null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Elise weet het zeker. Ze wil een baan bij het Rijksmuseum. Of XTC. Of allebei.

Speciale gehandicapten-uitjes laat ik meestal aan me voorbijgaan. Ik voel me er eerder op een hulpmiddelenconferentie of mytylschool ouderavond dan een dagje weg. Ook aan mijn spastische puberzoon zijn massale events met soortgenoten niet per se besteed.

Elise van der VeldeGetty Images

Maar voor de ‘Prachtnacht’ in het Rijksmuseum maak ik een uitzondering. Daar ziet Ties op een gewone dag vanuit zijn rolstoel maar één ding. De billen van de mensen voor hem. Dus carpoolen we met zijn vriendinnetje (ook in een rolstoel) en haar moeder per rolstoelauto naar Amsterdam.

null Beeld

Een meisje met een mini-rollator

Het personeel dat ons ontvangt, straalt van voldoening. Niet de ‘kijk ons eens goed bezig zijn voor de gehandicapte kindertjes’-voldoening. Nee, ze zijn oprecht blij met hun werk. En met ons.

‘Avondrondleidingen zijn zó bijzonder,’ glundert Willem, onze begeleider.

‘Die rust, heerlijk!’ valt zijn collega hem bij. Onverstoorbaar stapt ze opzij voor een langs scheurende jongen in rolstoel en een meisje met mini-rollator.

Binnen tien minuten bereik zelfs ik, de gehandicapten uitjes-hater met bovendien een voorkeur voor moderne kunst, eenzelfde staat van gelukzaligheid. Misschien is het de zachte verlichting. Misschien stoppen ze XTC in je welkomstdrankje. Of ze gooien iets door de airco.

‘Kijk’, hoor ik directeur Taco Dibbits al uitleggen bij De Wereld Draait Door, ‘we hebben een speciaal cooling down systeem voor mensen die in hun dagelijks leven meer stress ervaren. Bijvoorbeeld bezoekers met een uitdagende zorgtaak.’

Alles is mooi. Onze wiebelige kinderen worden rijdend in een auto gephotoshopt, met ontroerend levensecht resultaat. We raken de Nachtwacht bijna aan. We rennen met zes rolstoelen de lift in en dat past nog ook. Natuurlijk! NIETS is een probleem!

Serinde wordt een beetje verliefd op Willem. We worden allemáál een beetje verliefd op Willem. Hoe hij over schipbreuk en scheurbuik kan vertellen, echt, je krijgt er bijna zin in.

Na de rondleiding ontstaat een spontane afterparty, in de marmeren hal. (Die trouwens licht afloopt, dus hou je rolstoelkind beter vast dan ik deed.) Terwijl Ties zijn voorhoofd op z’n knieën werpt – zei ik al dat massale events niet per se aan hem besteed zijn? - gooi ik mijn wijntje over m’n jurk. Een teken dat ik totaal ontspannen lekker helemaal mezelf ben. Maar ook dat het tijd is om te vertrekken.

Als we vanuit de glazen lift in de parkeergarage hebben gezwaaid tot we alleen nog de schoenen van Willem zien, weet ik het zeker. Ik wil een baan bij het Rijksmuseum. Of XTC. Of allebei.

null Beeld

Elise van der Velde (49) is getrouwd met Remco (48) en moeder van drie: Ties (16, lichamelijk en verstandelijk gehandicapt), Rijk (13) en Loes (10). Ze is tekstschrijfster en partner bij Lotje&co, het grootste platform voor gezinnen met een zorgintensief kind.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden