null Beeld

Ellen (48) werd mishandeld door haar ex en vluchtte pas na jaren bij hem weg

Ellen Vermeulen (48) werd 9 jaar lang psychisch en lichamelijk mishandeld door de man met wie ze toen was. Op een dag verzamelde ze de moed en vluchtte met haar kinderen naar een vrouwenopvang.

Online redactie Libelle

Ellen: “‘Ellen! Hier!!!’ Zijn harde stem die me riep alsof ik een hond was. Zijn ogen die me emotieloos aankeken. Zijn hand die omhoogging om me te slaan, me bij mijn haren te grijpen of over de grond te sleuren. Vaak was het nacht als hij thuiskwam en me mishandelde. De uren ervoor probeerde ik te slapen, maar ik was er meestal te bang voor. In welke stemming zou hij zijn? Had hij gedronken, was hij boos? Altijd zat ik onder de blauwe plekken. ‘Misschien moet je van die vallen-en-stotenzalf kopen. Dan zie je het minder’, zei hij. En ik pikte het. Bijna 10 jaar lang.”

Burgertrutje

“Hij was mijn vlucht uit een veilig en beschermd gezin. Als rebelse 16-jarige trok ik bij hem in. Wat hij voor mij voelde, weet ik eigenlijk niet. Liefde was het niet, anders mishandel je iemand toch niet? Ik viel op zijn stoerheid en zelfverzekerdheid. Ik verwarde die met liefde, maar we hebben nooit echt van elkaar gehouden.

De eerste keer dat hij me pijn deed, was toen we een jaar een relatie hadden. Hij wilde dat ik ergens mee naartoe ging, greep me opeens bij mijn haar en trok me mee alsof ik een stout kind was. Hij was boos, dus ik had vast iets verkeerds gedaan. Het zou wel aan mij liggen, dacht ik. Verder was de mishandeling in het begin vooral emotioneel. Hij kleineerde me, zei dat ik niets waard was en noemde me ‘burgertrutje’. Daar kwetste hij me mee, want dat wilde ik juist níet zijn."

Het geweld nam toe

"Later nam het fysieke geweld toe. Het sloop erin. Eerst zaten er maanden tussen, aan het eind van onze relatie was het elke week raak. Hij heeft op een nacht zelfs op me geschoten. Trillend verborg ik me in onze donkere tuin. Toen hij weer naar binnen was gegaan, ben ik via de tuin van de buren naar de politie gevlucht. Er was geen bewijs, dus de politie kon niets doen, behalve met hem praten. Toen mijn ex me een dag later bij mijn schoonzusje opzocht en huilend op zijn knieën viel omdat het hem zo speet, vergaf ik hem en ging met hem mee naar huis. Ik kon niet meer helder denken. Dat ik bij hem weg kon gaan, kwam niet in me op. Ik stond in de overlevingsstand. Met mijn hart op slot.”

Nooit meer terug

“Onze kinderen heeft hij niet fysiek mishandeld, maar het geweld had veel invloed op hen. Dat kwam ook door hoe ik ermee omging. Als hun vader in hun bijzijn yoghurt over mijn hoofd goot om me te vernederen, dweilde ik het zwijgend op. Als ik onder de blauwe plekken zat of ze mijn tranen zagen, zei ik dat er niets aan de hand was. Dat het allemaal wel goed kwam. Maar het kwam natuurlijk niet goed. Dat voelden zij ook, zo klein als ze waren.

Na 9 jaar besefte ik dat het zo niet langer ging. Ik had weer een nacht achter de rug waarin hij weliswaar geen fysiek geweld had gebruikt, maar waarin ik wel heel bang was geweest. Na een hele ochtend ijsberen vond ik eindelijk de moed om met mijn kinderen naar een vrouwenopvang te vluchten. Ik voelde me een overwinnaar, helemaal toen ik een eigen huisje kreeg en voor het eerst ging werken. In mijn droombaan nog wel: secretaresse in een ziekenhuis."

Rust
"

Mijn ex heeft me vanaf dat moment met rust gelaten. Ik denk dat hij voelde hoe stellig ik was. Ik wilde nooit meer terug. Hij is inmiddels overleden en heeft het nooit tegen me gezegd, maar ik heb gevoeld dat hij spijt had. Dat is voldoende. Daardoor heb ik hem kunnen vergeven.

Nadat ik was vertrokken, was ik zó trots op mezelf. Van slachtoffer was ik een held geworden, een vrouw die eindelijk een stevige grens had gesteld om het geweld te stoppen. Ik had alleen niet in de gaten hoe afgestompt ik was. Emoties kwamen niet bij mij binnen. Dat veranderde toen ik een hbo-opleiding tot transformatietherapeut begon, waarvoor ik zelf in therapie moest. Daar ontdekte ik dat ik op slot zat. Dat besef zorgde ervoor dat ik mijn hart weer helemaal opende. Doodeng in het begin, maar wát een fijn gevoel.”

Veiligheid

“Intussen kreeg ik een nieuwe relatie met een ontzettend lieve man. Het heeft tijd gekost door mijn verleden, maar nu vertrouw ik hem helemaal. Het geweld van hun vader heeft ook het gevoel van veiligheid en het vertrouwen van de kinderen beschadigd. Ik voel me daar schuldig over, hoewel ik weet dat dat geen zin heeft. Ik kan niet terugdraaien wat er is gebeurd en focus op wat ik ervan heb geleerd: dat je eerlijk moet zijn over je gevoel, ook tegen je kinderen. En dat je grenzen moet stellen.”

LEES OOK:

De beste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: Gerdien overleefde een blikseminslag.

Tekst: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden