null Beeld

Expeditie Robinson-blog: “Ik ben op Kaj. Go team Kaj! Sorry Niels”

Coks Donders
null Beeld

Libelle’s Marleen is een trouwe fan van ‘Expeditie Robinson’, hoewel ze er zelf nooit zou willen zitten. Behalve dan omdat je zoveel afvalt, vooruit. Ze praat ons bij over wat er speelt op het onbewoonde eiland.

Eerst even dit: waarom heeft Danny die slijmbeursontsteking? Waarvan? Die gozer doet al minstens 20 dagen helemaal niets-noppo-nada en weet toch zijn arm te blesseren. Daar slaan mijn gedachten van op hol. Ho. Stop.

Ook ho-stop was onze Joëlle, vorige week bij de nazit. Wááát? Ik weet het niet hoor maar, Joëlle, meid, jij bent niet alleen het meest onwaarschijnlijke model ever, maar ook een waardige opvolgster van Marijke van Helwegen. Of van Barbie (de pop, niet Samantha). Ik geef toe, ik was geen fan van die vreemde vlechten die hun eigen leven leken te leiden op jouw hoofd, maar die nieuwe botox-look en die betonnen coupe van jou slaat echt alles.

Imke de leviterende Maagd

Maar goed, back to the island. Zag ik daar opeens Shelly? Huh? Die had de proef toch van Kaj verloren (en ik maar sissen voor de buis: Sjel-lie, Sjel-lie! Dat puzzelstuk ligt gewoon voor je snufferd, stop nou toch eens met dat gluren naar de buren en kijk uit je eigen doppen) en in plaats van dat ze dan eindelijk cocktails kon gaan drinken aan de rand van een Filipijnse infinity-pool, moest - nee mocht ze dan weer terug naar het gewone eiland. Enfin, ik was dus even in opperste verwarring, Shelly was nog alive and kicking. Meteen diende zich de volgende verwarring aan want ik wist opeens zeker dat ik in de Stadsschouwburg naar Toneelgroep Amsterdam zat te kijken waar Roeland Fernhout dan nog deel van uitmaakte. He could have fooled me mensen, want Roeland was gisteren beland in zijn eigen acteursuniversum, zijn eigen koningsdrama, iets van de oude Grieken of Romeinen en vooruit, met een stukje Shakespeare erdoorheen. He-le-maal op dreef was de grijsbebaarde bard van Catanawan. De opening knalde al meteen met drie forse oneliners uit zijn koker. Imke lieverd, je gedraagt je als de leviterende Maagd Maria (mooi! leviteren, prachtig werkwoord), Carlos is pussywhipped door Imke (oooo, ook al zo mooi) en als uitsmijter van dit drama in drie delen sprak Roel: Ik ga Imke stukmaken, Imke goes down.

Roeland heet eigenlijk Judas

En iedereen die dit leest, weet inmiddels dat Roeland, nog voor de haan kraaide (in geval van Expeditie Robinson is dat dus de fluitketel-kever), als een ware Judas Imke naaide waar ze bij stond. Haar eerst met iedereen erbij aanvallen en aanpakken, dan weer met haar aanpappen met zijn Wiedergutmachungsschnitzel, vervolgens het zaadje van wantrouwen zaaien omtrent Carlos om tot slot samen met Soundos een complotje tegen Imke te smeden. Wat deden die twee daar in zee zeg? Zag ik nou toch echt dat Soundos de sideburns van Roeland bepotelde? En dat hij dat toeliet? Niet dat me dat verbaast want als er een ding duidelijk is geworden deze aflevering dan is dat wel dat Roeland zijn ziel aan de duivel zou verkopen in de naam van het spel. Hij is de slang in het paradijs, hij is de Kevin Spacey van Catanawan.

Maar goed, het was een enerverende aflevering gisteren - dat kunnen we wel stellen. Soundos is er eindelijk in geslaagd om mensen om haar te laten lachen - check haar kip-aan-het-spit-actie. Die vrouw heeft kennelijk nog nooit bij de poelier een gebraden kippetje besteld en - belangrijker nog - ze heeft nog nooit een proef gewonnen. Integendeel: bij het gros van de proeven ligt ze er steevast als eerste uit. Dus ik zeg het je: ze maakt een serieuze kans op de finale. Vraag me niet waarom, maar het gaat gewoon gebeuren. Want waarom, waarom, gaan niet alle stemmen op haar? Is iedereen gewend geraakt aan deze mislukte stand-upper met de lelijkste bikini aller tijden? Mijn enige hoop is dat ze straks een mes in de rug van Judas, pardon, Roeland, steekt, daarna een kokosnoot op haar kop krijgt of aangevallen wordt door fluitketelkevers en alsnog uit de finale wordt geknikkerd. Want iemand die zichzelf heel terecht de meest gênante deelnemer aan Expeditie Robinson noemt, verdient niets meer dan dat. En als ze nou ook nog tot het inzicht zou komen dat haar carrière ook een gênante vertoning is, ben ik helemaal tevreden.

Go team Kaj!

Meanwhile zitten de enige twee met een heldere kijk op het Soundos-gebeuren knus in hun eigen wereldje ananassen te verorberen en verstoppen ze een kokosnoot. Zelfgediagnosticeerde ADHD’ ers Niels en Kaj zijn lekker aan het survivallen, hebben het helemaal naar hun zin en spelen het spel weer op een heel andere manier. Niels noemt Soundos - opeens diplomatiek - een beetje intens terwijl Kaj er wat duidelijker over is: rijp voor psychiatrische instelling. En zo is het maar net. Ik ben op Kaj. Go team Kaj! Sorry Niels, je bent me toch wat te ingewikkeld.

Na de proef, met een glansrol voor de echte die-hard Robinsonners, mag Carlos naar Finalisteneiland een beetje rollebollen met de olijke tweeling Kaj en Niels en zijn Imke en Herold het loslopende wild. Herold concentreert zich zoals te doen gebruikelijk weer eens op ‘focussen’. Zo gefocussed als Herold krijg je ze niet snel hoor. Het levert verder geen pepernoot op, maar mijn hemel, wat is die man gefocust. Anyway, Imke herpakt zichzelf en stapt op Herold af om hem te vertellen dat ze op hem gaat stemmen bij de eilandraad. Alles in me schreeuwde NEE want wat is dat voor een move maar het werd toch een mooi gesprek. Ja, echt. Herold nam het nieuws als een man, Imke zat er goed in, ik was bijna in tranen. Al huilde ik pas echt, maar dan van het lachen toen Soundos meldde dat Imke eruit moest want tja, die had zomaar recht in haar gezicht gezegd dat ze Soundos eruit wilde stemmen. Het lef! De onbeschaamdheid! Daarbij voor het gemak maar even vergetend dat ze precies hetzelfde had gedaan bij Marieke maar dankzij haar problemen met haar kortetermijngeheugen was Soundos dat alweer vergeten. Ik begrijp nu waarom ze iedere keer weer dat podium op gaat: ze vergeet gewoon dat er de vorige avond niemand lachte.

Imke werd aan alle kanten genaaid

De kers op de cassave-taart van deze aflevering is onbetwist de eilandraad die opgeluisterd werd door het nieuwe witte jurkje van de inmiddels bruinverbrande Nicolette en haar pronte bombonella’s. Waar haalt ze die toch vandaan? Het blijft een vreemd decolleté dat la Kluiver iedere keer weer tussen de fakkels laat zien. Maar dit terzijde. De entree van Niels was van een grote schoonheid. Met overduidelijke tegenzin zat hij daar weer, de proef verloren van Carlos die hem al de King van de Expeditie noemde, gehuld in alweer een new style-draperietje van zijn rode sarong. Terug wilde hij, terug naar Kaj, Kampvuur en zijn verstopte Kokosnoot. Wat hij al helemaal niet wilde, was het aaitje van Judas, pardon Roeland, over zijn arm. Zag je hoe snel hij zijn arm wegtrok? Alsof hij gebeten werd door een ratelslang. Al vrij snel drong het tot Imke door dat ze aan alle kanten - alweer - door Judas, pardon Roeland, was genaaid. Judas, pardon, Roeland, voegde nog even soepeltjes insult to injury door de prachtige toneeltekst te declameren: “Anouk heeft mij gevraagd haar te wreken” Really Roeland? Schei toch uit zeg. Dat constateerde Niels ook al vrij snel toen hij nog even aan hem vroeg hoe het nou zat met de begrippen trouw en dankbaarheid. Roeland sprak voor de verandering de waarheid toen hij meldde dat die twee begrippen hem onbekend waren. Om met Imke te spreken: het is een goede acteur en een goede leugenaar. En dat brengt je verder in het spel maar zo wilde zij niet spelen. Applaus voor Imke, maar ja, ze ligt er nu wel uit natuurlijk dus dat helpt niet echt.

We zijn nu echt los, dat is wel duidelijk. Volgende week zien we Niels zich uitgebreid ergeren aan met name Soundos en Roeland. Wie weet lukt het hem om boven zichzelf uit te stijgen en probeert hij het spel naar zijn eigen hand te zetten. Dat kan, Niels, dat kan! Je zou Danny en Shelly kunnen overtuigen om Soundos of Roeland eruit te wippen in plaats van Herold - de man met meer focus dan stemmen. Concentreer je op Roeland, de slang moet als eerste uit het paradijs en dan Soundos die toch wat minder subtiel te werk gaat. Geef niet op Niels, mijn hoop is op jou gevestigd. Maar als ik realistisch ben, denk ik dat het zo gaat: Niels geeft de pijp aan Maarten en vertrekt boos en vrijwillig – ondertussen pruilend dat je zo toch het spel niet kan spelen (jawel Niels, dat kan wel ), Roeland wint de volgende proef, gaat naar finalisteneiland en verliest kansloos van Kaj of Carlos, Shelly en Danny worden eindelijk wakker en stemmen samen Soundos eruit. Pfff.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: ANP

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden