Boosterprik in het buitenland

Eva (48): “Mijn zoontje is zó bang dat ik doodga als ik word besmet”

null Beeld

Eva (48) is zwaar astmatisch en stond met het enorm hoge aantal coronabesmettingen voor een moeilijke keuze: moest ze tot het voorjaar wachten op een boosterprik en tot die tijd met haar gezin met grote zorgen blijven leven, of zelf een boosterprik regelen in het buitenland? “Een coronabesmetting kan voor mij heel slecht uitpakken.”

Laura van Meer

“Al sinds mijn tienerjaren kamp ik met zware astma. Vooral de laatste tijd is het goed mis met me. Ik heb dit jaar 4 prednisonstootkuren gehad en medicatiewisselingen en dan nóg kan ik soms bijna niet ademhalen, laat staan praten. Op slechte dagen moet mijn man mij helpen met aan- en uitkleden, boodschappen doen en koken. In mijn situatie zijn milde verkoudheidsklachten al zwaar. Stel je dan maar eens voor wat het zou betekenen als ik corona oploop. Dit virus manifesteert zich als eerste in de longen. Dat zou voor mij heel slecht kunnen uitpakken, zelfs een milde besmetting met mijn huidige conditie kan al zwaar zijn. Mijn achtjarige zoontje Iker maakt zich daar grote zorgen om. Toen ik op een dag in het ziekenhuis belandde met een zware astma-aanval was hij heel bang dat ik niet meer terug zou komen. Hij is zó bang dat hij het coronavirus op school of via vriendjes mee naar huis neemt en mij ermee besmet. “Ga je dan dood?”, vroeg hij. Zijn angst gaat me aan het hart.”

Schuldgevoel

“Mijn wereld is klein geworden sinds het coronavirus rondwaart. Ik werk vanuit huis, verder kom ik bij hoge besmettingscijfers niet op veel plekken meer. Mijn man en ik hebben Iker vier maanden langer van school thuisgehouden na de lockdown. Pas nadat ik mijn vaccinatie had gekregen, liet ik hem weer gaan. Die maanden waarin hij langer thuis was dan zijn klasgenootjes, wegen zwaar voor een kind van zijn leeftijd. Daar heb ik me innig rot over gevoeld. Op sociaal vlak heeft Iker een achterstand opgelopen. Bij kinderen in zijn klas vindt hij moeilijker aansluiting. Op school loopt hij rond met een medisch masker, waar klasgenootjes om moeten lachen. Dat doet hem gelukkig niks. Hij is juist super trots dat hij ermee loopt! Maar wat ik niet begrijp, is dat kinderen onder de twaalf jaar niet worden ingeënt en dat chronisch zieken nog tot het voorjaar moeten wachten op een boosterprik. De werking van het vaccin neemt al na vier tot zes maanden af. Mijn kind gaat naar school, mijn man werkt als rij-instructeur. Met ruim 23.000 mensen die per dag worden besmet met corona móest ik iets doen om besmetting binnen mijn gezin te voorkomen. De keuze was om Iker weer thuis te houden of om mijn eigen boosterprik en een vaccinatie voor mijn zoon op eigen houtje te regelen. Het werd dat laatste.”

null Beeld

Geen optie

“Afgelopen weekend zijn we met het gezin naar Wenen vertrokken. Ik las dat je daar een prikafspraak kon maken. Online deden verschillende berichten de ronde. Ik dacht: ik ga het gewoon proberen. Mijn man en ik hebben inderdaad een boosterprik gekregen en Iker zijn eerste vaccinatie. Hij was zo blij! “Nu kan ik mama niet meer besmetten”, zei hij opgelucht. De trip zelf was behoorlijk stressvol. We zaten in een bomvol vliegtuig terug naar huis. En in de hal bij de security stonden honderden mensen. Ook al hadden we onze medische maskers op: anderhalve meter afstand houden was niet te doen. Ik dacht: strak heb ik een boosterprik én een besmetting te pakken. Want in Oostenrijk is de besmettingsgraad nog hoger dan hier. Eigenlijk zou deze uitwijkroute helemaal niet nodig moeten zijn. Ik was liever bij de RAI om de hoek gegaan. Maar wachten tot volgend jaar, dat was voor mij geen optie meer. De vaccinaties zijn er, waar wachten we op? In landen om ons heen worden allang boosterprikken uitgedeeld. Ook zou ik willen dat kinderen onder de twaalf jaar hier hun vaccinatie kunnen halen. Gezonde jonge kinderen kunnen namelijk óók long covid krijgen en in het ziekenhuis belanden, of eventuele zorgintensieve broertjes of zusjes of chronisch zieke ouders besmetten. In mijn geval zat ik als moeder met zware astma helemaal klem. Voor mijn man en kind ben ik blij dat we de middelen hadden om naar Wenen te gaan en het geregeld hebben. Maar ben ik er trots op? Nee! Ik had dit liever hier goed geregeld gezien, voor iedereen!”

null Beeld

Opgesloten

“Nu ik de prik heb gekregen, voel ik me enorm gerustgesteld. Sinds de uitbraak van corona ben ik heel voorzichtig geweest. Daarom heb ik moeite met het elan waar mensen die een vaccinatie weigeren nu zeggen ‘dat ze zich opgesloten voelen’ omdat ze zonder vaccinatiebewijs op veel plekken niet meer binnenkomen. Je moest eens weten wie al die tijd opgesloten zaten, denk ik dan. Dat zijn namelijk de ouderen en de chronisch zieken. Ik ga nergens meer naartoe, en mijn 67-jarige moeder die vanwege haar leeftijd tot een risicogroep hoort ook niet. Ik wilde toch een keer bij haar langsgaan om haar weer eens te kunnen zien, zij het op anderhalve meter afstand en met de ramen open. Ze belde me huilend op en zei dat ze het niet aandurfde, zó bang was ze dat ik corona van haar zou krijgen. Ik word er nog verdrietig van als ik eraan terugdenk. Maatregelen als mondkapjes dragen, geen handen schudden en anderhalve meter afstand houden zijn de minst ingrijpende maatregelen om het virus op afstand te houden. Als ik mensen daarover hoor klagen en roepen ‘dat je toch ergens aan dood moet gaan’, dan doet dat wat met me. Ik ben een moeder, een echtgenote, een dochter, een werknemer. Hoezo zou een ander voor mij beslissen dat ik hier maar aan dood moet gaan? Van dat soort kreten moeten we vanaf. We moeten het samen doen, met elkaar, om deze maatschappij open, toegankelijk en leefbaar te houden voor iedereen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden