null Beeld

PREMIUMcolumn

Femke: “Had ik maar beter naar mijn vader geluisterd. En naar de fysiotherapeut”

Femke Sterken

Als je je leven lang een zittend beroep hebt, wees dan gewaarschuwd, zo ontdekt Femke deze week.

Als je mij tegenwoordig uit een auto ziet stappen, denk je dat ik een hoogbejaarde vrouw ben. Vraag me om te bukken en ik kreun zo hard, dat iedereen meteen geneigd is om me te ondersteunen. Inderdaad, de rugklachten waarover ik een paar weken geleden schreef zijn er nog steeds. Ik ga nu de vijfde maand in van stevige pijn. Ik kan niet niezen (pijnscheut), geen heuveltje over tijdens het fietsen (enorme pijnscheut) en de tram halen door een sprintje te trekken is onmogelijk geworden (ondraaglijke pijnscheut). Ik ben zestig. Nee, zeventig. Nee, een tachtiger die slecht ter been is. Een MRI-scan heeft uitgewezen dat ik een hernia heb. Dat betekent dat een tussenwervelschijf uitpuilt en op een zenuw drukt. Ook zijn mijn onderste wervels nogal versleten, waarschijnlijk van een consequent slechte houding.

Ik herinner me de zondagochtenden waarop we vroeger met het gezin naar de kerk wandelden. Als ik dan een eindje voor mijn ouders liep, riep mijn vader steevast: “Rechtop!” Ook heb ik mezelf op talloze foto’s kromgebogen achter een bureautje zien zitten tikken. Als je al je hele leven een zittend beroep hebt en überhaupt niet echt fan bent van sporten en spierversterkende oefeningen, kom je kennelijk uit waar ik nu ben. Wees gewaarschuwd. Ik heb nu spijt dat ik niet beter heb geluisterd naar mijn vader en naar de fysiotherapeuten bij mijn vorige (minder heftige) rugproblemen. Al heeft de stress vanwege Nathans stoornis natuurlijk ook zijn weerslag.

Ik kan me laten opereren. Dat gebeurt meestal pas nadat je uitvalsverschijnselen in je benen krijgt, maar omdat ik al twintig jaar af en aan klachten heb, is het voor mij ook een optie. Ik wil het voorlopig niet, omdat ik overal lees en hoor dat je daarna niet gegarandeerd van de klachten af bent en dat het ergens anders kan terugkomen. Bovendien heeft zo’n operatie een herstelperiode nodig en laat ik die tijd nu niet hebben vanwege mijn zorgintensieve zoon. Gelukkig heb ik een fysiotherapeut die me behandelt met een heel specifieke methode: de McKenzie-methode. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar we zijn nu een week of twee bezig en er zijn dagen dat het echt een beetje beter gaat. Ik doe mijn oefeningen heel braaf drie keer per dag en duim en bid dat ik ooit weer als een hinde door het veld zal springen. Duimen jullie mee?

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden