. De reumaknobbels op mijn voeten - zoals je ze misschien van je oma kent - verdwenen al in enkele uren na het innemen van de prednison. En de pijn werd minder. Ik kon een beetje fietsen, deed aan yoga. Maar de honger naar het sportieve leven dat ik had, won het van de tevredenheid. Ik werd nieuwsgierig: kan ik íets doen, meer dan medicatie, wat me kan helpen? ‘Ja’, vertelde mijn diëtist Wendy Walrabenstein. ‘Je kunt een veganistisch dieet volgen.’

Het is omstreden om te geloven dat je met voeding een aandoening kunt genezen, maar de onderzoeken logen er niet om. Met een veganistisch dieet - ook wel een anti-inflammatory diet - zouden mijn reumaklachten nagenoeg kunnen verdwijnen. Natuurlijk geef je zoiets een kans! De theorie is dat dierlijke producten zoals vlees, vis, zuivel en eieren en bewerkte voeding uit pakjes en zakjes de ontstekingsreactie in het lichaam aanwakkeren. Door vers en plantaardig te eten, zouden mijn klachten moeten afnemen.

Ik kon eindelijk weer sporten

Voor ik het wist was mijn koelkast gevuld met aubergines, linzen en zoete aardappelen. Ik wilde all in gaan, alleen dan kon ik ontdekken of het werkte. En jawel: zelfs toen ik geen prednison meer innam en mijn reumamedicatie afbouwde, bleef de pijn nagenoeg weg. Sterker nog, ik kon weer wandelen. Vijf minuten, tien minuten... De veel te grote schoenen die ik al maanden droeg omdat mijn voeten zo’n pijn deden, gaf ik weg en op een dag pakte ik mijn hardloopschoenen weer eens op. Gewoon, om te oefenen. Het was heerlijk om weer te rennen, mijn voeten onder me door te laten rollen, zonder pijn. Voorheen moest ik dagen bijkomen van te veel inspanning, dan deed mijn hele lijf zeer. Nu kon ik steeds meer kilometers rennen zonder daarvoor te hoeven boeten. Alhoewel: mijn geliefde mozzarella kwam de keuken niet meer in en romige taartjes op verjaardagen moest ik weigeren. Maar ik kon weer bewegen. Ik was er weer.

Ik denk dat ik die dag van de diagnose niet kon huilen omdat ik niet wilde denken aan alles wat ik permanent zou kunnen verliezen. Ik realiseer me nu steeds meer dat mijn leven er heel anders uit had kunnen zien. Het is vreemd dat mensen zo terughoudend zijn in het aanpassen van hun voeding bij ziekte. Natuurlijk is medicatie soms nodig, ik slik nog altijd een lage dosis reumamedicatie, maar het is toch niet gek om te denken dat wat je in je lichaam stopt effect heeft op hoe het met dat lichaam gaat? Waarom zou je het geen kans willen geven als het je zoveel kan opleveren?

Soms zondig ik

Ik kom er steeds meer achter dat wat ik eet direct effect heeft op hoe ik me voel. Want ookal geniet ik van een goedgevulde linzenstoof en de veganistische pasta bolognese van mijn man, ik verlekker me natuurlijk ook als ik mijn zonen een biefstukje zie wegwerken tijdens het diner. Een paar maanden geleden was ik op een werkbijeenkomst en zat ik naast een schaal vol bitterballen. ‘Zondig alleen als iets héél lekker is’, hoorde ik de stem van mijn diëtist Wendy in mijn achterhoofd zeggen. De wil was te groot: zonder er echt van te genieten, schoof ik twintig slappe bitterballen naar binnen. Die avond verging ik van de pijn. De reumabobbels waren direct terug. Het duurde zes weken voordat ik weer kon hardlopen.

Inmiddels sport ik drie keer in de week en loop ik soms wel tien kilometer hard. En omdat het zo goed gaat, heb ik mijn dieet een klein beetje losgelaten. Ik moet wel, van enkel en alleen maar groente eten, word ik te mager. Daarom eet ik soms een klein beetje dierlijke producten, maar niet in overdaad. Thuis kook ik maaltijden voor het hele gezin en vis ik zelf de stukjes vlees eruit, maar soms ook niet. Als ik op visite ga, neem ik soms wel een koekje met roomboter bij de thee. Dat vind ik fijn, ik wil mensen niet vragen hun inkopen aan te passen vanwege mijn ingewikkelde dieet. En als ik zin heb om weer eens een broodje kaas te eten, dan doe ik dat soms. Over het algemeen gaat het veganistische dieet me nu al een jaar goed af. Ik weet wat ik inlever als ik me toch laat verleiden: mijn sport, mijn passie en mijn gezondheid. Dat is me de opoffering meer dan waard.”

Diëtist Wendy Walrabenstein vertelt je of je echt flink afvalt met een veganistisch dieet.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden