null Beeld

Eva van der Gucht: “Ik ben niet lelijk. Lelijke mensen bestaan niet”

Binnenkort komt de 3D-musical Sky uit, waarin actrice Eva van der Gucht (38) een belangrijke rol speelt. Wij spraken de actrice over onzekerheden, haar grote liefde en kinderen. 

online redactie Libelle Daily

Sky de Musical gaat over een meisje, Sky, dat gepest wordt op school. Als het getreiter uit de hand loopt, komt ze in een droomwereld terecht waar ze moet zien af te rekenen met de demonen uit haar echte leven. Eva speelt in de productie een strenge lerares.

Staan zulke momenten je bij uit je eigen jeugd?

“Eigenlijk niet. Ze hebben wel pogingen gedaan om me te pesten. Vergis je niet: ik had een bril en zo'n pleister op, want ik had een lui oog. Ik had kort haar en ik wisselde mijn vier voortanden tegelijk – er was behoorlijk wat materiaal aanwezig. Maar toen ze zeiden: koe met één oog...” Eva schiet in de lach: “Toen dacht ik: nou ja, wat een rare opmerking! Niet: o, wat erg, die vindt mij een koe met één oog. Ik dacht: doe jij eens niet zo raar, waarom doe jij zo?”

Je verwierp het?

“Ja, ik betrok het nooit op mezelf. Misschien hebben mijn ouders me zo opgevoed, misschien zit het in mijn karakter. Ik was redelijk sterk, waardoor het natuurlijk helemaal niet leuk was om mij te pesten. Gingen ze naar iemand anders die dan vreselijk moest huilen. Wat afschuwelijk is natuurlijk. Ongelofelijk dat pesten nog bestaat, en niet alleen onder kinderen. Ik werd eens uitgenodigd op een high tea door een club voor volslanke vrouwen. De opmerkingen die sommige van hen naar hun hoofd geslingerd kregen... Maar mij gebeurt het niet.”

LEES OOK: RUBEN NICOLAI OVER IDOLS EN HET VADERSCHAP

Ook niet op Twitter?

“Daar ben ik niet zo actief, ik kijk er niet op. Ooit, toen S1ngle op tv was, schreef iemand in een forum: ‘O mijn hemel wat is ze lelijk.’ Sindsdien denk ik: laat maar.”

Bracht die opmerking je uit evenwicht?

“Wel heel even, omdat ik het totaal niet had verwacht. Het is alsof iemand in de tram naar je toe komt en zegt: 'Wat ben jij lelijk.' Dan denk je toch ook even: hè? Het kwetst je niet, maar je bent wel van slag. Dit was in de begintijd van Twitter. Ik dacht: nu zal ik horen of mensen het wel of niet goed vinden wat ik doe. Want daar was ik onzeker over, niet over of ik lelijk ben. Ik ben niet lelijk. Lelijke mensen bestaan niet. Ik kan niemand bedenken die ik lelijk vind, echt niet. Althans niet uiterlijk. Wel in handelen.”

Op een forum zei iemand: 'Stom dat interviews met Eva altijd gaan over haar figuur.' Goed punt?

Lacht: “Nou, ja, niet helemaal. Het is nu eenmaal wie ik ben. Ik zou het ook raar vinden als het genegeerd werd. Zo hebben we allemaal een kruisje dat we moeten dragen, een onderwerp dat vaker terugkomt. Je kunt ook doorschieten in overgevoeligheid. Ik speelde in een serie waarbij het nooit ging over het lijf van mijn karakter en er was één scène waarbij een jurk niet meer paste. Kwam er commentaar dat het net haar moest overkomen. Waarom niet? Het overkomt iedere vrouw, ook een volle vrouw.”

Spreken voor een club voor volslanke vrouwen. Denk je bij zo'n uitnodiging: daar gaat het me helemaal niet om?

“Dat was in eerste instantie mijn reactie: zo wil ik me niet weg laten zetten. Ik wil op de barricaden staan voor alle vrouwen, niet alleen voor volle vrouwen. Maar ik moest denken aan de actrice Frances McDormand. Zij gaf nooit interviews en ging nooit naar premières omdat ze vond dat ze niet belangrijker is dan de rollen die ze speelt. Tegelijk is ze een van de weinige actrices van haar leeftijd die nog niets aan haar gezicht heeft laten doen. Een vriendin spoorde haar aan om zichzelf te tonen in Hollywood, juist om die reden. Vrouwen zoals zij moeten ook gezien worden.”

Een volslanke vrouw die volstrekt tevreden is met haar figuur, dat is verfrissend: zo kan het ook.

“Dat merkte ik op die dag bij die andere dames. En ik was er meer door geroerd dan ik van tevoren had kunnen denken. Dat mensen naar je kijken en zich met je identificeren, dat je anderen inspireert gewoon door te zijn wie je bent. Er waren meer zelfverzekerde volslanke vrouwen die tevreden zijn met hoe ze eruitzien, maar er waren er ook die hun uiterlijk nog niet helemaal geaccepteerd hadden. Ik hoorde verhalen over pesterige opmerkingen die sommigen kregen op het werk, als ze een taartje zitten te eten of gewoon over straat lopen. Volwassen mensen die het nodig vinden om iets naars te zeggen tegen een mens dat ze niet kennen, daar kan ik heel erg triest van worden.”

Het aanvaarden van jezelf is in het leven zo'n mooi goed om te hebben, zei je eens. Hoe ben je op dat punt gekomen?

“Ik heb ook mijn onzekerheden hoor. Als m'n haar een keer niet goed zit. Maar dat zijn geen essentiële onzekerheden.” Ze denkt even na. “Ik denk dat het heeft te maken met het besef dat we hier maar één keer zijn. Als ik me dit leven bezig moet houden met ongelukkig te zijn over wat is, wat ben ik dan nog? Of als ik m'n hele leven moet streven naar een bepaald fysiek en daar dan in slaag om vervolgens nog steeds dezelfde persoon zijn. Wat heb ik dan bereikt? In essentie leef ik door te zien, voelen, ruiken, horen, proeven. Dat doe ik met mijn hoofd. Ook met mijn handen en lichaam, maar daarbij kijk ik niet constant in de spiegel, dus ik doe het niet met hoe ik eruitzie. Ik word geliefd en bemind, ik ben niet eenzaam. Misschien dat dat ook helpt.”

Want als je eenzaam was, zou de gevolgtrekking kunnen zijn: en dat komt omdat ik niet slank ben?

“Ja, wat echt totale onzin is.”

Je staat erop dat de foto's die bij je interviews afgedrukt worden onbewerkt zijn.

“Ook nu weer. Een aantal jaar geleden ben ik daarmee begonnen. Ik zag foto’s terug en ik herkende mezelf gewoon niet meer. Kom op jongens, wat een onzin. Als je een foto van mij wilt, neem dan een foto van mij. Als je denkt dat ik niet bij je blad pas, fotografeer dan iemand anders. Al dat gephotoshop, ik vind het niet oké, ik wil het niet. Bij modefotografie is dat natuurlijk een ander verhaal, maar aan mijn lijf geen polonaise.”

Ander onderwerp: Domenico, je man.

Haar ogen lichten op: “Jaaa!”

Hoe ontmoetten jullie elkaar?

“In Amsterdam in het Rozentheater, na een voorstelling waarin ik speelde. Hij is theaterregisseur en ook Vlaming, we hadden aan de bar meteen een heel leuke avond. De avond erna was-ie er weer. Ik heb altijd enorme oogkleppen op als ik iemand leuk vind, dus ik dacht: die man is hier gewoon heel vaak. Hij gaf me zijn nummer, maar daarna lukte het steeds niet om af te spreken. Mijn gevoel begon te verwateren: was hij wel zo bijzonder? Ik wist het gewoon niet meer. Tot hij op een gegeven moment...” Ze stopt abrupt: “Nee, dat is misschien te intiem.” En dan, grinnikend: “Ik ga het toch gewoon vertellen. Hij stuurde me een sms’je: ‘We kunnen ook eerst met elkaar naar bed gaan en daarna wat afspreken.’ Daar moest ik zo hard om lachen. Toen had hij me helemaal. Dat sms’je had humor en lef en een leuke sexuele spanning. Drie dagen later hadden we een date.”

LEES OOK: ACTRICE ANNE-MARIE JUNG GAAT TROUWEN

Hoe lang duurde het vervolgens voordat je dacht: dit is 'm?

“Eén nacht? Nou, in alle eerlijkheid: een week of twee. Hij zei al vrij snel: ik zie je graag.”

Dat is Vlaams voor...?

“Voor ik hou van jou. Ik zei: 'Ja... Nou... Dank je wel...” Lacht hard: “Ik kon het gewoon nog niet terugzeggen op dat moment. Ik legde dat uit en vertelde hem ook dat ik dacht dat het wel zou gaan komen. Een paar dagen later was het zover.”

Mooi dat je ondanks de druk niet hetzelfde antwoordde.

“Ik dacht: als ik het nu zeg, dan is het niet oprecht. Het voelde te bijzonder om er zomaar in mee te gaan, alleen maar omdat hij het zei. Ik wist vanaf het begin dat ik hem niet mocht laten gaan. Maar ik laat mensen niet zo snel helemaal toe, bij mij duurt dat gewoon even. Nu zeg ik het elke dag tegen hem. Ik vind hem elke dag liever, leuker en lekkerder.”

Kinderen?

“Nee, gaan we niet doen. Ik heb nooit een enorme kinderwens gehad. Het is wel iets waarover ik lang heb nagedacht. Het is de enige uitdaging die me angst inboezemt waar ik wel nee tegen zeg. Een beetje tegen mijn persoonlijkheid in dus bijna. Maar om kinderen te krijgen alleen maar om te laten zien dat ik het durf, lijkt me ook niet fair.”

Ben je bang om tegen je onderbuikgevoel in te gaan of is het een soort faalangst: dat kan ik niet?

“Het eerste. Ik kan het denk ik wel. Het is vast lastig, natuurlijk, maar er zijn zo veel dingen lastig. Ik wil het niet graag genoeg, dat is het. Ik heb geen angst voor spijt. Ik neem de beslissing nu, we hebben een heel leuk leven met z'n tweeën, we genieten enorm van onze vrijheid. En suikeroom en -tante zijn vinden we heel leuk. De kinderen van anderen lekker verwennen en ze dan 's avonds verpest en wel weer inleveren.”

Over Sky

Sky de Musical met muziek van Marco Borsato en John Ewbank, belooft een vernieuwend spektakel te worden: het publiek zit straks met 3D-brillen op in de zaal. Op 3 april is de première. Libelle-lezeressen kunnen met korting naar deze musical. Klik hier voor meer informatie.

Tekst: Caspar Pisters. Fotografie: Corbino. Kleding Eva: Lady Plus Fashion

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden