Femke – denken in rampen

redactie

Het besluit om antidepressiva te blijven slikken gedurende de zwangerschap, heb ik niet makkelijk genomen. Maar na een afkickpoging die jammerlijk mislukte en het advies vanuit het ziekenhuis dat een kind niets heeft aan een depressieve moeder, kon ik eigenlijk niet anders dan me neerleggen bij het feit dat mijn eventuele toekomstige kind blootgesteld zou worden aan de medicijnen die ik slik.

De risico’s schijnen minimaal te zijn en het enige wat er bij mij anders is, is dat mijn kind na de bevalling eventjes in het ziekenhuis moet blijven om te kijken of er geen afkickverschijnselen optreden (dit schijnt bij minder dan twintig procent van de kinderen voor te komen).

Daarbij is me aangeraden om tijdens de zwangerschap in therapie te gaan. Zodat men in de gaten kan houden of ik niet ‘afglijd’ in een depressie. Met mijn psychische aandoening schijn ik er vatbaarder voor te zijn.

Het leek me van tevoren allemaal nogal overbodig. Ik dacht dat een zwangerschap een fluitje van een cent zou zijn. Nu de misselijkheid bijna verdwenen is, merk ik echter dat er steeds meer somberheden optreden. En angsten.

Ik heb in mijn omgeving vrouwen tijdens hun 24e of zelfs 40e week hun kind zien verliezen en als journalist voor Libelle heb ik ook heel wat verhalen opgetekend over doodgeboren kinderen, zelfs over een moeder die door een vruchtwaterembolie overleed.

Ik kan me ineens niet meer voorstellen dat vrouwen onbezorgd en genietend door hun zwangerschap heen peddelen. Hoe kan het dat zij niet voortdurend bang zijn om dat prille leven dat in ze leeft, te verliezen?

Na de zoveelste piekernacht heb ik maar weer eens bij mijn oude psychotherapeut aangeklopt. Ze vroeg me wat ik eraan heb om altijd in rampen denken. Om er altijd maar van uit te gaan dat het ergste mij zal overkomen.

Voor mij is het antwoord niet zo moeilijk. Het is namelijk de manier waarop ik al mijn hele leven denk. Enerzijds denk ik dat ik door het allerergste te bedenken afzweer dat mij iets zal overkomen (puur bijgeloof) en anderzijds is het zelfbescherming.

Als ik van tevoren incalculeer wat de grootste ramp is die mij tijdens deze zwangerschap kan overkomen, ben ik erop voorbereid als het ook daadwerkelijk gebeurt. Volgens mijn therapeut moet ik deze ‘onzin’ uit mijn hoofd zetten, maar diep vanbinnen zit mijn overtuiging al jaren vastgeroest.

Lees ook Femke haar vorige column of een column van een van de andere columnisten

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden