One woman who is stressed or in pain from depression, anxiety or headache related health issues Beeld Getty Images
One woman who is stressed or in pain from depression, anxiety or headache related health issuesBeeld Getty Images

Ellen heeft spijt van de kus met de basisschooldirecteur van haar kinderen: “Wat heb ik gedaan? Wie heeft het gezien?”

Na afloop van het basisschoolfeest van haar dochters zoende de getrouwde Ellen (43) met de directeur van de school.

Astrid TheunissenGetty Images

“Als ik terugdenk aan die avond, verschijnt nog steeds het schaamrood op mijn kaken. Welke weldenkende, getrouwde moeder zoent na afloop van het schooldiscofeest met de directeur? Bestaat er een gênanter scenario? Het is alweer vier jaar geleden en ik weet nog precies hoe ik de zaterdagochtend na het schoolfeest wakker werd: met hoofdpijn van de vele biertjes, maar met een vrolijk gevoel. Het was een geslaagd jarenzeventigfeest geweest, dat ik met de feestcommissie op het schoolplein had georganiseerd. Mijn dochters – de één zat in groep zeven, de ander in groep vier – hadden er met klasgenootjes staan springen. Ook mijn man en ik waren losgegaan op Blondie en The Beatles, totdat hij met de meiden naar huis ging. Ik bleef, want ik had na een drukke periode op mijn werk eindelijk een vrij weekend en wilde nog even doordansen, en ik zou helpen opruimen. Ik herinnerde me dat we met de muziek op volle sterkte de boel aan kant hadden gemaakt en dat we daarna met een steeds verder uitdunnend gezelschap verder hadden gedanst. De nieuwe directeur van school was er ook bij. En toen ik hem die ochtend weer voor me zag, nasoezend in bed, sloeg de schrik me om het hart.”

John Travolta

“De nieuwe directeur. Ik had hem nauwelijks herkend in zijn strak gesneden pak met wijde pijpen en roesjesblouse met puntkragen. Hij was twee maanden daarvoor in dienst getreden en als ik hem ’s ochtends passeerde bij de schooldeur, waar hij alle kinderen welkom heette, zag ik een leeftijdsgenoot met een leuk gezicht, maar wel een degelijk, stijf type. Die avond zag ik een andere kant van hem. Hij sprak me aan, bedankte me voor de organisatie van het feest, bleek een vlotte babbel te hebben en toen ik opsprong om te dansen, haakte hij in en bleek een ware John Travolta. We vonden elkaar in uitbundige, uitdagende dansmoves. Ik was nergens op uit, totaal niet, maar verkeerde in een roes. Het was heerlijk om helemaal los te gaan en ik hoorde later van een bevriende moeder dat we hebben gedanst totdat iemand uit respect voor de omwonenden de muziek uitzette. Het schijnt dat we tegelijk met de rest zijn vertrokken, maar dat wist ik niet meer. Ik kreeg wel het beeld op mijn netvlies van de directeur en mij, tegen elkaar aan, zoenend, tegen een muurtje. Volgens mij was het heel kort, en duwde hij me zachtjes weg. Het stond me niet meer helder voor de geest, maar dat zoenen was een feit.

Wat had ik gedaan? En wie had het gezien?! We hadden bij het hek nog wat staan praten. Bij het hek, dacht ik, daar staat een lantaarnpaal. Stel dat iemand het had gezien en er praatjes van kwamen? Moest ik het mijn man vertellen? En hoe moest ik me tegenover de directeur gedragen? Hij was net als ik getrouwd. Had ik me opgedrongen? Moest ik mijn verontschuldigingen aanbieden? ‘Nooit terugkomen op je fouten’, zei mijn beste vriendin toen ik haar belde, ‘dan maak je de zaken alleen maar erger. Doe alsof je van niks weet,’ zei ze, en: ‘Joh, het was maar een kusje.’

Ongemakkelijk

Maar dat kusje werd heel groot in mijn hoofd. Ik kon niet meer relativeren. Ik was een getrouwde vrouw en had me opgedrongen aan de eveneens getrouwde nieuwe directeur van school. Ik durfde me die maandag na het feest nauwelijks op school te vertonen. De kinderen hadden nog een week les voordat de zomervakantie begon en ik had buikpijn van de stress toen ik mijn dochters naar school bracht. Ik kon hem bij binnenkomst niet aankijken, rommelde met gebogen hoofd wat in mijn tas. Die hele week ontweek ik hem. Ik ging ervan uit dat mijn rotgevoel wel weggeëbd zou zijn na zes weken zomervakantie, maar dat was niet zo.

Vier jaar lang heb ik me elke schooldag ongemakkelijk gevoeld. Ik probeerde altijd een praatje aan te knopen met een ouder die tegelijk met mij de school binnenliep. Soms knikte ik noodgedwongen vriendelijk naar hem, en hij naar mij, maar we hebben er nooit een woord over gesproken. De bevriende moeders uit de feestcommissie heb ik niets verteld. Ook niet toen ze maar bleven vragen waarom ik besloot uit de gezellige commissie te stappen. Ik was te bang dat het verhaal zou uitlekken en dat dat stomme kusje dan voor nog meer stress zou zorgen. Wat was ik vorige zomer opgelucht toen ook mijn jongste dochter naar de middelbare school ging.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden